Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 05-Σεπ-2019 00:01

    Ο ρατσισμός δεν έχει θέση στο DNA αυτής της χώρας

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου

    Είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς πώς σε αυτή τη χώρα υπάρχουν ακόμα τόσα φαινόμενα ακραίου ρατσισμού. Και σε πόσες περιπτώσεις με αφορμή το μεταναστευτικό, έπεσαν οι μάσκες του καθωσπρεπισμού.

    Γιατί αυτή η χώρα γνωρίζει στο πετσί της τι σημαίνει ξεριζωμός, ξενιτιά και μετανάστευση. Και μπορεί τα τελευταία χρόνια τα μεταναστευτικά ρεύματα των Ελλήνων να αφορούσαν συνήθως υψηλών προδιαγραφών μυαλά και δυναμικό, το περίφημο brain drain, όμως κάποτε τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά. Στις φάμπρικες της Γερμανίας, της Αυστραλίας, της Αμερικής και σε πολλά άλλα σημεία του πλανήτη όπου μετανάστευσαν μαζικά οι Έλληνες μετά τον πόλεμο και ακόμα μαζικότερα μετά τον εμφύλιο, πήγαινε εργατιά, αγροτιά, άνθρωποι που δεν μπορούσε να τους θρέψει η χώρα ή να φροντίσουν τις οικογένειές τους.

    Και έφευγαν κατά εκατοντάδες χιλιάδες ελπίζοντας ότι εκεί που θα φτάσουν θα βρουν μια δουλειά, ένα πιάτο φαί, κατανόηση και ζεστασιά. Και εννοείται ότι πέρασαν πολλά, χιλιάδες δεινοπάθησαν. "Κλέφτρα ξενιτιά τα παλικάρια κλαίνε..." τραγουδούσε τότε ο Καζαντζίδης για το "πικρό ψωμί της ξενιτιάς" και εκατομμύρια μάτια δάκρυζαν και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Πώς αυτή η κοινωνία που έζησε τα "ξένα χέρια" ξέχασε τόσο πολύ;

    Μία κοινωνία που μεγάλο μέρος της σύνθεσής της έλκει τις ρίζες του από τους πρόσφυγες και τους ξεριζωμένους της Μικρασιατικής καταστροφής. Που άλλο μεγάλο τμήμα της κατάγεται από εκείνους που έζησαν τις γενοκτονίες και τον ξεριζωμό του Πόντου. Πώς λοιπόν αυτή η κοινωνία μπορεί ακόμα να γεννά ρατσιστικά μιάσματα; Που δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι οι άνθρωποι σαν εκείνους που αποκαλούν "σκουπίδια" ή "προσφυγοκουνέλες" ή "βρωμιάρηδες" ή "πιθήκους" κλπ, είναι άνθρωποι που κάποτε ίσως έκαναν όνειρα, εργάζονταν, σπούδαζαν, ερωτεύονται, έκαναν οικογένειες, κάποιοι -πώς όχι; - μπορεί να ήταν και ρεμάλια, ήθελαν όμως να είναι κανονικοί άνθρωποι. Και γεγονότα έξω από τη θέλησή τους, εξελίξεις που απειλούσαν τη ζωή τους, τούς ανάγκασαν να ξεσπιτωθούν.

    Δεν θέλω να παραστήσω τον ευαίσθητο, δεν μπορώ όμως να καταλάβω πώς σε αυτή ειδικά τη χώρα, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη βρίσκουν έδαφος να ανθήσουν τα νοσηρά φαινόμενα. Και όχι! Δεν φταίει η κρίση... Αυτό είναι άλλοθι. Ο φασισμός μέσα τους φταίει.

    dimitris.papakonstantinou@capital.gr

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων