Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 07-Αυγ-2018 00:01

    Ας ελπίσουμε ότι το Μάτι δεν θα ξεχαστεί...

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου 

    Εκείνο που σοκάρει, στην επόμενη ημέρα της εθνικής τραγωδίας στο Μάτι, είναι ότι δεν δόθηκε από την κυβερνητική πλευρά πουθενά η αίσθηση ότι πόνεσαν, ότι συγκλονίστηκαν. Έστω και για τα προσχήματα...

    Ήδη έχουν γραφεί πολλά. Για όλα. Και θα γραφούν ακόμα περισσότερα... Αφήστε όμως για λίγο την επιχειρησιακή ή πολιτική διάσταση και τις ευθύνες. Θα τα βρούμε αυτά.  Βρε παιδί μου, ανθρώπινα το λέω. Τέτοια αφ’ υψηλού αντιμετώπιση δεν την περίμενα... Εδώ, από την πρώτη στιγμή, το ζητούμενο φάνηκε να είναι πώς θα γίνει πολιτική διαχείριση της υπόθεσης ώστε να έχει τη μικρότερη δυνατή πολιτική επίπτωση. Άσχετα αν αυτό που επιχειρήθηκε είχε αποτέλεσμα ή όχι. Ίσως κάποιοι το κρίνουν υπερβολικό ή άχρηστο, αλλά που να πάρει, δεν είμαστε Βόρειοι με κρύο αίμα. Νότιοι είμαστε, Μεσογειακοί. Την θέλουμε την αγκαλιά της παρηγοριάς, το χτύπημα στην πλάτη με συναίσθημα. Έχουμε ανάγκη μια καλή κουβέντα. Να νιώσουμε ότι μας νοιάζονται. Τι στο καλό, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν συναισθήματα;

    Και αυτό, συγγνώμη αλλά δεν το εισπράξαμε. Αντιθέτως, είδαμε επικοινωνιακή διαχείριση, είδαμε προσπάθεια αποποίησης ευθυνών, τις γελοιότητες του "όλα καλώς καμωμένα ήταν", την προσπάθεια να πεταχτεί η μπάλα στην εξέδρα. Ακόμη και το ζήτημα των αυθαιρέτων. Σύμφωνοι, προφανώς και το πρόβλημα της άναρχης και αυθαίρετης δόμησης για την οποία υπάρχει διαχρονική ευθύνη και της πολιτείας – του κράτους και των πολιτών, έχει ευθύνη για την επιδείνωση της τραγωδίας. Και μακάρι να μην θρηνήσουμε άλλες περιπτώσεις καθώς το πρόβλημα δεν υπήρχε μόνο στο Μάτι...

    Όμως βρε αδερφέ, πρώτες ώρες ήταν, πρώτες μέρες, ακόμα ψάχναμε για νεκρούς στις στάχτες, ακόμα εκτυλίσσονταν τραγικές οικογενειακές υποθέσεις, ακόμα ένα σωρό κόσμος προσπαθούσε να διαπιστώσει αν έχει διασωθεί τίποτε από την περιουσία του, είναι ώρα να πετάξεις την μπάλα στην εξέδρα; Ακόμα και αν έχεις δίκιο σε αυτό που λες... Είναι πολύ χοντροκομμένη και άκομψη η προσπάθεια να αποποιηθείς τις ευθύνες σου. Να παραστήσεις τον... Πάπα με το αλάθητό του... Γιατί πάντα υπάρχουν ευθύνες. Ακόμα και όταν όλα τα στοιχεία της φύσης λειτουργούν εναντίον σου. Ακόμα και αν οι καιρικές συνθήκες λειτούργησαν με τέτοιο τρόπο ώστε στο Μάτι να εφαρμόστηκε... ο νόμος του Μέρφι. Εσύ έκανες ό,τι μπορούσες; Έγιναν τα πάντα έτσι όπως έπρεπε, λειτούργησε άριστα ο μηχανισμός; Και ας την έχανες τη μάχη. Την έδωσες; 

    Και δεν εννοώ την οικονομική συνδρομή της Πολιτείας. Αυτό δα έλειπε. Σε συμφορές όπως αυτή η Πολιτεία οφείλει να δίνει τα πάντα. Ό,τι είναι δυνατό για να απαλύνει την καταστροφή ή να συνδράμει τους πολίτες. Ορθά ελήφθησαν τα μέτρα. Δεν το συζητάμε. Αυτά και άλλα τόσα σε όποιες περιπτώσεις χρειάζεται. Αλίμονο. Όμως δεν αρκούν αυτά. Όσους βρέθηκαν μέσα στη συμφορά, ίσως κάπου, λίγο να τους δίνουν μία ανάσα, ένα χέρι βοηθείας. Αν και είναι αμφίβολο αν επαρκούν για να τους κάνουν να νιώσουν και πάλι ολόκληροι άνθρωποι...

    Όμως για όλους τους υπόλοιπους, το μήνυμα που συνολικά πέρασε ήταν το μήνυμα ενός κράτους αποστασιοποιημένου, μίας κυβέρνησης που περισσότερο την ενδιέφερε το "δεν φταίω". Κρύο αίμα, όχι από ψυχραιμία, αλλά από αποστασιοποίηση... Δεν επαρκούν τα μέτρα για να δείξει ανθρώπινο πρόσωπο μία κυβέρνηση. 

    Και να λοιπόν που έγιναν και οι παραιτήσεις. Εντάξει, αναμενόμενες, αυτό δα έλειπε. Ε και; Αλλάζει τίποτε; Απλώς τα πρόσωπα. Υπάρχει κάτι που να δίνει στην ουσία του πράγματος κάποιο μήνυμα στην κοινωνία ότι μπορεί πλέον να αισθάνεται ασφαλέστερη; Κάποιο μήνυμα ότι πλέον μπορούμε όλοι να διασκεδάσουμε την κατάθλιψη που μας προκάλεσε η τραγωδία στο Μάτι και τώρα μπορούμε πλέον να νιώθουμε πιο ήσυχοι όταν στέλνουμε τα παιδιά στους παππούδες στο εξοχικό; Ότι δεν θα ξεχαστεί και αυτή η τραγωδία...

    Γιατί δυστυχώς σε αυτή τη χώρα, οι τραγωδίες γρήγορα ξεχνιούνται. Όπως ξεχάστηκε η Ηλεία, όπως ξεχάστηκε η πολύ πρόσφατη Μάνδρα. Ας ελπίσουμε ότι το Μάτι δεν θα ξεχαστεί. Και ότι θα αποτελέσει την τραγική αφορμή για να διορθωθούν ορισμένα από τα πολλά –δυστυχώς– κακώς κείμενα. Και η διαχείριση της επόμενης μέρας θα πρέπει να προσανατολιστεί στη χάραξη μίας εθνικής στρατηγικής και για τη Δόμηση και για το Κτηματολόγιο -που έχει εξελιχθεί ένα σύγχρονο "γεφύρι της Άρτας"-, αλλά και για την πάταξη των διαφόρων μικρότερων ή μεγαλύτερων συμφερόντων και βιλαετιών που στέκονται εμπόδια. 

    dimitris.papakonstantinou@capital.gr 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων