Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 29-Ιουλ-2021 00:08

    Ένα αφάνταστα κρίσιμο στοίχημα που κάθε κυβέρνηση θα ευχόταν και συγχρόνως θα έτρεμε

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Ι. Κωστούλα

    Το εξής: Με ποια ποιότητα εργατικού δυναμικού θα κληθούμε να ανταποκριθούμε στις υψηλές συνδυαστικές απαιτήσεις, αφενός του διαγραφόμενου αναπτυξιακού μπουμ και αφετέρου της διαχείρισης-απορρόφησης των δεκάδων δις κονδυλίων από το ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης; Κι αυτό, στη σκιά της απουσίας από τη χώρα των 600.000 νέων επαγγελματιών της πιο μορφωμένης γενιάς που γνώρισε ο τόπος.

    Αυτό σκεφτόμουν καθώς διάβαζα πρόσφατα δημοσιευθείσα μελέτη της Εθνικής Τράπεζας, σύμφωνα με την οποία οι ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις υστερούν κατά 73% των αντιστοίχων μονάδων της Ε.Ε. Χαρακτηρίζονται από εσωστρέφεια, χαμηλή παραγωγικότητα και μεγάλο έλλειμμα καινοτομίας, ενώ υστερούν δραματικά σε χρήση ψηφιακών εργαλείων.

    Αυτά για την ούτω καλούμενη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας. Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, λίγο να επεκταθούμε, δίπλα στις ΜμΕ, από πλευράς συμπληρωματικότητας και συνεργειών, θα συναντήσουμε την έως και αντικοινωνική συντεχνία, μεγάλου μέρους των  αυτοαπασχολουμένων, για την οποία έχουμε όλοι εντύπωση.

    Ακόμα κι αν παρακάμψει την απαράδεκτη φορολογική συμπεριφορά της, με τα απίστευτα χαμηλά δηλούμενα εισοδήματα, πώς να προσπεράσει  κανείς "το χαμηλό επίπεδο επαγγελματισμού, την ανυπαρξία κυρίαρχης επαγγελματικής ιδεολογίας, την υπεραπόδοση της αρπαχτής, την παραβίαση του άτυπου κοινωνικού συμβολαίου που παλιά συνιστούσε ένα κοινωνικό πλέγμα αλληλοπροσφοράς, την υποτονική καλλιέργεια της αξίας του κοινωφελούς επαγγελματισμού", για να αναφερθώ σε μερικά χαρακτηριστικά, που, ειδικότεροι εμού, της  έχουν κατά καιρούς προσάψει.

    Με απολύτως πρακτικούς όρους, πώς να της συγχωρεθεί η διάχυτη επαγγελματική πολιτισμική ένδεια, όπως αυτή εκδηλώνεται με την, μόνον  επ’ ωφελεία των μελών της λειτουργούσα, έκδηλη ανοργανωσιά και τη συνοδό αυτής παροιμιώδη ασυνέπεια; Όλα στο περίπου, στο με πρώτη ευκαιρία, στο θα δούμε. "Θα πάρω... Θα περάσω... Θα έρθω...", υποσχέσεις που δίνουν, ενώ γνωρίζουν ότι δε θα τηρήσουν. Ό,τι πιο αντιεπαγγελματικό: "Η ζυγαριά να είναι χαλασμένη και ο μπακάλης να το ξέρει...".

    Έτσι εξηγείται γιατί, αρκετές, καθόλα συμπαθείς, επαγγελματικές ομάδες των παλιών μαστόρων έπαψαν σιγά σιγά να εμπνέουν τον επαγγελματικό και κοινωνικό σεβασμό, που απολάμβαναν οι συνάδελφοί τους, δυο τρεις δεκαετίες πριν. 

    Στο, εκ των Ιπποκρατικών συγγραμμάτων, "Παραγγελίαι" υπάρχει η ωραία φράση: "Όπου υπάρχει αγάπη για τον άνθρωπο, υπάρχει και αγάπη για το επάγγελμα".

    Τι σημαίνει αυτό;  Σημαίνει ότι δεν μπορείς να είσαι καλός επαγγελματίας, αν το προϊόν της δουλειάς σου δεν ενσωματώνει όλους τους κανόνες και τις αξίες που προάγουν την κοινωνική συνεργασία και δημιουργούν εμπιστοσύνη μεταξύ των ανθρώπων. Αν, δηλαδή, το αποτέλεσμα της δουλειάς σου υστερεί σε εργασιακό ήθος.

    Εργάζομαι σημαίνει ότι συμμετέχω ενεργά, με τις ατομικές μου δυνατότητες στην κοινή προσπάθεια για την παραγωγή πλούτου, ανταμειβόμενος γι’ αυτό, όχι μόνο με τις υλικές προϋποθέσεις για την ατομική μου επιβίωση, αλλά και με το κυριότερο συστατικό ατομικής ψυχικής υγείας, το αίσθημα δημιουργίας και προσωπικής αξιοπρέπειας.

    Κοντολογίς, ο κόσμος προχωράει χάρη στην ευγένεια και την ανάγκη των ανθρώπων να επιζητούν και να μοχθούν για το "κάτι επιπλέον" στο αποτέλεσμα της δουλειάς τους.

    Πιστεύω ότι, στην παραπάνω διαπίστωση, έχουμε δοσμένο και τον πιο περιεκτικό ορισμό του επαγγελματισμού. Τον ίδιο ορισμό, που, από αλλού εκπορευόμενο, είχα διδαχθεί εγώ, κατά τη δεκαετία του ΄70 από προικισμένο προϊστάμενό μου, υπό μορφήν παρατήρησης σε ένα από τα δυναμικά του δελτία αξιολόγησής μου.
     
    Αναφερόμενος στις ποιοτικές επιδόσεις μου, ο σπουδαίος εκείνος μάνατζερ, είχε γράψει: "periodically he presents less than his best work". To κλειδί στη φράση βρίσκεται στη λέξη: his. Και εννοούσε, όπως υπομονετικά μου εξήγησε τότε, ότι, εκείνο που επιζητείται από τον καθένα μας, είναι, όχι να δώσουμε το καλύτερο που υπάρχει, αλλά το δικό μας καλύτερο, σε ό,τι καταπιανόμαστε κάθε φορά.

    Εργασιακό ήθος λοιπόν. Ιδού το μεγάλο ζητούμενο. Τι καλό θα ήταν αν η περιφρούρησή του συμπεριλαμβανόταν, έστω και χαμηλά, στην αποστολή και στις προτεραιότητες των συνδικαλιστών μας, οι οποίοι συνεχίζουν περί πολλά άλλα -ασύστολα λαλίστατοι και αμετανόητοι -να τυρβάζουν.

    Όλα δείχνουν, ότι όπως συνέβη συχνά στην οικονομική ιστορία της χώρας, και αυτήν την πρόκληση θα την  αντιμετωπίσουμε καταφεύγοντας στην τόσο προσφιλή μας μέθοδο τού "επείγοντος". ‘Ή, μάλλον, του "κατεπείγοντος…". Συρόμενοι δηλαδή.  

    Και βεβαίως "εκ των ενόντων", για να αναφερθώ σε μια ακόμα έκφραση  που αμφιβάλλω αν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα του κόσμου. Εννοώ, με το θετικότατο περιεχόμενο  που έχει πάρει σε μας, μέσα και από τον αρχαιοπρεπή της γλωσσικό μανδύα. Μια έκφραση που αναγορεύει τις πρόχειρες, κάτω από πίεση αποφάσεις και πράξεις μας αυτοσχεδιασμού, πολλές φορές της τελευταίας στιγμής, τα γιουρούσια με λίγα λόγια και το "όπως όπως", σε άθλημα αποτελεσματικότητας, κάτι δηλαδή σαν εθνική μαγκιά.

    Τελικά φαίνεται πως είναι αληθινό ότι η μοίρα  του έθνους είναι η σχεδία...

    Στο επόμενο: εννέα σεβαστικές αναφορές στη χαμένη τιμή των παλιών μαστόρων, που τόσο λείπουν από την κοινωνία μας.

    * O κ. Κωστούλας είναι τέως γενικός διευθυντής εταιρειών του ευρύτερου χρηματοπιστωτικού τομέα. E-mail: gcostoulas@gmail.com

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ