Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 25-Νοε-2022 00:03

    Μέντωρ-ship: Καθήκον ή Προνόμιο;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Ι. Κωστούλα

    Οι ξένοι είχαν την έννοια, αλλά δεν είχαν τη λέξη. Εμείς είχαμε τη λέξη (από τον Όμηρο, ακόμα) αλλά είχαμε ξεχάσει την έννοια. Εξού και το παιχνιδάκι (στη λέξη mentorship) του τίτλου.

    Μια λειτουργία, τo Mentoring, διαδεδομένη από ετών στο Μάνατζμεντ, ήρθε στην επιφάνεια τελευταία, με την εισαγωγή του θεσμού του "Μέντορα" στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Όπως έχει αναγγελθεί, για κάθε νεοδιοριζόμενο εκπαιδευτικό ορίζεται ένας παλαιότερος και εμπειρότερός του ως Μέντορας.

    Με αυτή την ευκαιρία, το κείμενο που ακολουθεί προσπαθεί να φωτίσει τη σπουδαία λειτουργία, όπως αυτή εφαρμόζεται ή θα έπρεπε να εφαρμόζεται, από δεκαετίες στο Μάνατζμεντ.

    Ένας άλλος τίτλος του κειμένου θα μπορούσε να είναι, "Σχέσεις στοργής", καθώς, σ’ αυτό ήθελα να μιλήσω, κατεξοχήν, για την ευθύνη των μάνατζερ απέναντι στους νεοεισερχόμενους στο επάγγελμα νεαρούς συνεργάτες.

    Το συμβόλαιο εργασίας με τους τελευταίους δεν είναι, όπως στις περιπτώσεις των ώριμων, υποψιασμένων παλαιών συνεργατών, αμφοτεροβαρές. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα έντονα ετεροβαρές συμβόλαιο, όπου η ευθύνη τοποθετείται ολόκληρη στην πλευρά του μάνατζερ-εκπροσώπου του εργοδότη. 

    O νέος που τελειώνει τις σπουδές του και βρίσκεται στο κατώφλι της επαγγελματικής ζωής, προσέρχεται σ’ αυτή γεμάτος προσδοκίες, ανησυχίες και ερωτηματικά. Η ευθύνη των παλαιότερων μάνατζερ που θα τον υποδεχθούν, δεν εξαντλείται στο να τού προσφέρουν απλώς απασχόληση, μια δουλειά δηλαδή, που έτυχε να υπάρχει διαθέσιμη, όταν το βιογραφικό του έφτασε στο γραφείο τους.

    Ο Henry Ford συνήθιζε να λέει: "το να προσλάβετε κάποιον επειδή χρειάζεται δουλειά, αντί για κάποιον που χρειάζεται η δουλειά, είναι σα να τον βεβαιώνετε ότι είναι άχρηστος".  Η ευθύνη, λοιπόν, των μάνατζερ αρχίζει εν προκειμένω  από τη συνέντευξη, η οποία σωστά οργανωμένη και, κυρίως, πλήρως αφιερωμένη στον υποψήφιο συνεργάτη, είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον τελευταίο να εμβαθύνει μέσα του και να επισημάνει τί θα του άρεσε και τι δεν θα του άρεσε να κάνει, επαγγελματικά, στη ζωή του. 

    Με αυτή την έννοια, ο μάνατζερ είναι εξίσου υπεύθυνος, όχι μόνο γι’ αυτόν που θα προσλάβει, αλλά και γι’ αυτούς που δεν θα προσλάβει. Κυρίως για τους τελευταίους, τους οποίους πρέπει να βοηθήσει, σε ρόλο ψυχαναλυτή, ανοίγοντάς τους παράθυρα για τις περαιτέρω επαγγελματικές αναζητήσεις τους. Ίσως θα μπορούσαμε να πούμε ότι η πιο σωστή, η πιο αποτελεσματική συνέντευξη είναι αυτή που οδηγεί έναν υποψήφιο να μην αποδεχθεί μια θέση εργασίας και να είναι ευχαριστημένος γι’ αυτό.

    Η ευθύνη γίνεται μεγαλύτερη, και εδώ αρχίζει το πραγματικό mentoring, όταν ο νέος ενταχθεί στην οργανωτική δομή της εταιρείας. Ως νέος συνεργάτης, αυτός δεν ξέρει τίποτα γι’ αυτήν, για τους προϊσταμένους του, για τους συνεργάτες του, για το κλίμα, για την κουλτούρα της, ενώ οι μάνατζερ- εργοδότες του ξέρουν τα πάντα. Είναι σαν ένα παιχνίδι που παίζεται με σημαδεμένη τράπουλα.

    Το σπουδαιότερο: Ο νεαρός συνεργάτης πρόκειται να τούς διαθέσει, να τούς προσφέρει για την ακρίβεια, λίγα ή και πολλά από τα πιο πολύτιμα, τα πιο δημιουργικά του χρόνια. Τα χρόνια που θα τον εντάξουν στο επάγγελμα, θα του δείξουν τί του αρέσει και τί δεν του αρέσει, θα του δώσουν κατεύθυνση, θα τον ωριμάσουν. Είναι τα χρόνια τα γεμάτα μυήσεις, αποκωδικοποιήσεις, απομυθοποιήσεις και μυθοποιήσεις.

    Αυτά δεν μπορεί να τα "διέλθει" μόνος του. Κάποιος ή κάποιοι πρέπει να τον οδηγήσουν, να του δείξουν και να του συμπαρασταθούν, με κάθε επιείκεια και διακριτικότητα προς τις ευαισθησίες της νεότητας. Κι αυτοί δεν μπορεί να είναι άλλοι από τους πρώτους προϊσταμένους του, οι οποίοι, έτσι, θα έχουν και την ευκαιρία να ανταποδώσουν κάτι απ’ αυτά που άλλοι, πριν από χρόνια, είχαν κάνει γι’ αυτούς, στο δικό τους ξεκίνημα.

    Καθήκον, λοιπόν, ή Προνόμιο το Mentoring; Η απάντηση: και καθήκον και προνόμιο. Καθήκον για όλα αυτά που είπαμε. Προνόμιο για τους λόγους που εντοπίζονται στην εύστοχη απάντηση πρώην προέδρου μεγάλης αμερικανικής εταιρείας πληροφορικής σε σχετική ερώτηση. Η απάντηση: "Όταν θα έχετε αποσυρθεί από την ενεργό δράση, δεν θα θυμάστε τίποτα από τα προβλήματα και τις αγωνίες που σας  βασάνισαν, κατά καιρούς. Εκείνο που θα μείνει ως απολογισμός θα είναι πόσους συνεργάτες νεότερους βοηθήσατε στην πορεία τους για μια επιτυχημένη και χρήσιμη καριέρα και η όποια συμπαράστασή σας στην εξέλιξή τους". 

    Kαι τούτο ακόμα, από τον ίδιο: "Όταν τα διάφορα κριτήρια αξιολόγησής σας ως ηγέτη σάς μπερδεύουν, ψάξτε και βρείτε, πώς, οι άνθρωποι που υπήρξαν κάποτε συνεργάτες σας, και που διδάχθηκαν από σας, ασκούν σήμερα τα ηγετικά τους καθήκοντα". 

    Λοιπόν τί λέτε; Είναι, ή δεν είναι το Mentoring ένα γενναιόφρονο προνόμιο; Φυσικά και είναι. Αρκεί, κάποιος, να το έχει ασκήσει...

    * O κ. Κωστούλας είναι τέως γενικός διευθυντής εταιρειών του ευρύτερου  χρηματοπιστωτικού τομέα gcostoulas@gmail.com


     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ