Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 04-Μαϊ-2021 00:01

    Πες μου την Αντιπολίτευσή σου, να σου πω ποιος (θα) είσαι

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Νίκου Κασκαβέλη 

    Οι μέρες των εορτών πέρασαν, η οφειλόμενη περισυλλογή και καταλλαγή κάνει εφικτές κρίσιμες παρατηρήσεις, χρήσιμες για το άμεσο μέλλον. Διαχρονικά και παντού, η κύρια πολιτική προσοχή στρέφεται στην Κυβέρνηση. Και αυτό είναι εύλογο, αφού αυτή έχει την κύρια ευθύνη για τις ζωές μας.  Γενικά, η Κυβέρνηση (και σε μεγάλο βαθμό εκ του Συντάγματος, ο Πρωθυπουργός) έχει το μαχαίρι, αυτή έχει και το πεπόνι. 

    Έτσι, μόνο παρεμπιπτόντως εξετάζουμε σε βάθος το αποτύπωμα της αντιπολίτευσης και δη της αξιωματικής. Δεν μας προβληματίζει η ποιότητά της και κυρίως δεν τη συσχετίζουμε με το γενικότερο πολιτικό έργο που παράγεται στον τόπο. Τη θεωρούμε κάπως άσχετη. Αποτελεί αντικείμενο άρθρων ή κριτικής, αλλά κάπως ξεκομμένα από τα κεντρικώς δρώμενα. Σα να είναι εξωτερικοί παρατηρητές ή περαστικοί που εκφέρουν μία γνώμη, όχι ιδιαίτερης σημασίας. Όλοι, συμπεριλαμβανομένων και των στελεχών της ίδιας, μπαίνουν σε μια λογική ραστώνης, ενός ιδιότυπου πολιτικού "πάγκου", που περιμένουν ράθυμα τη σειρά τους, αν και όταν έρθει ξανά. 

    Δεν ωφελεί η στάση αυτή, για πολλούς λόγους. Ο ρόλος της αντιπολίτευσης και πρωτίστως της αξιωματικής είναι κομβικός και επηρεάζει άμεσα την ποιότητα της πολιτικής. Της οφείλουμε μεγαλύτερη προσοχή και πιο εξονυχιστικό έλεγχο. Σχεδόν σαν να ήταν στην εξουσία, στην οποία άλλωστε και επιθυμεί να ανέλθει. Γιατί ο χρόνος παραμονής στην αντιπολίτευση, μπορεί και οφείλει να είναι ιδιαίτερα παραγωγικός και χρήσιμος κόμματα και πολιτικούς. Είναι ο χρόνος ωρίμανσης και εξέλιξης. Ο χρόνος να αυξήσουν γνώσεις και δεξιότητες, να αναστοχαστούν γύρω από επιλογές και ενδεχομένως να αναθεωρήσουν ή αναπροσαρμόσουν. Από τη στιγμή της ανάληψης κυβερνητικής ευθύνης, αυτά μοιάζουν πολυτέλειες, είναι πια ο χρόνος της υλοποίησης. 

    Έχει λοιπόν μεγάλη σημασία το προγραμματικό έργο και ο λόγος της αντιπολίτευσης. Το πολιτικό της εκτόπισμα. Διαμορφώνουν, μαζί με το κυβερνητικό έργο, το συνολικό πολιτικό προφίλ της χώρας. Έτσι, μια σοβαρή, στιβαρή αντιπολίτευση, ενημερωμένη και ρεαλιστική, ασκεί τελικά και πιο αποτελεσματικό έλεγχο στην Κυβέρνηση. Η τελευταία, γνωρίζει πως δεν είναι ανεξέλεγκτη και προσέχει ακόμα περισσότερο στις επιλογές της. Ξέρει πως τα λάθη θα της κοστίσουν. Αλλά και πέραν του ελέγχου, μια αντιπολίτευση που έχει αντίληψη του ρόλου της και πραγματικά στοχεύει στο δημόσιο συμφέρον, μπορεί να είναι ουσιαστικά χρήσιμη για τον τόπο. Να καταθέτει μελετημένες προτάσεις σε θέματα που παραβλέπονται και τελικά να βελτιώνει υφιστάμενες πολιτικές. 

    Και εναπόκειται μετά στην Κυβέρνηση η αποδοχή ή όχι μιας τέτοιας μελετημένης πρότασης. Κι όσο και αν μια τέτοια παράδοση δεν μας είναι πολύ οικεία, είναι γεγονός πως μια τεκμηριωμένη και λογική πρόταση, που πατάει στην πραγματικότητα, στα οικονομικά μεγέθη και αγγίζει κοινωνικές ομάδες, δεν μπορεί εύκολα να αγνοηθεί. Ίσως γίνει μία, δύο φορές, μετά όμως είναι δύσκολο. Είχαμε μια τέτοια καλή στιγμή την περασμένη εβδομάδα, με την πρόταση του ΚΙΝΑΛ για τον κλιματικό Νόμο, που αποδέχθηκε η Κυβέρνηση. Μια καλή πρακτική, που καλό είναι να έχει συνέχεια. 

    Ενώ όμως είχαμε αυτό το, δυστυχώς σπάνιο, δείγμα, από την αξιωματική αντιπολίτευση η γεύση που αποκομίζουμε είναι συνεχώς πικρόχολη. Στείρα άρνηση σε όλα και διάθεση κατεδάφισης ακόμα και  πρωτοβουλιών της Κυβέρνησης με γενική αποδοχή, Γιατί, φυσικά και ο πρωτεύων ρόλος της αξ. Αντιπολίτευσης είναι ακριβώς να αντιπολιτεύεται, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να συνδράμει σε εθνικές προσπάθειες ή να παραδέχεται τα προφανή. Όχι με μισή καρδιά και για τις κάμερες, αλλά ουσιαστικά, με βαθιά κατανόηση πως τελικά όλοι στο ίδιο καράβι πλέουμε. Αν αυτό βυθιστεί, το ποιος βρίσκεται στο τιμόνι δεν έχει και τόση σημασία. Τι να το κάνεις το πηδάλιο ενός τσακισμένου ή βυθισμένου πλοίου; Καλύτερα, εφόσον έρθει η σειρά σου, να παραλάβεις πλοίο και πλήρωμα ακμαία. 

    Αναφέρομαι κυρίως στα της πανδημίας και στις δηλώσεις που γίνονται, που καταδεικνύουν ένα μόνιμο αντιπολιτευτικο άγχος. Το μόνο που κάνουν, σχεδόν αντανακλαστικά, είναι να αντιτίθενται στις εξαγγελίες. Από την υποχρεωτικότητα των μασκών, έως τους περιορισμούς στις μετακινήσεις, από τον τρόπο ανοίγματος της εστίασης, μέχρι και για τη διαδικασία εμβολιασμών, μία μεμψιμοιρία και διαρκής επιθετικότητα, που συχνά διαψεύδεται (πχ ρυθμός εμβολιασμών). 

    Όχι φυσικά πως δεν γίνονται λάθη, κάθε άλλο. Αλλά αυτό διαφέρει από την πεποίθηση ότι κάποιοι "επίτηδες" προχωρούν σε κινήσεις, δήθεν γνωρίζοντας (ή και επιδιώκοντας) τη βλάβη που θα προκαλέσουν. Είναι το γνωστό μοτίβο "εμείς οι καλοί, οι άλλοι οι κακοί". Γιατί δεν είναι δυνατόν, ακόμα και στους εμβολιασμούς που, με τις όποιες ευρωπαϊκής προέλευσης καθυστερήσεις, προχωρούν πανθομολογουμένως με μεγάλη οργανωτική αρτιότητα, να λέγονται μόνο αρνητικά...

    Η πρόσφατη δε δήλωση του κ. Τσίπρα για το "ξεστοκάρισμα" στα εμβόλια για τους 30άρηδες, ήταν μια πολλαπλώς άστοχη δήλωση. Το κατάλαβε σίγουρα και ο ίδιος και πήγε να το μαζέψει. Αλλά το απόσπασμα είχε ήδη κάνει τη ζημιά του. Δεν ήταν μια άποψη που κάποιος είπε στην παρέα του. Ήταν η εκτίμηση του πρώην Πρωθυπουργού για ένα εγκεκριμένο διεθνώς εμβόλιο, η πλήρης του απαξίωση και η υπονόμευση του εμβολιαστικού προγράμματος και στόχου της χώρας. 

    Αυτή η απαξίωση, πιθανώς απέτρεψε κόσμο από την προθυμία να θωρακιστεί και ίσως να απομάκρυνε σε κάποιο βαθμό το χρονικό σημείο επίτευξης της ανοσίας. Όσο το έκανε βέβαια, μια και η ανταπόκριση των νέων ανθρώπων, βασισμένη στην αγωνία τους να επιστρέψουν στη ζωή τους, ήταν πάνω από κάθε προσδοκία. Και τελικά, η δήλωση έκανε περισσότερη ζημιά στον εμπνευστή της, που διαρκώς εκπέμπει μια αγωνία πως από κάπου θέλει να "πιαστεί".  

    Έχουμε ανάγκη μια σοβαρή αντιπολίτευση. Μία που να κάνει αισθητή την παρουσία της και να μην οδηγεί την Κυβέρνηση σε μια καθόλου χρήσιμη πεποίθηση πως παίζει δίχως αντίπαλο, όπως λίγο πολύ συμβαίνει. Η ανεύθυνη αντιπολίτευση, αυτή που απλώς τάζει ό,τι νομίζει πως θέλει να ακούσει η εκλογική "πελατεία", αυτή που αγνοεί το δικό της πια κυβερνητικό παρελθόν και επιστρατεύει ρητορικές και πρόσωπα από το αραχνιασμένο παρελθόν (συνδικαλιστικό και μη), δεν μπορεί να διαδραματίσει το ρόλο της. Βλάπτει εξ αντανακλάσεως την Κυβέρνηση που υποαποδίδει, βλάπτει τη χώρα και τελικά υπονομεύει τον ίδιο της τον εαυτό, ξεχνώντας πως κάποτε θα κληθεί ξανά να απολογείται για τα όσα ανεδαφικά και πάλι υποσχέθηκε. 

    Η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση βρέθηκε στη θέση αυτή, στις δύο μεγαλύτερες μεταπολεμικές κρίσεις. Στη δεκαετή οικονομική και στην τρέχουσα πανδημία. Ο τρόπος που επιλέγει να πολιτεύεται, μοιάζει ίδιος με εκείνον που γνωρίζει. Εκείνον που φαινομενικά πέτυχε, αφού την έφερε στην εξουσία. Η πετυχημένη στρατηγική δεν αλλάζει. Ήταν όμως επιτυχημένη; Ή μια πρόσκαιρη νίκη, εξαρχής υπονομευμένη από τις αναπόφευκτες αντιφάσεις και αναιρέσεις της πραγματικότητας; 

    Σε κάθε περίπτωση, η μηδενιστική, τελικά πρόχειρη αντιπολίτευση, κανέναν δεν ωφελεί. Και αν κάποτε ωφέλησε τους αυτουργούς, δεν γίνεται δύο φορές. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Οι εποχές αλλάζουν, χρειάζονται άλλες λέξεις, άλλες επιλογές. Ίσως και πρόσωπα. Μάρτυρας αυτών, οι δημοσκοπήσεις. Με τα όποια λάθη της, Κυβέρνηση έχουμε και παράγει πολιτική. Και μέχρι να βρεθεί αντιπολίτευση με αξιοπιστία, το παιχνίδι, ακόμα και αν οι τόνοι οξύνονται, γίνεται βαρετό. 

    * Ο κ. Νίκος Κασκαβέλης είναι Δικηγόρος (ΜΔΕ, ΜSc)

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ