Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 10-Ιουν-2020 00:01

    Η στήριξη της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας προϋποθέτει πλάνο...

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου

    Μέσα από μία σειρά πρωτοβουλίες που υλοποιούνται ή προγραμματίζονται, η κυβέρνηση επιχειρεί να στρέψει την προσοχή και το ενδιαφέρον της και στην προσπάθεια στήριξης της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας. Άλλωστε αφορά μία ευρεία κοινωνική ομάδα που ασφαλώς την ενδιαφέρει ιδιαιτέρως και πολιτικά. Πέρα από αυτό όμως, πλέον γίνεται αντιληπτό ότι το πλήγμα που έχει υποστεί υπερβαίνει κατά πολύ τις αρχικές εκτιμήσεις. Ένα πλήγμα που δεν περιορίζεται στα όσα έχουν ήδη συμβεί, αλλά που εκτιμάται ότι θα έχει πολύ πιο μακροπρόθεσμες συνέπειες. Το αν αυτή η προσπάθεια είναι επαρκής, είναι κάτι που ασφαλώς σηκώνει πολλή συζήτηση. Και που θα αποτιμηθεί όταν θα έχει ολοκληρωθεί ένα πλάνο ενεργειών, που πρέπει ωστόσο να επισημανθεί ότι ακόμα δεν έχει γίνει ξεκάθαρο. 

    Εκείνο όμως που πρέπει να συνεκτιμηθεί είναι ότι το πρόβλημα για τη μικρή και μεσαία επιχειρηματικότητα δεν προέκυψε ξαφνικά λόγω κορονοϊού. Προϋπήρχε και μάλιστα έτεινε να εξελιχθεί σε σοβαρή γάγγραινα για την κοινωνία και την οικονομία. Η διάσωση και ανασυγκρότηση της μεσαίας τάξης και της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας, μια και δυστυχώς στην Ελλάδα δεν έχουν απομείνει και πολλά από την πάλαι ποτέ μεγάλη επιχειρηματική κοινότητα και τη βιομηχανική παραγωγή, έχει αυτή την ώρα κρίσιμη σημασία. Όπως βεβαίως σημασία έχει και ο μετασχηματισμός της μικρομεσαίας οικονομίας σε πιο βιώσιμα και σύγχρονα μοντέλα και κατευθύνσεις. Αυτό το τελευταίο, περιμένουμε να το δούμε, γιατί ακόμα δεν έχει προκύψει. Σαν πλάνο. Δεν έχουν δοθεί ακόμα επαρκείς στοχεύσεις και σχεδιασμός. Θα πείτε ίσως ότι τώρα προέχει η διάσωση μετά την κρίση. Σωστό, αλλά χωρίς πλάνο, στόχευση και κατεύθυνση, χωρίς ανασυγκρότηση και νέο όραμα για το πού θέλουμε να προσανατολιστεί η ελληνική οικονομία, πολύ δύσκολα θα υπάρξει καλό αποτέλεσμα. Ενώ όμως βρισκόμαστε σε αυτή την φάση, πολλές από τις αρρυθμίες του πρόσφατου παρελθόντος, εξακολουθούν να ταλαιπωρούν μία ζοφερή καθημερινότητα και προσπάθεια επιβίωσης για πολλούς "μικρούς". 

    Διαβάστε τι αντιμετωπίζει στην καθημερινότητά του, ένας από αυτούς, που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με το μεροκάματο. Γιατί προφανώς δεν περίμενε... υπερκέρδη από τη δραστηριότητά του. Προβλήματα σαν το δικό του υπάρχουν πολλά και διαφορετικά. Που όμως καλό είναι να μην τα προσπερνάμε στην πορεία προς την υποτιθέμενη ένταξη σε μία νέα εποχή. Δεν πρόκειται παρά για ένα πολύ μικρό παράδειγμα. Και μη βιαστείτε να σκεφτείτε ότι "εδώ ο κόσμος καίγεται... και εσύ...". Γιατί νέα εποχή με παλιές "ασθένειες" δεν είναι εύκολο να υπάρξει... Δεν θα αναφέρω το όνομα του αποστολέα του σημειώματος που παραθέτω καθώς δεν έχει ζητηθεί σχετική άδεια. 


    " Καλησπέρα,

    Πέρασαν 4 χρόνια από το άρθρο σας "Ο περιπτεράς, τα POS και τα... τσιγάρα" και τα πράγματα μάλλον έγιναν πιο πιεστικά για εμάς που έχουμε καταστήματα ψιλικών.

    Στη γειτονιά μου υπάρχω εγώ εδώ και 8 μήνες, ένα περίπτερο απέναντι, που μια ανοίγει και μια κλείνει και ένα μικρο ψιλικατζίδικο μέσα στο στενό. Μόνο εγώ έχω POS αλλά προτρέπω τους πελάτες μου να πληρώνουν τα τσιγάρα τους με μετρητά και συχνά μαλώνω μαζί τους γιατί δεν βγαίνω με την κάρτα και είμαι υποχρεωμένος να τους πουλάω με ζημιά.

    Οι προμήθειες των τραπεζών κυμαίνονται από όσο ξέρω 0,9% μέχρι 2% ανάλογα με τη συμφωνία και τον τζίρο. Έκτος αυτού οι τράπεζες χρεώνουν και πάγιο από 4€ έως 12€ το μήνα για συντήρηση υποτίθεται και 2€/μηνα για την αποστολή αντιγράφου κινήσεων του Pos.  Όλα αυτά μαζί είναι ένα σημαντικό κόστος το οποίο καρπώνεται η τράπεζα και επιβαρύνει τον επαγγελματία. Τα τσιγάρα από την άλλη έχουν κέρδος από 2,8% έως 5%... Τα περισσότερα έχουν 3,6%.

    Στα  προϊόντα που έχουν κάποιο σημαντικό κέρδος δεν φαίνεται και τόσο η επιβάρυνση αυτή. Στα τσιγάρα όμως, στις κάρτες και τα εισιτήρια ΜΜΜ που έχουν πολύ μικρό κέρδος η αγορά με κάρτα ισοδυναμεί με την πώληση με αρνητικό ποσοστό κέρδους.

    Ο νόμος έτσι όπως ορίστηκε μας υποχρεώνει να έχουμε POS για κάθε συναλλαγή (δεν είμαι σίγουρος ότι το διευκρινίζει επαρκώς...)  ακόμα και αν δεν μας συμφέρει και είναι εναντίον του κέρδους μας.

    Αντίθετα στην Κύπρο στον αντίστοιχο νόμο προβλέφθηκε ότι μπορεί ο επαγγελματίας να αρνηθεί την πληρωμή αρκεί ρητά να αναγράφονται οι όροι σε πινακίδα πάνω από το ταμείο. Φαντάζομαι κάτι αντίστοιχο θα ισχύει και σε άλλα κράτη. Είναι λογικό το κράτος να επεμβαίνει και να με υποχρεώνει να δέχομαι συναλλαγές που δε με συμφέρουν;"

    dimitris.papakonstantinou@capital.gr 

     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ