Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 11-Μαρ-2022 00:03

    Προσέγγιση από μη ειδικό του Ουκρανικού ζητήματος

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Λέανδρου Ρακιντζή

    Η παγκόσμια προσοχή και ιδιαίτερα των Ελλήνων είναι στραμμένη στην τραγωδία της Ουκρανίας με τους θανάτους αμάχων, που προκάλεσε διεθνή κατακραυγή, την ταλαιπωρία ενός λαού που αντιστέκεται και με ένα τεράστιο προσφυγικό κύμα μεταξύ των οποίων και ομογενείς του ελληνισμού της διασποράς και ανησυχεί για τις συνέπειες του πολέμου, που είναι η επερχόμενη ακρίβεια για την ενέργεια και για τα τρόφιμα με πιθανές ελλείψεις τους, αλλά και για τους γεωπολιτικούς κινδύνους ακόμα και για τη χώρα μας, ενώ η πανδημία έχει περάσει σε υποδεέστερη θέση ενδιαφέροντος και την αντιμετωπίζομε πλέον σαν ενδημική νόσο.

    Καθημερινά όλοι μας παρακολουθούμε στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο τις ειδήσεις από τον ακήρυκτο πόλεμο και όχι απλή εισβολή, όπως κάποιοι τον παρουσιάζουν, και τις σχετικές αναλύσεις διεθνών αλλά κυρίως δικών μας ειδικών και μη, που όλοι λίγο-πολύ συμφωνούν στις διαπιστώσεις, αλλά διαφωνούν ως προς την αναγκαιότητα της επέμβασης, γιατί υπάρχει στη χώρα μας ένα ποσοστό γύρω στο 20 -25%, που μπορεί να την καταδικάζει για λόγους ανθρωπιστικούς, αλλά την δικαιολογεί ως αμυντική πράξη για την υπεράσπιση της Ρωσίας από την επιθετικότητα του ΝΑΤΟ. 

    Σαφώς υπάρχουν συζητήσιμα επιχειρήματα για όλες τις απόψεις, γιατί διανύσαμε μια εξελικτική πορεία της διεθνούς κατάστασης κατά την οποία κάποιοι διεθνείς παίκτες-κράτη προσπάθησαν και κέρδισαν πλεονεκτήματα έναντι άλλων κρατών, ενώ κάποια τέως σοσιαλιστικά κράτη γνώρισαν μια πρωτόγνωρη δημοκρατική διακυβέρνηση και ευημερία, που δεν είναι διατεθειμένα να απεμπολήσουν. Στα πλαίσια του διεθνούς δικαίου κάθε ανεξάρτητο κράτος μπορεί να προσχωρεί στις συμμαχίες που το συμφέρουν, χωρίς να ρωτά τον γείτονα, αλλά η χώρα μας απαράδεκτα δεν επεκτείνει τα χωρικά μας ύδατα στα 12 μίλια, γιατί φοβάται το casus belli της Τουρκίας, ούτε τολμά να βγάλει υγρά καύσιμα από τις θάλασσες μας χωρίς πράσινο φως απ’ όπου δίνεται.

    Δεν έχει αποδειχθεί η φήμη, ότι κατά τη λήξη του ψυχρού πολέμου καταρτίστηκε προφορική συμφωνία μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων περί μη επεκτάσεως του ΝΑΤΟ στα τέως σοσιαλιστικά κράτη, αλλά ίσως με την κατάργηση του συμφώνου της Βαρσοβίας έπρεπε να καταργηθεί και το ΝΑΤΟ, που είναι αμυντικό σύμφωνο. Εξάλλου η επέκταση του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. δεν έπρεπε να γίνει βάσει πολιτικών στόχων, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την εισβολή στην Ουκρανία για προληπτικούς λόγους για να μην ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, ούτε ένα κράτος μπορεί να απαιτεί την φιλανδοποίηση γειτονικών κρατών, όπως ενάντια στο διεθνές δίκαιο ζητά η Ρωσία από την Ουκρανία, την Φινλανδία, τη Σουηδία και σε λίγο από τα Βαλτικά κράτη. Η παραδοχή από τη διεθνή κοινότητα της απαιτήσεως αυτής της Ρωσίας θα νομιμοποιούσε την απαράδεκτη απαίτηση της Τουρκίας για την αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου. Εξάλλου η εισβολή της Ρωσίας ομοιάζει με την απρόκλητη και ψευδεπίγραφη εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, που μπορεί να έχει καταδικασθεί διεθνώς, αλλά το Κυπριακό ζήτημα δεν έχει ακόμα λυθεί και δηλητηριάζει τις σχέσεις των τριών κρατών και εμποδίζει την οικονομική ανάπτυξη τους. Τέλος ο ισχυρισμός κάποιων καλόπιστων (επιεικώς), ότι εφόσον η Δύση εισέβαλε σε τρίτες χώρες με πρόφαση την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν δικαιούται ηθικά να αντιτίθεται στην εισβολή της Ρωσίας, δεν νομιμοποιεί ακόμα και ηθικά την παρούσα εισβολή στην Ουκρανία που έγινε με δεδηλωμένη πρόθεση προσαρτήσεως, γιατί πρόκειται περί διαφορετικών περιπτώσεων και σε κάθε περίπτωση στις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου δεν χωρεί συμψηφισμός.

    Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης σε περισσότερα κράτη με κριτήρια κυρίως θρησκευτικά και φυλετικά η Ρωσία παρέμεινε ως το μεγαλύτερο κατά πληθυσμό και έκταση κράτος με στροφή στην ορθοδοξία και χάριν στον πλούτο της σε υγρά καύσιμα κατόρθωσε να πετύχει σχετική οικονομική ανάπτυξη και στρατιωτική ισχύ, που της επιτρέπει με τη μακροχρόνια και αυταρχική διακυβέρνηση του Β. Πούτιν να προσπαθεί με στρατιωτικές επεμβάσεις σε όμορες περιοχές να ανασυστήσει τη ρωσική αυτοκρατορία στην παλιά της έκταση, ενώ ταυτόχρονα παρεμβαίνει σε διεθνείς συγκρούσεις σε Συρία και Λιβύη κυρίως με μισθοφορικούς στρατούς, στην Ουκρανία με μουσουλμάνους τσετσένους, την πρακτική του οποίου μιμείται ο Ερντογαν. 

    Μέχρι τώρα φαίνεται ότι ο Πούτιν πέτυχε αρκετές από τις μικρής κλίμακας επιδιώξεις του κυρίως γιατί δεν αντιμετώπισε ισχυρή αντίσταση από τη Δύση ούτε στρατιωτική ούτε με την επιβολή ισχυρών οικονομικών κυρώσεων. Ήδη όπως φαίνεται αφού εξασφάλισε την ανοχή της Κίνας αντί προφανώς σοβαρών ανταλλαγμάτων προχώρησε στην εισβολή στην Ουκρανία, γεγονός που μου θυμίζει το σύμφωνο Μολότωφ-Ριμπεντρόπ με το οποίο ο Χίτλερ, αφού εξασφάλισε τα νώτα του, άρχισε τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Φοβάμαι πως αν πετύχει η επέμβαση της Ρωσίας στην Ουκρανία θα επακολουθήσει η επέμβαση της Κίνας στην Ταϊβάν και έπεται συνέχεια από άλλες χώρες με πρώτη την Τουρκία, που ήδη με εισβολές δημιούργησε ζώνες ασφαλείας στα ανατολικά της σύνορα και διεκδικεί τα νησιά μας, οπότε θα ανοίξει για καλά η πόρτα του φρενοκομείου και η ανθρωπότητα θα ζήσει αποκαλυπτικές στιγμές. Πιστεύω ότι τέτοιες πρακτικές πρέπει να τις σταματούν νωρίς για να μη συμβούν άλλα σύμφωνα Μονάχου με το οποίο οι αγγλογάλλοι στο όνομα της διατήρησης της ειρήνης επέτρεψαν στον Χίτλερ την προσάρτηση ομόρων κρατών.

    Η Ουκρανία για πολλά χρόνια αποτελούσε επαρχία και ομόσπονδο κράτος της ρωσικής επικράτειας με πλήρη όσμωση μεταξύ των δύο λαών και συνδετικό κρίκο τον κουμμουνισμό. Με τη διάσπαση όμως της Σοβιετικής Ένωσης και τη δημιουργία των κρατών Ρωσίας και Ουκρανίας με βάση τη διοικητική διαίρεση που επέβαλε ο Ουκρανός Χρουτσώφ, στην οποία περιήλθαν ρωσόφωνα τμήματα με κυριότερη την Κριμαία, άρχισαν οι πολυχρόνιες διενέξεις και συγκρούσεις με κατάληξη την παρούσα εισβολή και με πρόσχημα τη διόρθωση παλιών λαθών κομμουνιστών ηγετών και σκοπό την ανασύσταση της ρωσικής αυτοκρατορίας.

    Η Ουκρανία είναι μια μεγάλη χώρα με έκταση σαν τη Γαλλία, πληθυσμό 48 εκατομμύρια, με πλούσια γεωργία (σιτοβολώνας της Ευρώπης), βαριά βιομηχανία, οικονομική ανάπτυξη και πρωτόγνωρη ελευθερία, με πλούσια ιστορία και κατηγορίες για συνεργασία με Ναζί με διεφθαρμένο όμως και φασίζον καθεστώς, το οποίο παρά τον χριστιανικό ορθόδοξο πληθυσμό της διατηρεί εκλεκτικές σχέσεις με την Τουρκία, που την προμηθεύει με προηγμένο οπλικό εξοπλισμό και drones. Σαφώς διαθέτει ικανό στρατό και αεροπορία με σοβιετική εκπαίδευση και εξοπλισμό, που με τη βοήθεια της Δύσης εκσυγχρονίζεται, αλλά δεν έχει ακόμα εμπλακεί πλήρως στις εχθροπραξίες, οι οποίες κατά τα φαινόμενα θα διαρκέσουν και με δεδομένο του μίσους μεταξύ των δύο λαών οι τελικές οδομαχίες θα προκαλέσουν μεγάλες απώλειες και καταστροφές και στα δύο μέρη. Φαίνεται, ότι το blitzkrieg του Πούτιν παρά τη διαφορά ισχύος των δύο στρατών δεν εξελίχθηκε σύμφωνα με τα σχέδια, γεγονός που παρατείνει το τέλος του πολέμου, που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα τελειώσει με διαπραγματεύσεις, γιατί οποιαδήποτε συμφωνία με το μαχαίρι στο λαιμό δεν θα γίνει μακροχρόνια αποδεκτή, αλλά είτε με πλήρη κατάληψη της Ουκρανίας, που θα προσαρτηθεί είτε θα γίνει ένα puppet state με την παραδοχή των όρων, που θέτει η Ρωσία για να σταματήσει την εισβολή.

    Νομίζω, ότι ανεξάρτητα της τελικής έκβασης της εισβολής από την άποψη κέρδος –όφελος ο Πούτιν έχασε, γιατί στην καλύτερη περίπτωση θα προσαρτήσει μια χώρα καταστραμμένη, που θα χρειαστούν τεράστια ποσά να την ξανακτίσει, έναν πληθυσμό εχθρικό, ταπεινωμένο που θα ζητάει εκδίκαση, κάποια εκατομμύρια ειδικευμένου εργατικού δυναμικού, που θα έχουν διαφύγει σαν πρόσφυγες στη Δύση, για να επιτύχει το σκοπό αυτό θα έχει υποβληθεί σε μια τεράστια δαπάνη, που θα εξαντλήσει τα συναλλαγματικά του αποθέματα, τα οποία έχει άμεση ανάγκη για εισαγωγές, γιατί η χώρα του έπαψε να είναι αυτάρκης. Εξάλλου τα οικονομικά μέτρα που έλαβε η Δύση εναντίον της Ρωσίας, που για πρώτη φορά είναι τόσο αυστηρά και γενικά, θα στραγγαλίσουν την οικονομία και θα υποτιμήσουν το νόμισμά της με πρώτο θύμα τον ρωσικό λαό, που θα υποβαθμισθεί το βιοτικό του επίπεδο και θα δημιουργήσουν μεγάλη εξάρτηση της Ρωσίας από την Κίνα με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το παγκόσμιο γεωπολιτικό γίγνεσθαι.

    Οι συνέπειες για τη Δύση με την οποία έχει ταυτιστεί η χώρα μας από τις οικονομικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας μπορεί να αποβούν σοβαρές, αλλά διαχειρίσιμες. Σαφώς θα αυξηθεί το κόστος της ενέργειας και σαν συντελεστής της παραγωγής θα επιβαρύνει τις τιμές των τροφίμων κυρίως στα προϊόντα σίτου που θα ανέλθουν σημαντικά, επίσης θα υπάρξουν προβλήματα στον τουρισμό και στις εξαγωγές και θα έχουμε αύξηση της δαπάνης για εξοπλισμούς, αλλά γρήγορα η προσφορά με τη ζήτηση θα ισορροπήσουν και θα έχομε αύξηση της αγροτικής παραγωγής μας, γιατί θα συμφέρει να καλλιεργήσουμε τα χωράφια μας.

    Φοβάμαι, ότι ξαναγυρίσαμε στην εποχή του Κωλέτη, τότε που ο ελληνικός λαός ήταν χωρισμένος στο ρωσικό, γαλλικό και αγγλικό κόμμα και οι πρέσβεις των μεγάλων δυνάμεων επενέβαιναν στα εσωτερικά της χώρας μας και συνέχισαν την πρακτική αυτή. Με την εισβολή στην Ουκρανία αποκαλύφθηκε η προσπάθεια της Ρωσίας να ιδρύσει στη χώρα μας φιλορωσικό κόμμα με τη δημιουργία φιλικών ΜΜΕ και με την εκμετάλλευση των προφητειών περί "ξανθού γένους" και θρησκευτικών κυρίως παλαιοημερολογητικών κύκλων καθώς και του αντιαμερικανισμού με αποτέλεσμα το ποσοστό του πληθυσμού, που δικαιολογεί την εισβολή να είναι σημαντικό και να προσφέρεται για πολιτική εκμετάλλευση, όπως σχετικές δημοσκοπήσεις θα δείξουν.

    Η εισβολή στην Ουκρανία είναι το πρώτο βήμα στην πάγια επιδίωξη της Ρωσίας από την εποχή της Μεγάλης Αικατερίνης να βγει στις θερμές θάλασσες της Μεσογείου το περίφημο "Ανατολικό Ζήτημα", που προκάλεσε σωρεία πολεμικών συγκρούσεων και που περιπλέκει και την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών, μας εμποδίζει στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων των θαλασσών μας και καθιστά την Ανατολική Μεσόγειο το προσεχές πεδίο συγκρούσεων των μεγάλων δυνάμεων.

    * Ο κ. Λέανδρος Τ. Ρακιντζής είναι Αρεοπαγίτης ε.τ.
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ