Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 09-Ιουλ-2020 00:01

    Business plan... Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου 

    Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τις επιχειρήσεις (και όχι μόνο) είναι η απουσία πυξίδας. Η αβεβαιότητα και το θολό τοπίο.

    Τι έχουν πράγματι ανάγκη αυτή την ώρα  οι επιχειρηματίες; Μείωση εργοδοτικών και ασφαλιστικών εισφορών θα πουν πολλοί. Μείωση φορολογίας θα πουν άλλοι τόσοι. Κίνητρα για να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί και ταχύτερες διαδικασίες για αποφυγή της γραφειοκρατίας  θα προσθέσουν κάποιοι. Όλα αυτά είναι σωστά. Και ασφαλώς αποτελούν σημαντικές προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και τη στήριξη μέσω αυτής της οικονομίας. Προϋποθέσεις που πρέπει να αντιμετωπιστούν σοβαρά και να βρεθούν λύσεις. 

    Όμως, στη δεδομένη στιγμή, εκείνο που κυρίως προβληματίζει είναι άλλο. Ότι το τοπίο μπροστά παραμένει θολό, ότι οι πολιτικές δεν έχουν ξεκαθαρίσει, ότι δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι η ύφεση που απειλούσε και προ κορονοϊού το περιβάλλον στο οποίο επιχειρούν δεν θα εγκατασταθεί για τα καλά μέσω των καταστροφικών  συνεπειών που ήδη όλοι βιώνουμε. Με άλλα λόγια η αβεβαιότητα. Αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτή τη στιγμή. Ότι δεν γνωρίζουν τι τους ξημερώνει, ότι δεν μπορούν να κάνουν κανέναν σοβαρό σχεδιασμό για το άμεσο και το μεσοπρόθεσμο μέλλον. 

    Πρόσφατα, μεγαλοστέλεχος τράπεζας έμεινε... άφωνος όταν σημαντικός επιχειρηματίας με τον οποίο συζητούσε όρους χρηματοδότησης του είπε το αμίμητο. "Ποιο business plan; Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;". Αποτυπώνοντας έτσι ξεκάθαρα την αγωνία του για την επόμενη ημέρα και ομολογώντας την αδυναμία να προγραμματίσει, να σχεδιάσει, να στοχοθετήσει το μέλλον της επιχείρησής του. Το τριετές business plan που του ζητήθηκε ακούστηκε στα αυτιά του σαν πικρό ανέκδοτο... Γιατί πραγματικά δεν μπορεί σε αυτή τη φάση να κάνει αξιόπιστη εκτίμηση. Ειδικά όσοι δραστηριοποιούνται σε επιχειρηματικούς κλάδους που επλήγησαν περισσότερο από το lockdown και τις συνέπειες της πανδημίας. 

    Ποιο σενάριο να υιοθετήσει; Εκείνο που προβλέπει κάλυψη του χαμένου εδάφους μέσα στην επόμενη διετία; Εκείνο που αναφέρει πτώση τζίρου έως και 30% μέσα στο 2020 και πολύ μικρή ανάκαμψη τα επόμενα χρόνια; Ή το δυσμενές που ισοδυναμεί σχεδόν με καταστροφή και περιλαμβάνει ενδεχόμενα νέα μέτρα αλλά και την αδυναμία της κοινωνίας να ξοδέψει, να καταναλώσει; Πώς να νιώσει ασφαλής να αναλάβει το ρίσκο μίας νέας χρηματοδότησης, έστω και με ελκυστικό επιτόκιο; Πώς να είναι σίγουρος ότι δεν θα χρειαστεί να προχωρήσει σε απολύσεις ή και σε κλείσιμο περιφερειακών - συμπληρωματικών δραστηριοτήτων; Τι του εγγυάται ότι έστω από το 2021 θα αντιστραφεί πλήρως η εικόνα που σήμερα εκτυλίσσεται; Πώς να λάβει την απόφαση να επενδύσει, ιδιαίτερα τη στιγμή που γνωρίζει πολύ καλά ότι η πανδημία σε πολλές περιπτώσεις "σκέπασε" μία σκληρή αλήθεια. Ότι η ανάπτυξη είχε ήδη αρχίσει να εμφανίζει σημάδια ισχυρής κόπωσης... 

    Και όλα αυτά την ώρα που η Ευρώπη αδυνατεί να αντιληφθεί, ακόμη και  τώρα, την ανάγκη δομικής αλλαγής στο μείγμα της οικονομικής πολιτικής. Το πρόβλημα με το Σύμφωνο Σταθερότητας δεν ήταν μόνο η αναστολή του. Είναι η εκ βάθρων αλλαγή του. Αν δεν αλλάξουν οι πολιτικές, όσα μέτρα και αν ληφθούν, θα παραμένουν ημίμετρα. Οι τονωτικές ενέσεις που προέρχονται κυρίως από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και έχουν ως πρώτο μέλημα τη σωτηρία και σταθεροποίηση ενός βαθύτατα προβληματικού ευρωπαϊκού τραπεζικού και ασφαλιστικού συστήματος, δεν μπορούν να δώσουν επαρκείς "απαντήσεις" στα προβλήματα της οικονομίας. Ούτε καν στις πιο ισχυρές θεωρητικά χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πολύ περισσότερο δε σε πιο αδύναμες οικονομίες όπως η ελληνική. 

    Είναι εντυπωσιακό και συνάμα πολύ ανησυχητικό. Το πόσο εύκολα, με το που φάνηκε να ηρεμούν κάπως τα πράγματα από πλευράς πανδημίας, οι ηγέτες της Ευρώπης άρχισαν να υποβαθμίζουν προσδοκίες ενισχύσεων και να αντικαθιστούν την απαραίτητη επιδότηση των οικονομιών με πρακτικές δανεισμού, άλλες πιο ευνοϊκές και άλλες συνοδευόμενες από μελλοντικά μέτρα... Σα να μην διδάχτηκαν τίποτε από την κρίση. Έχουν βέβαια μπροστά τους μία τελευταία ευκαιρία. Να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Περιστάσεων που δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι δεν θα επαναληφθούν στο άμεσο μέλλον... Να διασκεδάσουν την αβεβαιότητα επιχειρηματιών και κοινωνιών, να κάνουν το παν για να αποφευχθεί το κύμα φτώχειας και πραγματικής ύφεσης που απειλεί την Ήπειρο. Και εμάς βεβαίως... 

    dimitris.papakonstantinou@capital.gr
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ