Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 21-Σεπ-2022 00:03

    Υπάρχει άραγε μέλλον για την Τουρκία εντός ΝΑΤΟ;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Θοδωρή Γιάνναρου 

    Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε στις 2 Σεπτεμβρίου ότι "ένα ΝΑΤΟ χωρίς την Τουρκία είναι αδιανόητο. Η Ελλάδα δεν έχει αξία στο ΝΑΤΟ. Αν υπάρχει Τουρκία, το ΝΑΤΟ είναι ισχυρό, ενώ αν δεν υπάρχει Τουρκία, το ΝΑΤΟ είναι αδύναμο".

    Ο παντελώς αγράμματος, αλλά υπέρ το δέον πονηρός νέο-οθωμανός ψεύτο-σουλτάνος κάνει λάθος, όχι για έναν, αλλά για δύο βασικούς λόγους. 

    Πρώτον: ενώ η Τουρκία όντως φέρνει σημαντικά πλεονεκτήματα στη συμμαχία του ΝΑΤΟ –τις μεγάλες ένοπλες δυνάμεις της, τη στρατιωτική της βιομηχανία και την πολύτιμη γεωγραφική της θέση, εν τούτοις, όλα αυτά τα πλεονεκτήματα που έχει για να προβάλει πλήττονται από ανόητες τουρκικές ενέργειες. Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις επιτίθενται σε αμάχους στη Συρία. Την ίδια στιγμή ο Τούρκος πρόεδρος επενέβη στη Λιβύη και εμπλέκεται στρατιωτικά στα εσωτερικά της, ενώ  εκφράζει  εξωφρενικές διεκδικήσεις σε ξηρά και θάλασσα σε μια εξ’ ίσου ανόητη προσπάθεια να αναγεννήσει την οθωμανική αυτοκρατορία και να τη βγάλει από τον άυλο τάφο της ιστορίας. 

    Δεύτερον, η Ελλάδα είναι έμπιστο και αναπόσπαστο μέλος του ΝΑΤΟ, έχει χτίσει μια εξαιρετική στρατιωτική δύναμη και συνεχώς την αναβαθμίζει, και συνεργάζεται αγαστά και παραγωγικά με δύο μη ΝΑΤΟϊκούς εταίρους  -την Κύπρο και το Ισραήλ. Η αξιοπιστία της Ελλάδας -δυστυχώς για τους Τούρκους, την κάνει πολύ πιο πολύτιμη για το ΝΑΤΟ από εκείνους και αυτό πλέον φαίνεται.

    Στις 3 Σεπτεμβρίου, ο ανεκδιήγητος ψεύτο-σουλτάνος κατηγόρησε την Ελλάδα... ότι κατέχει παράνομα νησιά στο Αιγαίο και απείλησε να τα καταλάβει λέγοντας: "Η κατάληψη των νησιών από τους Έλληνες δεν δεσμεύει την Τουρκία. Όταν έρθει η ώρα, θα κάνουμε ό,τι κρίνουμε απαραίτητο”.

    Υπενθύμισε επίσης στους Έλληνες... "να μην ξεχάσουν τη Σμύρνη”.

    Τέτοιου είδους δηλώσεις αποτελούν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο χτύπημα κάτω από τη ζώνη, τη στιγμή που το ΝΑΤΟ επικεντρώνεται αυτή την εποχή στο να υποστηρίξει την Ουκρανία ενάντια στη βιαιότητα του Πούτιν και οποιαδήποτε εχθρική ενέργεια του Ερντογάν εναντίον της Ελλάδας δεν θα ήταν μόνο μια καταστροφή από μόνη της, αλλά θα έβλαπτε σοβαρά το ενιαίο μέτωπο κατά της ρωσικής εισβολής. Το ΝΑΤΟ πρέπει να προειδοποιήσει αποφασιστικά και ξεκάθαρα τον Ερντογάν ότι θα σταθεί στο πλευρό της Ελλάδας εναντίον της Τουρκίας όπως ακριβώς και με την Ουκρανία εναντίον της Ρωσίας. Επίσης, πρέπει να τεθεί το ερώτημα,  αν ο Πούτιν, που δεν έδωσε πράσινο φως στον Ερντογάν για την 4η εισβολή στη Συρία, τον ενθάρρυνε να στρέψει τα βέλη του προς την Ελλάδα, κάτι που μπορεί ίσως να ληφθεί ως γεωστρατηγικό αντιστάθμισμα...

    Από την άλλη, η Τουρκία του Ερντογάν φαίνεται πως επιδιώκει να ξανακτίσει τις γκρεμισμένες γέφυρες με κράτη της Μέσης Ανατολής όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Σαουδική Αραβία, η Συρία, το Ισραήλ και η Αίγυπτος. Είναι μήπως τυχαίο που ξεκίνησε αυτήν την επίθεση οθωμανικής γοητείας τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή;

    Είναι σημαντικό να δοθεί προσοχή στις αντιθέσεις που εμπεριέχει αυτή η τουρκική εξωτερική πολιτική. Από τη μια οι απειλές κατά της Ελλάδας και από την άλλη οι απεγνωσμένες προσπάθειες για άμεση αποκατάσταση των σχέσεων με αυτά τα κράτη της Μέσης Ανατολής  -αν ήταν δυνατόν... ακόμα και χθες. 

    Με δεδομένο όμως ότι η Τουρκία αποτελεί ουσιαστικά μια σκληρή δικτατορία, η εξήγηση μάλλον βρίσκεται λιγότερο σε μια εξελιγμένη στρατηγική και περισσότερο στις βλέψεις, τις προκαταλήψεις και τις ασυνέπειες του Ερντογάν. 

    Ως επίδοξος προαγωγός ή σε απλά ελληνικά "νταβατζής”, που συχνά δρα ψυχοπαθολογικά, ίσως βλέπει τα κράτη της Μέσης Ανατολής ως απειλή για την εξουσία του ενώ από την άλλη... απορρίπτει την Ελλάδα ως ασήμαντη. Όχι μόνο ο πληθυσμός της Τουρκίας είναι οκτώ φορές μεγαλύτερος από αυτόν της Ελλάδας, αλλά ο Ερντογάν είδε από κοντά την οικονομική παρακμή της Ελλάδας μετά την παγκόσμια ύφεση του 2008. Έτσι, κινητοποιεί την κοινή γνώμη ενάντια σε έναν κατά την άποψή του, πιο αδύναμο αντίπαλο και μακριά από αυτό που θεωρεί πραγματική απειλή...

    Ό,τι κάνει ο Ερντογάν... όποια κίνηση και να κάνει, πρόκειται για χοντροκομμένους τακτικισμούς και οι αλλαγές στην εξωτερική πολιτική της γείτονος δεν σηματοδοτούν ούτε τακτική ούτε στρατηγική αλλαγή! Έχει μόνο τρεις σταθερούς στόχους: τη συγκέντρωση προσωπικής ισχύος, τη συγκέντρωση χρήματος για τον ίδιον και τα μέλη της οικογένειάς του και την προώθηση της ισλαμιστικής του ατζέντας  -τίποτε άλλο!

    Όμως με όσα κάνουν οι Τούρκοι  -ειδικά τα τελευταία χρόνια, γίνονται όλο και περισσότερο "σοβαρό πρόβλημα” για τους δυτικούς, επειδή δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της συμμαχίας για δημοκρατική διακυβέρνηση και είναι στενά συνεργαζόμενοι -ουσιαστικά εξαρτώμενοι με τους αντιπάλους της Συμμαχίας-Ρωσία Ιράν και Κίνα. 

    Σιγά σιγά, αρχίζει να διαφαίνεται, πως το ΝΑΤΟ θα ήταν σίγουρα καλύτερο χωρίς την Τουρκία... και αυτό το επίτευγμα πιστώνεται αποκλειστικά στον Ερντογάν, διότι μόνο αυτός μπόρεσε να το καταφέρει. Ως μέλος του ΝΑΤΟ, η Τουρκία έχει υποχρεώσεις κάθε φορά που το ΝΑΤΟ αντιμετωπίζει τον ISIS, το Ιράν, τη Ρωσία ή την Κίνα. Το βέτο της Τουρκίας ως προς την ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στη συμμαχία προσφέρει ένα επίκαιρο παράδειγμα ότι το ΝΑΤΟ ουσιαστικά σαμποτάρεται από την Τουρκία προς όφελος των αντιπάλων του...

    Ως εκ τούτου η Συμμαχία πρέπει να διερευνήσει και να βρει τρόπους να εκδιώξει ή έστω να περιθωριοποιήσει την Τουρκία, αν και είναι αμφίβολο, ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί, λόγω μιας νοοτροπίας που διακατέχει μια κλίκα γύρω από τον Γ.Γ. του ΝΑΤΟ, Γιένς Στόλτενμπεργκ, που βλέπει τη συμπεριφορά της Τουρκίας του Ερντογάν ως μια... απλή παρέκκλιση από τις νόρμες της συμμαχίας και αναμένει ο ανεγκέφαλος... την επιστροφή της παλιάς καλής Τουρκίας του παρελθόντος.

    Είναι γεγονός αναμφισβήτητο πως τα τουρκικά πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης βλέπουν το ΝΑΤΟ με μεγαλύτερη εχθρότητα απ’ ό,τι ο ίδιος ο Ερντογάν. Όμως υπάρχουν αδυναμίες στο ΝΑΤΟ, που προβληματίζουν.  Όταν στο Φόρουμ Μέσης Ανατολής, φιλοξενήθηκε εκδήλωση του ΝΑΤΟ, έντεκα αντιπροσωπείες χωρών της συμμαχίας στάθηκαν επιδεικτικά στο πλευρό της Άγκυρας και όχι στην ιδρυτική αρχή του ΝΑΤΟ ως προς τη "διαφύλαξη της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας” των λαών που την απαρτίζουν.

    Σίγουρα ευκολότερη λύση από την εκδίωξη της Τουρκίας, θα ήταν η δημιουργία ενός NATO 2, χωρίς την Τουρκία, αν και σίγουρα κάτι τέτοιο είναι δύσκολο και αμφιλεγόμενο, αλλά θεωρητικά είναι δυνατό να αποβληθεί η Τουρκία από το ΝΑΤΟ, μέσω της δημιουργίας μιας νέας δομής που θα περιλαμβάνει όλα τα μέλη  -και τα 29, χωρίς όμως την Τουρκία και στη συνέχεια, όλα τα περιουσιακά στοιχεία του ΝΑΤΟ θα μεταφερθούν στη νέα δομή που θα έχει δημιουργηθεί. Αυτή τη φορά όμως -σε μια νέα συμμαχία, πρέπει να συμπεριληφθούν σαφείς κανόνες και διατάξεις, τόσο για την ένταξη μιας χώρας, όσο και για την αποβολή της από τη συμμαχία. Έξυπνο βέβαια θα ήταν, να διαγραφεί και ο γεωγραφικός προσδιορισμός, ώστε στη συνέχεια να ανοίξει η πόρτα της συμμαχίας, ώστε να ενταχθούν χώρες όπως το Ισραήλ, η Ινδία, η Αυστραλία, η Ιαπωνία, η Νότιος Αφρική, η Νότια Κορέα και πολλές άλλες.

    Εύλογα θα ρωτήσει κάποιος: μήπως η Τουρκία θα προκαλούσε ακόμη περισσότερα προβλήματα αν βρισκόταν εκτός Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, ευθυγραμμιζόμενη πλήρως με Ρωσία και Κίνα;

    Για όλες τις επιφυλάξεις, υπάρχουν απαντήσεις!

    Κατ’ αρχάς, η Τουρκία  -ακόμα και αυτή του Ερντογάν, χρειάζεται το ΝΑΤΟ περισσότερο από όσο το ΝΑΤΟ χρειάζεται εκείνη. Για να θυμηθούμε το 1952, όταν η Τουρκία εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ, για να προστατευθεί από την τότε Σοβιετική Ένωση. Για να πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους: ασχέτως από το πόσο στενούς δεσμούς διατηρούν  Πούτιν και Ερντογάν τώρα, οι Τούρκοι ξέρουν πολύ καλά ποιος είναι το αφεντικό. Από την άλλη, η Άγκυρα ήδη είναι στενά ευθυγραμμισμένη με Μόσχα και Πεκίνο σε διπλωματικό, οικονομικό, εμπορικό και στρατιωτικό επίπεδο, κάτι που δεν μπόρεσε να εμποδίσει η ένταξη της στο ΝΑΤΟ...

    Ας κρατήσουμε όλοι τα επιθετικά σχόλια του υπουργού Εσωτερικών της Τουρκίας και πιθανού διαδόχου του Ερντογάν, Σουλεϊμάν Σοϊλού στη μνήμη μας, όταν με θράσος κραύγαζε, πως η Τουρκία δεν χρειάζεται την Αμερική και την Ευρώπη που αγνοούν τη θρησκεία, την κουλτούρα, τις πεποιθήσεις και τις βλέψεις των Τούρκων... Η Τουρκία πρέπει να διαλύσει ΗΠΑ και Ευρώπη”.

    Τέλος, κανείς δεν πρέπει να ξεχνά ότι υπάρχει και μια άλλη διάσταση στον πόλεμο που διεξάγεται μεταξύ Ερντογάν και Ελλάδας, την οποία πρόσφατα ανέφερε ο εξέχων Τούρκος δημοσιογράφος Cengiz Candar: "(…) είναι ίσως ο πιο  βολικός τρόπος για τον Ερντογάν, να καθυστερήσει, ή ακόμα και να ματαιώσει επ’ αόριστον, τις προεδρικές εκλογές του Ιουνίου του 2023 (...)”.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ