Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 22-Απρ-2010 09:13

    Πράσινη ανάπτυξη: Οι πιέσεις των "ταλιμπάν" της οικολογίας και τα υδροηλεκτρικά

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Του Δρ. Ι.Π. Στεφανάκου

    Σύμφωνα με το γενικά αποδεκτό ορισμό αειφόρος ανάπτυξη σημαίνει κάλυψη των αναγκών της παρούσας γενιάς, χωρίς να υποσκάπτονται οι δυνατότητες των μελλοντικών γενεών να ικανοποιήσουν τις δικές τους ανάγκες.

    Στη χώρα μας, κατεξοχήν μεσογειακή χώρα, στην οποία ο ζωτικός πόρος νερό καθίσταται είδος σε ανεπάρκεια, δυστυχώς υπάρχει έλλειψη προβληματισμού από τους φορείς που πρέπει να λάβουν στρατηγικές αποφάσεις.

    Οι πόλεμοι για το νερό και όχι μόνο για τα καύσιμα, έχουν ήδη ξεκινήσει. Είναι απαραίτητο να δημιουργήσουμε νέες υδατικές αποθήκες και όχι να επαναλαμβάνουμε τις κοινοτοπίες περί καλύτερης διαχείρισης και εξοικονόμησης. Οι παράμετροι αυτοί έχουν έννοια όταν διαθέτεις του πόρους, όχι όταν τους αναζητάς...

    Παράλληλα ενώ τα μεγάλα υδροηλεκτρικά έργα, τα οποία συνδέονται με τους μεγάλους ταμιευτήρες και εξασφαλίζουν αξιόπιστη ενέργεια αιχμής από ανανεώσιμη πηγή, με μηδενικό κόστος καυσίμου και ρύπων, μεγάλο χρόνο ζωής, πολύ μικρό κόστος λειτουργίας και συντήρησης, άμεση ανταπόκριση στις μεταβολές φορτίου και πρόσθετες σημαντικές λειτουργίες σταθεροποίησης του δικτύου, καρκινοβατούν.

    Τα μεγάλα υδροηλεκτρικά έργα έχουν πλεονεκτήματα έναντι των άλλων ανανεώσιμων πηγών (αιολική, ηλιακή κλπ.), οι οποίες δεν είναι δυνατό να εξασφαλίσουν μεγάλη ενεργειακή παραγωγή (έχουν περιορισμένους συντελεστές φορτίου) και διακοπτόμενη παραγωγή με απαίτηση πρόσθετων συστημάτων αποθήκευσης.

    Η ΔΕΗ  με τους ταμιευτήρες των μεγάλων  Υδροηλεκτρικών Έργων που διαθέτει, διαχειρίζεται εκ των πραγμάτων το μεγαλύτερο ποσοστό των Υδατικών Πόρων της χώρας. Δεκαπέντε μεγάλα Υδροηλεκτρικά Έργα σε λειτουργία, παράγουν το 6-8% περίπου (4000 έως 6000 εκατομμύρια κιλοβατώρες) της συνολικής παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και διαθέτουν το 25% περίπου (3.100 MW) της εγκατεστημένης ισχύος του συστήματος. Οι ταμιευτήρες έχουν ωφέλιμο όγκο για την αποθήκευση νερού 5300 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων, το 30% των οποίων περίπου (1500 έως 2000 εκατομμύρια κυβικά) διατίθενται για την ικανοποίηση αρδευτικών και άλλων αναγκών, πέραν της παραγωγής υδροηλεκτρικής ενέργειας. Ας σημειωθεί ότι στη χώρα μας έχει αξιοποιηθεί μόνο το 35% του υπάρχοντος Υδάτινου Δυναμικού για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, ενώ στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες το ποσοστό αυτό αξιοποίησης ξεπερνά το 90%.

    Ενώ είναι  ζωτικής σημασίας για την χώρα μας η δημιουργία νέων μεγάλων  αποθηκών νερού, αλλά και υποχρέωσή  μας ο διπλασιασμός του ποσοστού της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας  από ανανεώσιμες και ήπιες  πηγές που δεν μολύνουν το περιβάλλον (μέχρι το 2020 το ποσοστό αυτό θα πρέπει να αυξηθεί από το 10 στο 20%), η ΔΕΗ έχει ήδη πρακτικά εγκαταλείψει την κατασκευή νέων μεγάλων Υδροηλεκτρικών Έργων.

    Αλλά  και τα υπό κατασκευή μεγάλα Υδροηλεκτρικά Έργα καρκινοβατούν. Το υδροηλεκτρικό έργο της Συκιάς στον Αχελώο, όντας το έργο κεφαλής για την εκτροπή του Αχελώου καρκινοβατεί όπως και τα υπόλοιπα έργα της εκτροπής και ένας Θεός ξέρει αν και πότε θα ολοκληρωθεί.

    Το υδροηλεκτρικό  έργο του Τεμένους στην Ανατολική Μακεδονία στον ποταμό Νέστο, ενώ από την αρχή της δεκαετίας του 2000 ήταν στη φάση κατακύρωσης του διαγωνισμού για την κατασκευή του, εγκαταλείφθηκε με διάφορες μεθοδεύσεις της τότε Διοίκησης της ΔΕΗ και αμφισβητήσεις για την σκοπιμότητα και την οικονομικότητά του.

    Μόνο το υπό κατασκευή έργο του Ιλαρίωνα στην Δυτική Μακεδονία στον ποταμό Αλιάκμονα, που τόσο άμεσα συνδέθηκε με την υδροδότηση της Θεσσαλονίκης, αφού επί πενταετία και πλέον είχε με διάφορα προσχήματα διακοπεί η κατασκευή του, δείχνει να έχει πλέον προοπτική να ολοκληρωθεί επιτέλους.

    Το ταλαιπωρημένο  όσο κανένα άλλο, επί 25 και πλέον  χρόνια υπό κατασκευή και ήδη  όμως σχεδόν ολοκληρωμένο υδροηλεκτρικό  έργο της Μεσοχώρας στον Αχελώο, κανείς δεν ξέρει αν και πότε θα λειτουργήσει, γιατί συνδέθηκε σκόπιμα με την…κακή εκτροπή του Αχελώου. Με την οποία όμως εκτροπή, για τους γνωρίζοντες το υπόψη έργο δεν έχει καμία σχέση, απλώς έχει την ατυχία να βρίσκεται στον ίδιο ποταμό.

    Και ας χάνονται 28 εκατ. € το χρόνο από  μη παραγόμενη καθαρή ανανεώσιμη υδροηλεκτρική ενέργεια και ας κοστίζουν σε όλους μας τα δάνεια για την κατασκευή του έργου 22 εκατ. € το χρόνο (έχουν δαπανηθεί ήδη σχεδόν 500 εκατ. € ).

    Κανείς  από τους γνωστούς "Ταλιμπάν" της οικολογίας που με άνεση προτείνουν... το γκρέμισμα του φράγματος της Μεσοχώρας, δεν αναλογίστηκε ότι για να παραχθούν οι 385 GWh που χάνονται από το μπλοκάρισμα του έργου, καίγονται περίπου 800.000 τόνοι λιγνίτη το χρόνο και εκπέμπονται 500.000 τόνοι CO2 στην ατμόσφαιρα.
    Τα μικρά  Υδροηλεκτρικά Έργα, δεν έχουν από τη φύση τους μεγάλους ταμιευτήρες αποθήκευσης νερού, άρα η αξιοποίηση με αυτά του Υδατικού Πόρου γίνεται μόνο από ενεργειακής πλευράς. Παράλληλα απαιτούν και αυτά σημαντικά έργα υποδομής (δρόμους κλπ.), που σε συνδυασμό και με τις υπαρκτές δυσκολίες αδειοδοτήσεων, πρόσκτησης γηπέδων, περιβαλλοντικών περιορισμών και άλλων γραφειοκρατικών και όχι μόνο εμποδίων, έχουν οδηγήσει σε ένα όχι και τόσο ικανοποιητικό επίπεδο προώθησης τα σχετικά προγράμματα.

    Και για  την σύγκριση των μεγεθών, τα 100 περίπου μικρά υδροηλεκτρικά έργα που λειτουργούν ήδη στην χώρα μας παρήγαγαν το 2008, όλα μαζί, μόλις 325 GWh (το 80% της παραγωγής που αναίτια χάνεται στην ολοκληρωμένη Μεσοχώρα...).

    Και σαν  να μη φτάνουν όλα αυτά πληροφορίες αναφέρουν ότι και αυτά τα λίγα θετικά που περιλαμβάνονται στο υπό ψήφιση Νομοσχέδιο για τις ΑΠΕ, όπως π.χ. το ότι τα μέχρι 100 MW υδροηλεκτρικά να θεωρούνται ΑΠΕ ως προς την αδειοδοτική διαδικασία και μόνο, εγκαταλείφθηκαν προφανώς υπό την πίεση των... "Ταλιμπάν" της οικολογίας.

    Και το μέγεθος της υποκρισίας δεν περιγράφεται, για να πετύχουμε το στόχο της παραγωγής ενέργειας κατά  20% από ΑΠΕ για το 2020, συνυπολογίζουμε και την παραγωγή από τα υπάρχοντα μεγάλα υδροηλεκτρικά, γιατί άλλως τα νούμερα δεν βγαίνουν με τίποτα, όπως δεν βγήκαν άλλωστε και οι αντίστοιχοι στόχοι για το 2010.
     
    Ο Ι.Π. Στεφανάκος είναι Δρ. πολιτικός μηχανικός, Λέκτορας ΕΜΠ
    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ