Του Γεωργίου Ι. Μάτσου*

Την ανέδειξε η πηγαία της ικανότητα να καταστήσει ευρύτερα γνωστές τις αστοχίες προανακριτικών και ανακριτικών ερευνών στην τραγωδία των Τεμπών.

Μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης ήλπισε ότι βρέθηκε επιτέλους κάποιος να εκφράσει τη διάχυτη αγανάκτηση για την όζουσα διαφθορά.

Κατέβασε εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτών στις 26-1-2025 και εκατομμύρια στις 28-2-2025. 

Χωρίς την Καρυστιανού τα Τέμπη θα ήταν απλά ‘μια ακόμη τραγωδία’. 

Αίφνης όμως, αποφάσισε να γίνει πολιτικός.

Μπορούσε να μην γίνει πολιτικός και να ασχοληθεί με τα κοινά; Η απάντηση είναι ξεκάθαρα ναι.

Οι πολιτικοί επισείουν με στόμφο αδιανόητες κοινοτοπίες και ξύλινο λόγο. Παρά τούτο τους χειροκροτούμε και τους ψηφίζουμε.

Όταν όμως οι ίδιες κοινοτοπίες, ο ίδιος ξύλινος λόγος ειπωθούν από ανθρώπους της διπλανής πόρτας, καθίστανται τότε ανιαρά, ενοχλητικά, έως εξοργιστικά.

Η Καρυστιανού αυτοπαγιδεύτηκε στη ρήση των αντιπάλων της, ότι αν ασχοληθεί με τα κοινά, "θα κριθεί", τάχα, "ως πολιτικός".

Έγινε λοιπόν πολιτικός.

Και απέκτησε τον προκατασκευασμένο, ξύλινο και κοινότοπο ψευδοπολιτικό λόγο των πολιτικών.

Δεν αντιλήφθηκε ότι η διαφορετικότητά της ως δημόσιο πρόσωπο έπρεπε να διατηρηθεί.

Παραιτούμενη από την προεδρία του Συλλόγου Τεμπών, νόμισε ότι έπρεπε και να απεκδυθεί τον ρόλο που την κατέστησε ελπίδα εκατομμυρίων ανθρώπων.

Δεν αντιλήφθηκε ότι το κίνημα κάθαρσης του δημόσιου βίου, του οποίου ηγήθηκε αυθορμήτως, δεν θα στήριζε τη μετάλλαξή της σε ‘κανονικό’ πολιτικό που μιλά άνευ λόγου γνώσεως.

Οι υποστηρικτές της είχαν ενωθεί αποκλειστικά πάνω στην ανάγκη κάθαρσης του δημόσιου βίου. Διατηρούσαν όμως κατά τα λοιπά τις πολιτικά υπαρξιακές διαφωνίες τους.

Το ζήτημα των εκτρώσεων ήταν τέτοιο.

Οι υποστηρικτές τους θεωρούν την έκτρωση ανθρώπινο δικαίωμα της γυναίκας. Οι πολέμιοί τους τις θεωρούν δολοφονία. Αυτό σημαίνει ότι, αναλόγως τη θέση σου, θα σε μισήσουν οι μεν ή οι δε.

Αν έχεις ήδη πολιτικό στίγμα, προστατεύεσαι κάπως: Κανένας δεν θα παρεξηγήσει τον αριστερό αν είναι υπέρ. Αν είσαι δεξιός, αναμένεται να είσαι κατά. Μπορεί να σε βρίσουν οι ‘άλλοι’, όμως πολιτικά δεν βλάπτεσαι.

Αν όμως σε στηρίζουν και αριστεροί και δεξιοί, τότε είσαι πολιτικά απροστάτευτος.

Όταν η Καρυστιανού αφενός θέτει ηθικό θέμα για τις εκτρώσεις, αφετέρου εκφράζεται υπέρ του γάμου ομοφύλων, καταφέρνει να την μισήσουν οι ‘αριστεροί’ για το πρώτο και οι ‘δεξιοί’ για το δεύτερο.

Ακόμη και ‘παγίδα των δημοσιογράφων’ να ήταν οι ερωτήσεις, τι ακριβώς περίμενε; Ότι η κυβέρνηση, ιδίως η συγκεκριμένη, θα της επιτρέψει έτσι απλά να κυριαρχήσει πολιτικά;

(Ότι το κυβερνητικό επικοινωνιακό επιτελείο ουδόλως ανέδειξε τη θέση της για τον γάμο ομοφύλων, δείχνει πάντως ότι η κυβέρνηση θέλει να την πλήξει από αριστερά, ‘στέλνοντάς’ την στα δεξιά της ΝΔ. Αυτό δείχνει τον διακαή κυβερνητικό πόθο να κυριαρχήσει ο Τσίπρας στην αριστερά και να μην κάνει κόμμα ο Σαμαράς στα δεξιά. Κλείνει η παρένθεση.)

Αν η Καρυστιανού είχε στοιχειώδη πολιτική νοημοσύνη, θα είχε απαντήσει στους δημοσιογράφους: 

"Έχω προσωπική άποψη για όσα ρωτάτε. Όμως η δική μου άποψη δεν έχει καμία σημασία: Τίθεμαι επικεφαλής ενός πολιτικά ετερόκλητου κινήματος, που ενώνει και αυτούς που είναι υπέρ και αυτούς που είναι κατά των εκτρώσεων. Τους ενώνει όλους ο πόλεμος κατά της διαφθοράς. Το μόνο που σας λέω λοιπόν είναι, ότι θα αρνηθώ να διχάσω το αυθόρμητο κοινωνικό κίνημα, του οποίου καλούμαι να ηγηθώ, με όσα ενδέχεται να το διχάσουν".

"Διότι αν σας πω ότι είμαι κατά των εκτρώσεων, θα διώξω από το κίνημά μας όσους είναι υπέρ. Αν σας πω ότι είμαι υπέρ, θα διώξω όσους είναι κατά. Ό,τι και να πω, θα ακυρώσει το κίνημά μας. Στο κίνημά μας όμως έχουν θέση όλοι όσοι επιδιώκουν τη δικαίωση των νεκρών παιδιών μας. Καλούμαστε να λύσουμε το μείζον πρόβλημα της διαφθοράς. Να αλλάξουμε αυτό που σκότωσε τα παιδιά μας στα Τέμπη, τις εργάτριες στη Βιολάντα".

"Στο κίνημά μας ο καθένας θα έχει τη δική του άποψη για όσα δεν μας ενώνουν. Δεν θα με αφορά, ως ασχολούμενη με τα κοινά, η γνώμη των συμπολιτών και συναγωνιστών μου για ζητήματα που διχάζουν. Αυτά θα τα συζητούν μεταξύ τους, χωρίς εμένα".

"Όσο για την εξωτερική πολιτική; Δεν χρειάζεται εμένα. Χρειάζεται το διπλωματικό μας σώμα, που η ηθική και χρηματική διαφθορά των πολιτικών παραγκωνίζει από τη διαμόρφωση πολιτικής. Δυστυχώς και η εξωτερική μας πολιτική εξυπηρετεί το προσωπικό συμφέρον των πολιτικών και όχι το συμφέρον της χώρας. Αυτό καλείται να αλλάξει το κίνημά μας και θα το αλλάξει".

"Μην με ρωτάτε λοιπόν για λεπτομέρειες. Εγώ είμαι παιδίατρος, μητέρα και θύμα της διαφθοράς. Με τις λεπτομέρειες κάθε θέματος θα ασχοληθούν οι γνώστες, οι ειδικοί, όσοι σήμερα δεν τους επιτρέπει η διαφθορά να ασχοληθούν. Θα ορίσω υπουργό Εξωτερικών κάποιον που όντως γνωρίζει από αυτά. Όχι έναν καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου, που απλά τυχαίνει της απολύτου εμπιστοσύνης μου".

"Κι αν νομίζετε, κύριοι δημοσιογράφοι, ότι οι επικεφαλής των σημερινών κομμάτων γνωρίζουν περισσότερα από εμένα για εξωτερική πολιτική, όχι μόνον κάνετε λάθος, αλλά πρωτίστως δεν κάνετε σωστά τη δική σας δουλειά, αν αγνοείτε πόσο βαθύτατα άσχετοι είναι οι πολιτικοί και για τα εξωτερικά και για όλα τα θέματα διακυβέρνησης".

Να λοιπόν πώς μπορούσε να είχε κερδίσει σε σοβαρότητα, σε δημοφιλία, σε εμπιστοσύνη.

Δεν μίλησε έτσι, διότι νόμιζε ότι μπορεί να ασχοληθεί με όλα. Ότι πρέπει να γίνει κι αυτή ψευτο-παντογνώστης, όπως οι πολιτικοί.

Λάθος της. Μάλλον ανεπανόρθωτο.

Η Καρυστιανού δεν είχε μεν πείσει το σύνολο της κοινωνικής πλειοψηφίας του κινήματος των Τεμπών ότι μπορούσε αυτή να ηγηθεί της πραγματικής κάθαρσης του δημόσιου βίου. Αυτή είχε όμως δημιουργήσει το κίνημα.
 

Τώρα, μαζί με την πολιτική της καριέρα, τελειώνει όπως φαίνεται και το κίνημα των Τεμπών.

Είναι καλό αυτό για την κυβέρνηση; Φίλοι και αντίπαλοι της κυβέρνησης, ίσως απαντήσουν πως ναι.

Η Καρυστιανού όμως λειτουργούσε αποσυμπιεστικά για τη διάχυτη κοινωνική οργή, χωρίς ενδείξεις ότι θα λειτουργούσε αντισυστημικά π.χ. στην οικονομία.

Με αυτήν μπροστά, ίσως μπορούσαν να αλλάξουν μόνον όσα σχετίζονται με τη διαφθορά. Ότι θα π.χ. θα αποκτούσαμε επιτέλους καλύτερη και πιο ανεξάρτητη Δικαιοσύνη.

Τώρα η κοινωνική οργή φθάνει σε νέο αδιέξοδο.

Σε επόμενη φάση η οργή θα εκδηλωθεί ακόμη εντονότερα, διότι το μίσος κατά της κυβέρνησης αυξάνεται.

Οι εξελίξεις θα είναι πια εντελώς απρόβλεπτες.

*Δ.Ν., Δικηγόρος