Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 09-Μαρ-2021 00:04

    Κοινωνία-αστυνομία: Μαζί στο πρόβλημα μαζί και στη λύση

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κωνσταντίνου Δούβλη, PhD 

    Είναι γεγονός, ότι η εικόνα έχει μεγάλη δύναμη. Δημιουργεί ανεξίτηλα εντυπωμένες αναμνήσεις, που εγγράφονται στον "σκληρό δίσκο" του υποσυνειδήτου μας και μένουν εκεί για πάντα. Διαμορφώνουν συμπεριφορές και ενίοτε ακόμα αλλάζουν προσανατολισμό στη συνειδησιακή μας διάσταση.

    Η εικόνα λοιπόν αστυνομικών να χτυπούν πολίτες είναι έντονη. Τόσο έντονη που αφήνει λίγα περιθώρια σε όσους επιχειρούν να ψελλίσουν αντίλογο. Όχι αντίλογο αναγκαστικά προστασίας των αστυνομικών. Αντίλογο ψυχραιμίας, νηφαλιότητας και υπομονής.

    Κανείς δεν ξέρει τι προηγήθηκε της συγκεκριμένης εικόνας. Κανείς δεν ξέρει αν αυτό που είδαμε είναι η αρχή, η εξέλιξη ή το τέλος ενός συμβάντος. Κανείς δεν ξέρει, αν η άσκηση της νόμιμης βίας ήταν όντως νόμιμη. Αλλά και κανείς δεν ενδιαφέρεται.

    Ούτε καν οι συνάδελφοι των αστυνομικών. Το είπε ξεκάθαρα ο συνδικαλιστικός τους εκπρόσωπος Σπήλιος Κρικέτος: "Δε ξέρω τι προηγήθηκε και δεν με ενδιαφέρει, μένω στην εικόνα του ξυλοδαρμού, που ντροπιάζει και προσβάλει όλους τους Αστυνομικούς". (8/3/2021, κοινωνία ώρα Mega)

    Μάλιστα. Τότε να μη γίνει καν ΕΔΕ. Ας τους πετάξουμε στον "αστυνομικό καιάδα" χωρίς να απολογηθούν. Αν σκέφτονται έτσι οι συνάδελφοι τους, τι να πει και ο ΣΥΡΙΖΑ που παραμονεύει και θεωρεί αυτά τα περιστατικά προνομιακό αντιπολιτευτικό χώρο για να αντιστρέψει τις συνθήκες τέλματος, στις οποίες βρίσκεται μονίμως...

    Θέση δεν θα πάρω, διότι δεν δύναμαι. Θα τα βρει όλα η ΕΔΕ και η δικαιοσύνη, όπως αρμόζει σε πολιτισμένες δυτικού τύπου δημοκρατίες.

    Ως αφορμή θα χρησιμοποιήσω απλώς το συγκεκριμένο περιστατικό για να διατυπώσω κάποιες σκέψεις που αφορούν την ταλαιπωρημένη Ελληνική Αστυνομία, την εξίσου κουρασμένη κοινωνία καθώς και την (κατακαημένη) έννοια της έννομης τάξης σε αυτόν τον τόπο.

    Παραδοχή πρώτη: Η αστυνομία πάσχει από... υπερκόπωση. Οι τελευταίοι 20 μήνες ήταν σοκαριστικοί για τα σώματα ασφαλείας. Μετά την επιχειρησιακή διάλυση που ήταν πολιτική απόφαση της προηγούμενης κυβέρνησης, η Αστυνομία ανέλαβε πάλι τον ρόλο της με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δηλαδή μόνιμη εγρήγορση, πιεστικά ωράρια, πνευματική και σωματική καταπόνηση προκειμένου να γίνουν όλα, όταν πρέπει και όπως πρέπει.

    Από πού να ξεκινήσει κανείς να αναλύει; Από τις ανακαταλήψεις των δρόμων, των πλατειών και των "θεσμικών" καταλήψεων;  Από την παρουσία σε γειτονιές υποβαθμισμένες που είχε χρόνια να πατήσει αστυνομικό πόδι; Από τη συνεισφορά στον υβριδικό πόλεμο των συνόρων; Από την εντονότατη σύγκρουση με τη βαριά εγκληματικότητα; Από τη βοήθεια στις πυρκαγιές; 

    Και τέλος (last but not least, που λένε και στις ΗΠΑ..) την εμπλοκή της εδώ και ένα χρόνο με τον άχαρο, σχεδόν μισητό ρόλο της αστυνόμευσης των μέτρων COVID. 

    Να μη ξεχάσουμε και μια πρόσφατη... προσθήκη. Την φρενίτιδα της υπόθεσης Κουφοντίνα με τις συνεχείς επιθέσεις σε αστυνομικούς εδώ και εβδομάδες που- από ό,τι φαίνεται- πέτυχε τον στόχο της. Να οδηγηθούν τα στελέχη της ΕΛ.ΑΣ σε μόνιμο υπηρεσιακό "νευρικό κλονισμό."  Να βρεθούν στην αδιανόητη κατάσταση που θα ανησυχούν και για την προστασία της κοινωνίας αλλά και για τη δική τους ασφάλεια. Διότι κάποιοι θέλουν ένα νεκρό αστυνομικό για να τον περιφέρουν ως τρόπαιο και δεν το κρύβουν.

    Η υπηρεσιακή υπερκόπωση λοιπόν αρχίζει και φαίνεται. Η έκθεση σε αδιανόητους κινδύνους όλο το 24ωρο, γνωρίζοντας ότι εκεί έξω υπάρχουν επίδοξοι cop killers καθιστά τους αστυνομικούς νευρικούς και ασταθείς. Το ζήτημα της εκπαίδευσης δεν είναι απάντηση σε όλα. Παραμένουν άνθρωποι και έχουν όρια, όπως όλοι μας. 

    Ήδη το επάγγελμά τους ενέχει ένα υπαρξιακό παράδοξο. Το αρχέγονο ένστικτο της επιβίωσης μάς ωθεί να απομακρυνθούμε από την πηγή ενός κινδύνου. Ο αστυνομικός αντίθετα, τρέχει προς την πηγή αυτή, καταπολεμώντας κάθε ένστικτο αυτοσυντήρησης.

    Όταν ο κίνδυνος αυτός αρχίζει και ελλοχεύει ακόμα και στο σπίτι του όμως, το πρόβλημα λαμβάνει διαστάσεις αντάρτικου πόλεων, για το οποίο κανείς δεν είναι εκπαιδευμένος, εκτός ίσως από τα στελέχη ασφαλείας του Ισραήλ που ζουν μια μόνιμη και διαρκή εμπόλεμη κατάσταση.

    Παραδοχή δεύτερη: Η αστυνομία δεν ήθελε ποτέ και σίγουρα δεν θέλει τώρα να αστυνομεύει τα μέτρα Covid. Και με το δίκιο της.

    Η πρωτοφανής κατάσταση που ζούμε με την πανδημία που έχει παραλύσει όλον τον πλανήτη, φέρνει και πρωτοφανείς, αδιανόητες συνθήκες όσον αφορά στην αποστολή της Αστυνομίας. Ο έλεγχος των anti-covid μέτρων επιτάσσει το αδιανόητο για μια αστυνομία δυτικού τύπου. Την αστυνόμευση του τρόπου ζωής των πολιτών. Αυτά είναι καθήκοντα που η αστυνομία δεν επιθυμεί και είναι απόλυτα κατανοητό. Αναγκάστηκε να τα ασκήσει για ένα διάστημα, επειδή δεν γίνεται διαφορετικά, αλλά έχει αρχίσει να αγανακτεί.

    Ο Έλλην αστυνομικός θέλει να μάχεται το έγκλημα και να προστατεύει-υπηρετεί τους πολίτες, όχι να κόβει πρόστιμα για μάσκες και συναθροίσεις. Πάει κόντρα στο υπηρεσιακό του ένστικτο και στο δημοκρατικό του φρόνημα.

    Γνωρίζει μεν ότι προσφέρει ύψιστη υπηρεσία στη χώρα εφόσον μάχεται για να περιορίσει τη διασπορά του φονικού ιού, αλλά ταυτόχρονα επαναστατεί. Δεν κατετάγη στο Σώμα με την ιδέα ότι θα κόβει πρόστιμα για μετακινήσεις, μάσκες και "παράνομα" πάρτι. Έχει άλλη εικόνα για τον εαυτό του και νιώθει ότι αποκλίνει από την κύρια αποστολή του. Έχει πλέον συνειδησιακό και "ταυτοτικό" πρόβλημα.

    Όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος, η ώσμωση της πρώτης με τη δεύτερη παραδοχή, δημιουργεί ένα εκρηκτικό κοκτέιλ που μόνο δεινά μπορεί να φέρει στη σύγχρονη πραγματικότητα, που μοιάζει να βγήκε από σενάριο ταινίας.

    Παραδοχή τρίτη: Η κοινωνική κόπωση έρχεται να προστεθεί στο προαναφερθέν εκρηκτικό μείγμα. Είναι πασιφανές, ότι η κοινωνία δεν φοβάται πλέον τον ιό και αποφάσισε να μην τηρεί άλλο τα μέτρα, ιδιαιτέρως τα νεότερα μέλη της. Κακώς μεν, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα, την οποία πρέπει να δούμε κατάματα. Καιρός να πάψουμε να ασχολούμαστε με το πώς "θα έπρεπε" να είναι τα πράγματα και να ασχοληθούμε με το πώς "είναι".

    Η ανυπακοή στα μέτρα είναι κοινωνική πραγματικότητα και αποτελεί κατά την ταπεινή μου άποψη ένα ρεύμα που δεν γυρίζει πίσω. Όταν λοιπόν αρκετοί αποφασίζουν, ότι δεν επιθυμούν τη συμμόρφωση με μέτρα τα οποία νιώθουν (λανθασμένα ή μη) ότι τους πνίγουν, θα έλθουν σε σύγκρουση και με αυτούς που προσπαθούν να τα επιβάλλουν.

    Ας δούμε λοιπόν όλο αυτό το σκηνικό από τη σκοπιά ενός (κατά το δυνατόν) ουδετέρου παρατηρητή.

    Από τη μια πλευρά μια κουρασμένη αστυνομία που καθημερνά περνάει από τις συμπληγάδες του εγκλήματος, της υψηλής ανησυχίας για την ίδια της την ασφάλεια και των μέτρων covid, που πλέον δεν θέλει να αστυνομεύει. Από την άλλη μια εξ ίσου κουρασμένη κοινωνία που ψάχνει να βρει τον εχθρό στο πρόσωπο της εξουσίας που είναι πιο κοντά σε αυτήν.

    Δεν είναι παράξενο λοιπόν το συμβάν της Κυριακής στη Νέα Σμύρνη.

    Το παράξενο είναι, που δεν έχουμε πολλά περισσότερα, όπως συμβαίνει σε πολλές χώρες της Ευρώπης από το πρώτο ακόμα κύμα της πανδημίας.

    Η οριστική λύτρωση θα επέλθει σε λίγους μόνο μήνες με την εξαφάνιση του ιού και την επαναφορά σε μια έστω μερική κανονικότητα.

    Μέχρι τότε καλούμαστε όλοι, να ξύσουμε τον "πάτο” από τα "βαρέλια" της υπομονής μας. Να ψάξουμε στα βάθη της ψυχής μας για λίγα ακόμα αποθέματα υπομονής. Να θυμηθούμε ότι κοινωνία και αστυνομία αντιμετωπίζουν τις ίδιες πρωτοφανείς προκλήσεις και τα πρωτόγνωρα διλήμματα από διαφορετικό μετερίζι, αλλά στο ίδιο "καζάνι".

    Κλείνοντας θα θυμίσω σε όλους μας, κοινωνία και αστυνομία, το αρχαιοελληνικό ρητό, που είναι πλέον διάσημο σε όλες τις χώρες.

    "Μηδενί δίκην δικάσεις πριν αμφοίν μύθον ακούσεις."

    Ψυχραιμία. Η λύτρωση είναι πια κοντά...

    * Ο κ. Κωνσταντίνος Δούβλης είναι εγκληματολόγος, διδάκτωρ Κοινωνιολογίας της Αστυνόμευσης.
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ