Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 16-Αυγ-2021 00:07

    Πολλαπλή ή καμία καριέρα;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κωνσταντίνου Φράγκου

    Στη σύγχρονη κατανομή του φάσματος της εργασίας με βάση την 4η βιομηχανική επανάσταση, που συντελείται και στην Ελλάδα, αναγκαστικά οι νέοι θα πρέπει να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα προσόντα για δεύτερη -ίσως και παραπάνω- παράλληλη καριέρα.

    Στη νοοτροπία  μερίδας εργαζομένων, που επαναπαύονται στην "αγκαλιά" του Δημοσίου τομέα και της αργομισθίας, τα ανωτέρω, ίσως φαντάζουν ξένα και μακρινά, όμως η σκληρή πραγματικότητα θα προσγειώσει ανώμαλα τη ζωή και το μέλλον όσων δεν θα είναι κατάλληλα προετοιμασμένοι.

    Στο νέο παγκόσμιο γίγνεσθαι είναι επιτακτικώς εφικτό και σκόπιμο να έχει κάποιος πολλαπλές  καριέρες  - σταδιοδρομίες, ώστε να δύναται να προσφέρει και να δρέψει τα αποτελέσματα των εμπειριών του. 

    Παραδείγματος χάριν, πρακτικά μιλώντας, θα μπορούσε κανείς να είναι μηχανικός ή δικηγόρος και παράλληλα να είναι καθηγητής σε πανεπιστήμιο ή ΙΕΚ, μεταφραστής η μεσίτης. Η εμπειρία και ο κύκλος των γνωριμιών, που θα του προσφέρουν οι παράλληλες εργασίες του, θα είναι ανεκτίμητης αξίας, καθώς ο κύκλος του θα διευρύνεται και οι εργασιακές εμπειρίες του θα εμπλουτίζονται, αποδίδοντας πολύτιμη εμπειρία σε αμφότερες τις εργασίες του, κάνοντας τον επαγγελματία πιο αποτελεσματικό. 

    Η επιλογή εκπαίδευσης  είναι δύσκολη απόφαση τη σημερινών νέων, καθώς οι αλλαγές είναι ταχύτατες και η σοφή επιλογή του σήμερα ίσως δεν έχει την ίδια αξία σε μερικά χρόνια, καθώς με την πρόοδο των επιστημών, ίσως καθίστανται παρωχημένα τα επαγγέλματα που σχετίζονται με το πεδίο σπουδών, που επελέγη με βάση τα δεδομένα συγκεκριμένης στιγμής.

    Παλαιότερα οι επιλογές επαγγελμάτων είχαν τριαντακονταετείς κύκλους ή και περισσότερο, εάν μιλήσουμε για παραδοσιακά επαγγέλματα, οπότε προλάβαινε ο επαγγελματίας να συνταξιοδοτηθεί ακολουθώντας έναν και μόνο δρόμο, χωρίς την ανάγκη μετεξέλιξης του επαγγέλματος ή την άσκηση έτερου παράλληλου.

    Σήμερα όμως οι χρονικοί αυτοί κύκλοι είναι σαφέστατα μικρότεροι, ίσως μικρότεροι της δεκαετίας, διότι η ταχεία άνοδος της επιστημονικής εφαρμογής δημιουργεί αυτοματισμούς, που παραγκωνίζουν εργασίες και ρόλους, και ανάγκες για ταχείες και ραγδαίες μεταβολές.

    Ως εκ τούτου, στην επιλογή  του πεδίου σπουδών ενός νέου θα πρέπει να παίζει ρόλο κυρίως η πηγαία και αυθόρμητη διάθεση για συνεχή μάθηση και όχι η περιχαράκωση γύρω από κεκτημένα επαγγελματικών κλάδων, χωρίς θέληση για κάτι διαφορετικό. Το "mindset" θα πρέπει να επαναπροσδιοριστεί και να διαγραφούν τα  στεγανά, που το εκπαιδευτικό σύστημα είχε θέσει παλαιοτέρα, ξεπερνώντας τις μονολιθικές επαγγελματικές προσεγγίσεις, και οδηγώντας σε μια πολύπλευρη λογική ανοικτού εύρους εκπαίδευσης.

    Είναι  δεδομένο δε ότι στη σύγχρονη αγορά μπορεί να συναντήσει κανείς, μεταξύ άλλων, τα κάτωθι δυο είδη εργαζομένων:

    αυτούς που απασχολούνται παράλληλα σε διαφορετικές δουλειές, και αν μπορούσαν θα απασχολούνταν σε ακόμη περισσότερες (εννοείται με τεράστιο αγώνα), και αυτούς που είναι άνεργοι, χωρίς διάθεση για εξέλιξη, και εφευρίσκουν δικαιολογίες και προσκόμματα που σχετίζονται με την έλλειψη γνώσης εμπειριών και ειδικότητας ή ακόμα και τη "σκληρότητα" της εργοδοσίας, τη "μαστίζουσα" ανεργία κλπ. Τούτα τα επιχειρήματα δεν είναι ανύπαρκτα ή ανεδαφικά στη σημερινή κοινωνία, αλλά δυστυχώς χρησιμοποιούνται κατά κόρον από άεργους και ουχί από ανέργους που διψούν για γνώση και εξέλιξη. Αυτοί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο , θα θριαμβεύσουν, όσο ρομαντική και αν ακούγεται αυτή η προσέγγιση.

    Όμως με την πληθώρα των δωρεάν μαθημάτων-εκπαιδεύσεων που διατίθενται στο διαδίκτυο, είναι σχεδόν αδύνατον κάποιος που έχει θέληση να μάθει, να μην τα καταφέρει,  και τούτο αφορά τόσο τεχνικές γνώσεις όσο και επιστημονικές – θεωρητικές. Υπάρχουν στην ελληνική αγορά αυτοδίδακτοι προγραμματιστές, που λαμβάνουν σεβαστούς μισθούς, ολοκληρώνοντας projects ως "freelancers" στον ελεύθερο χρόνο τους και στον αντίποδα υπάρχουν ακόμα περισσότεροι που περιμένουν τα επιδόματα ανεργίας ή οποιαδήποτε άλλη επίκαιρη κρατική ενίσχυση, ώστε να βιοποριστούν, χωρίς την παραμικρή διάθεση για πορεία προς το μέλλον και την ελπίδα, δημιουργώντας εν τέλει μια λιμνάζουσα ανθρωποδεξαμενή κολεκτιβιστικού ύφους, που θα περιμένει το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα σαν μάννα εξ ουρανού. 

    Δυστυχώς κακομάθαμε τα παιδιά μας σε μια νοοτροπία, που τα καταδικάζει  στην προσμονή της κρατικής επιχορηγήσεως – κουπονιού σίτισης. Για να αντιστραφεί δε η τάση αυτή θα πρέπει  οι νέες γενιές να αποφασίσουν από μόνες τους ποιον ρόλο θα θέλουν να παίξουν στο μέλλον που έρχεται σαρωτικά: αυτόν του πρωταγωνιστή ή αυτόν του κομπάρσου;

    * Ο  Κωνσταντίνος Φράγκος είναι Μηχανικός Ηλεκτρονικών Υπολογιστικών Συστημάτων - Τραπεζικός, Υποψήφιος διδάκτορας Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ