Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 26-Φεβ-2021 00:04

    Ξένοι στον τόπο μας

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Ι. Κωστούλα

    Μετά το γλωσσικό αγγλοσαξονικό imperium, με το οποίο ασχοληθήκαμε στο προηγούμενο άρθρο, συνεχίζουμε σήμερα με το πολιτικό-διοικητικό-οικονομικό αντίστοιχο. Πιο σοβαρό αυτό, καθώς έχει διαπεράσει, διαβρώνοντας τες, την οικονομική, κοινωνική, ακόμα και την εθνική μας ζωή.

    Με τον όρο αγγλοσαξονικό imperium,  εννοούμε την παιδεία, τις εμπειρίες, την κουλτούρα γενικότερα, με την οποία έχουν διαποτισθεί οι ηγεσίες της πολιτικής, του μάνατζμεντ και της οικονομίας, ως προϊόν κυρίως των μάκρο και μίκρο - οικονομικών  που διδάσκονται στα αγγλοαμερικανικά κολέγια και πανεπιστήμια.

    Παιδευτικά απομακρυνόμενα από κάθε τι ελληνικό, τα μέλη αυτής της ελίτ έχουν καταστεί  ανίκανα να σκεφθούν τη γεωπολιτική και ιστορική Ελλάδα δυναμικά, με όρους αυτοτέλειας και ιστορικότητας. Είναι τόσο βέβαιο, όσο και αντικειμενικά κατανοητό, ότι οι φορείς μιας τέτοιας παιδείας δεν μπορούν παρά να βλέπουν τη χώρα με τα μάτια των ξένων. Αδυνατούν να σκεφθούν τον εαυτό τους και τον τόπο με όρους άλλους εκτός των κολεγιακών εγχειριδίων. Ενδεχομένως και να ντρέπονται λίγο για τα μεσογειακά και βαλκανικά μας χούγια.  

    Αντλώ από προσωπικές μου εμπειρίες: 

    Κατά τις δεκαετίες ΄70 και ΄80 ήμουν μέλος, κυρίως αμερικανο-σπουδαγμένων, διευθυντικών ομάδων αμερικανικών και ευρωπαϊκών τραπεζών. Θυμάμαι ότι η φράση "ελληνική ιδιαιτερότητα", για θέματα της δουλειάς μας, ήταν απαγορευμένη φράση. Ό,τι δεν ταίριαζε στην πολιτική ή τα αναλυτικά εργαλεία που χρησιμοποιούσαμε, έπρεπε αρμοδίως να διορθωθεί, σύμφωνα με την έξωθεν κουλτούρα, τις συνταγές, τις έτοιμες λύσεις. Η άνωθεν εντολή, μόνιμη εν προκειμένω επωδός, του τοπ μάνατζμεντ ήταν: "Educate your customer". Εκπαιδεύστε τους πελάτες σας. 

    Ήταν τέτοια η ταύτισή μας με την περιρρέουσα -κοσμοπολιτικά correct -συμπεριφορά, που θυμάμαι χαρακτηριστικές περιπτώσεις Ελλήνων-βλαστών πολιτικών και επιχειρηματικών οικογενειών, άκρως εμποτισμένων με το αγγλοσαξονικό πνεύμα, να συμμετέχουν στον εορτασμό, ας πούμε, της 4th of July με ευχές σε φίλους τους Αμερικανούς, διατυπωμένες στο πρώτο πληθυντικό πρόσωπο (κάτι σαν το "χρόνια μας πολλά"). Ούτε η 25η Μαρτίου να ήταν.

    Είναι η εποχή όπου στην ευρύτερη κοινωνία, η επιβίωση του  Ελληνισμού ως πρόταση πολιτισμού θα απομακρυνθεί  οριστικά. Όλα θα συνωμοτήσουν ενεργά  στη μεθοδικά επιβαλλόμενη αγλωσσία μας σε όλα.

    Το τραγικότερο, είναι η εποχή που, κατά την εξοπλιστική ηλικία του  ελληνόπουλου, σαν κύριος στόχος θα  ανακηρυχθεί η ένταξή του στο πολυεθνικό περιβάλλον που είχε αρχίσει να μεσουρανεί. Η παγκοσμιοποίηση ήταν επί θύραις.

    Πού καιρός, λοιπόν, για εθνική ταυτότητα και άλλα ηχηρά παρόμοια;

    Και όμως, η αυτογνωσία είναι ένα από τα πιο ζωτικά προαπαιτούμενα της αποκαλούμενης "στρατηγικής ζωής". Τα έθνη και οι  κοινωνίες διαθέτουν ταυτότητα, διαθέτουν χαρακτηριστικά και διαμορφώνουν ειδοποιούς διαφορές. Δεν είμαστε όμοιοι με τους Σουηδούς, ούτε αυτοί με τους Αμερικανούς. 

    Το ζητούμενο από τις ηγεσίες κάθε χώρας είναι η ανάπτυξη πρωτογενούς σκέψης, ώστε να  παραχθεί και να αναπτυχθεί πρωτογενής αυτόχθων πολιτική δράση με γηγενές βάθος, που θα αντιμετωπίζει τοπικά και περιφερειακά προβλήματα επωφελώς για τη χώρα. Και αυτό, με τον απαραίτητο σεβασμό των εθνικών χαρακτηριστικών, των ψυχοπνευματικών γνωρισμάτων, των αναγκών, των ιδιαιτεροτήτων, των ιστορικών εθισμών της κοινωνίας μας. 

    Ξεχνάμε ότι ο Ελληνισμός πορεύτηκε ανά τους αιώνες  με οδηγό την ελληνική ψυχή, κατορθώνοντας να την κρατήσει αλώβητη, μέσα από αρετές και ελαττώματα, που άλλο δε κάνουν παρά να αποδεικνύουν την προαιώνια φυλετική ομοιομορφία του.

    Και ήταν με τη δύναμη αυτής της ψυχής που ο λαός μας, όταν χρειάστηκε, αντέστρεψε τους ρόλους δάσκαλου και μαθητή, για να ισχύσει ο λόγος του ποιητή: "Εθνική παιδεία δεν σημαίνει μόνο να διδάσκουμε το λαό, αλλά και να διδασκόμαστε απ΄ αυτόν". 

    Και όλα αυτά παρά τις φυσικές δυσκολίες, και τις διάφορες αποπροσανατολιστικές σκοπιμότητες. Αυτές, τις οποίες προφανώς είχε στο μυαλό του ο Ελύτης, όταν έγραφε: "Όπου κι αν σας βρίσκει το κακό, αδελφοί, όπου κι αν θολώνει ο νους σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη".                         

    Έτσι επι δεκαετίες, κυλιομένως και "ανεπαισθήτως" χάθηκε από την εθνική μας ζωή, το αίσθημα της κοινότητας, το αίσθημα του προορισμού, που μας συντηρούσε επί αιώνες. Τι υπερασπιζόμαστε σήμερα ως έθνος; Και για πιο λόγο λεγόμαστε Έλληνες; Ή, το κυριότερο, τι το κοινό έχουμε με τους Έλληνες παλαιότερων εποχών;

    Η διαχείριση της ιστορικής μνήμης υπήρξε για το ελληνικό κράτος μια πρόκληση με την οποία δεν αναμετρήθηκε ποτέ.

    Κλείνω με την παρακάτω καταγραφή -ακριβή ακτινογραφία της σχέσης των Νεοελλήνων με το παρελθόν αυτής της χώρας: "Υπάρχουν στιγμές που στρεφόμαστε στο παρελθόν σαν να μη μας ανήκει. Όπως ο διαρρήκτης που διαπιστώνει, λίγες μέρες μετά την κλοπή, πως αδυνατεί να εξαργυρώσει τα κλοπιμαία. Και άλλες φορές πάλι σαν να μας ανήκει με την πιο αποκρουστική έννοια της ιδιοκτησίας και της εκμετάλλευσης: την τοκογλυφική". Το τελευταίο, ιδιαίτερα αναφορικά με τη σχέση μας με την αρχαία Ελλάδα. Αλλά περί αυτού σε κάποιο άλλο κείμενο.

    * O κ. Κωστούλας είναι τέως γενικός διευθυντής εταιρειών του ευρύτερου χρηματοπιστωτικού τομέα gcostoulas@gmail.com

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ