Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 14-Δεκ-2020 00:04

    Διαβασμένα μοιρασμένα: Λογοδοσία προσεκτικού αναγνώστη

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Ι. Κωστούλα

    Επιτρέψτε μου σήμερα να μοιραστώ μαζί σας έξι ενδιαφέροντα αποσπάσματα, από ισάριθμα βιβλία, όχι απαραιτήτως τα καλύτερα, που διάβασα κατά τη διάρκεια της προηγουμένης καραντίνας. Επιλεκτικά, αυτά που έκρινα ότι ταιριάζουν περισσότερο στο προφίλ των αναγνωστών της στήλης.

    Τα παραθέτω:

    1.Προκόφιεφ; Ποιός Προκόφιεφ;

    "Ο μεγάλος Ρώσος συνθέτης Προκόφιεφ πέθανε σε ηλικία 61 ετών, στις 5 Μαρτίου του 1953, την ίδια ημέρα με τον Στάλιν. Ζούσε δίπλα στην Κόκκινη Πλατεία και για τρεις ημέρες, εξαιτίας του πλήθους που είχε συγκεντρωθεί για να θρηνήσει τον Στάλιν, ήταν αδύνατο να μεταφερθεί η σορός του στα γραφεία της Ένωσης Σοβιετικών Συνθετών για να γίνει η κηδεία. 

    Το συγκλονιστικότερο: Στην κηδεία του χρησιμοποιήθηκαν χάρτινα λουλούδια και για πένθιμο εμβατήριο μία μαγνητοφωνημένη ηχογράφηση από το έργο του ‘Ρωμαίος και Ιουλιέτα’, καθώς όλα τα λουλούδια και οι μουσικοί είχαν δεσμευτεί για τον αποχαιρετισμό του πατερούλη του έθνους. 

    Κι ακόμα: Το κορυφαίο σοβιετικό, μουσικό παρακαλώ, περιοδικό ανέφερε την είδηση του θανάτου του Προκόφιεφ με μία μικρή παράγραφο στη σελίδα 116. Οι προηγούμενες 115 είχαν αφιερωθεί στον θάνατο του Στάλιν".

    Από το βιβλίο του Βικτ. Γεροφέγεφ, Ο καλός Στάλιν, Εκδόσεις Ποταμός.

    Είναι να απορεί κανείς πώς ο, εν μέρει υποχρεωτικός και εν μέρει αυθόρμητος, Προσκυνηματικός παροξυσμός κατίσχυσε, τόσο σαρωτικά, της περίφημης μουσικής παιδείας και καλλιέργειας ενός σπουδαίου λαού! 

    2. Λαμόγιο θα πει λαμόγιο

    Τι περίεργο! Η λέξη λαμόγιο δεν υπάρχει σε κανένα ελληνικό λεξικό. Ούτε καν σ’ αυτό του Γ. Μπαμπινίωτη -όπου συναντά κανείς κάθε είδους νεολογισμό. Καλύπτοντας αυτή την παράλειψη, αντί ενός αυθεντικού, επίσημου ορισμού, ας περιοριστούμε σε έναν αντιπροσωπευτικό, γλαφυρό κατάλογο διαπρεπών πρωταγωνιστών του είδους. Τον βρήκα στο βιβλίο του Ηρ. Αποστολίδη, Ενάριθμα, Εκδόσεις Τα νέα ελληνικά. Που ναι μεν δεν ορίζει τι είναι το λαμόγιο, φωτογραφίζει όμως μερικά απ’ αυτά: "Ξεδοντιασμένοι μεγαλοκαρχαρίες, τακίμια ψευτοπροσοντούχων, συγκροτηματικοί και παραταξιακοί δημοσιογράφοι του γλυκού νερού, πατεντάτοι μανδαρίνοι της φαυλεπίφαυλης δημοσιουπαλληλίας, παρακατιανοί και ξωφλημένοι λόγιοι και ψευτολόγιοι, ασπούδαχτοι επιστήμονες, ρεμπεσκέδες, καμποτίνοι και ποσαπαίρνηδες, ζητωκραυγαστές...". 

    3. Θα μπορούσε να το έχει γράψει ο Ελύτης

    Πολύ θα πρέπει να αγαπάει τη χώρα μας η Πολωνή νομπελίστρια του 2018, Όλγκα Τοκάρτσουκ. Όχι τόσο για τις σελίδες του βιβλίου της, Πλάνητες, Εκδόσεις Καστανιώτης, που αφιερώνει στη χώρα μας, όσο για την τρυφερότητα με την οποία μιλάει γι’ αυτήν.

    Όπως στο παρακάτω απόσπασμα:
    "Ο χάρτης της Ελλάδας θυμίζει ένα μεγάλο ταώ (παγώνι;). Αν κοιτάξει κανείς με προσοχή, μπορεί να διακρίνει ένα μεγάλο ταώ από νερό και στεργιά. Σε κανένα σημείο δεν έχει κάποιο στοιχείο το πάνω χέρι, σε σχέση με το άλλο-αγκαλιάζονται μεταξύ τους: γη και νερό. Ο ισθμός της Κορίνθου είναι αυτό που δίνει πίσω η γη στο νερό και η Κρήτη αυτό που δίνει το νερό στη γη. Μου φαίνεται, πως η Πελοπόννησος έχει το πιο όμορφο σχήμα απ’ όλα. Το σχήμα ενός μεγάλου μητρικού χεριού, σίγουρα όχι ανθρώπινου. Ενός χεριού που βουτάει στο νερό για να ελέγξει αν έχει την κατάλληλη θερμοκρασία για μπάνιο".

    Δεν μοιάζει σα να το έχει γράψει ο Ελύτης;

    4. Η ηθική της επιτυχίας 

    Καλό θα ήταν, τα εγχειρίδια και τα βιβλία γενικά που απευθύνονται στους φοιτητές που σπουδάζουν Διοίκηση Επιχειρήσεων, που κάνουν μεταπτυχιακά σε Bussiness και Management Schools και που γενικά ετοιμάζονται να μπουν στον κόσμο του Μάνατζμεντ να περιείχαν συχνότερα λέξεις όπως: ζήλεια, φθόνος, απληστία, μίσος, μικροψυχία, παραγκωνισμός, ψέμα, αθλιότητα. 

    Ή με τα λόγια του ποιητή: "Όχι πως δεν τον στενοχωρούσε να κάθεται στις πίσω σειρές, όμως περισσότερο θα τον στενοχωρούσαν το σπρώξιμο, το στρίμωγμα, οι φωνές όσο να φτάσει ως τις πρώτες θέσεις..."

    Τίτος Πατρίκιος, Η αντίσταση των γεγονότων, Εκδόσεις Κέδρος.

    5. Μνημείο αυθυποβολής

    Μνημείο αυθυποβολής και αυτοσαρκασμού, απ’ αυτά που μας έχει συνηθίσει ο τετραπέρατος ανατολίτης, το απόσπασμα, από το βιβλίο του Λευτέρη Ζούρου, Όταν ο Χότζας συνάντησε τον Αϊνστάιν, Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης. 

    Παίζοντας το ρόλο του ηλίθιου που πέφτει θύμα της πονηρίας του, μας κάνει να γελάσουμε εις βάρος του, γνωρίζοντας ότι, μετά το γέλιο έρχεται η σκέψη και μετά τη σκέψη το μάθημα. "Πες πες , στο τέλος το πιστεύεις και ο ίδιος", λέει η λαϊκή σοφία. Το απόσπασμα:

    "Ο Χότζας είχε ξαπλώσει κάτω από τον πλάτανο για έναν μεσημεριανό υπνάκο. Όμως τα πιτσιρίκια της γειτονιάς δεν τον αφήνουν να ησυχάσει. Σηκώνεται τα διώχνει και ξαναξαπλώνει. Πρώτη φορά, δεύτερη φορά, τρίτη. Οπότε σκαρφίζεται τη λύση. ‘Τι κάθεστε εδώ ρε χαζά; Δεν πάτε στη πλατεία του χωριού που ο Αλή μοιράζει ξερά σύκα, για το γάμο του γιου του;’ Τα πιτσιρίκια έγιναν καπνός, αλλά του έφυγε και του Χότζα η διάθεση για ύπνο. Σηκώνεται, δένει τη βράκα του και μονολογεί: ‘Δεν πάω και γω μέχρι την πλατεία, μήπως και προλάβω κανένα σύκο;’"

    Η ιστοριούλα μού θύμισε παλιό προϊστάμενό μου, μεγαλομάνατζερ, του οποίου η γραμματέας συγκέντρωνε ευλαβικά, σε περίτεχνο κλασέρ, όλα τα αποκόμματα από εφημερίδες και περιοδικά,- ακριβή αντίγραφα των δελτίων τύπου που ο ίδιος είχε, διθυραμβικά μιλώντας για τον εαυτό του, συντάξει και διανείμει. Και μέσα από τα οποία, συν τω χρόνω, καταφανώς είχε αρχίσει να αυτοθαυμάζεται. Τα επεδείκνυε, μάλιστα, σε τρίτους, εν είδει παρασήμων, ή μάλλον όπως επιδεικνύει, περήφανη γι’ αυτό, το επαγγελματικό της μπουκ κάποια μισότριβη, παρακατιανή μοντέλα.

    6. Εχει η Λογοτεχνία τον τρόπο της 

    Ό,τι ως τώρα έχει ακουστεί από σπουδαίους καθηγητές, στα απανταχού Business και Managemnet Schools, περί υποκίνησης, ενθάρρυνσης, αναγνώρισης κ.λπ. παθαίνει αφλογιστία μπροστά στο παρακάτω λογοτεχνικό κείμενο. Ναι, είναι αλήθεια, η λογοτεχνία έχει τον τρόπο της: 

    "Όταν ήταν παιδί είχε μια σκύλα, ένα τεράστιο ελληνικό ποιμενικό. Η Βλάχα, όπως την έλεγε, κατά κάποιο τρόπο τον είχε υιοθετήσει, τον άφηνε να την  ταλαιπωρεί όποτε ήθελε να εντυπωσιάσει τους φίλους του, του γάβγιζε όταν σκαρφάλωνε πουθενά, γινόταν έξαλλή όταν έπεφτε και χτυπούσε, στενοχωριόταν όταν τον μάλωνε η μάνα του ή ο πατέρας του, του έκανε παρέα όταν έπαιζε με τα στρατιωτάκια ή όταν διάβαζε. Δεν θυμάται ούτε μια φορά που να γύρισε να την κοιτάξει και η Βλάχα να μην τον κοίταζε. 

    Αλλά, η πιο σημαντική τους στιγμή, που τη θυμήθηκε προχτές, μετά από σαράντα χρόνια, ήταν όταν, γύρω στα  εφτά του ή οχτώ, απομακρύνθηκε από το κονάκι του πάτερα και τόλμησε να διασχίσει ένα τεράστιο χωράφι με καλαμπόκια που τότε τα θεωρούσε τρομακτικά. Τη θυμάται να κινείται κάπου μπροστά στη διπλανή σειρά λες κι αυτός δεν υπήρχε. Αλλά, κάθε φορά που καταλάβαινε πως το αγόρι χάνει το κουράγιο του και σκέφτεται να γυρίσει πίσω, σταματούσε και τον κοιτούσε  σαν να του έλεγε: προχώρα, εδώ είμαι εγώ. Το αγόρι, που δεν είναι αγόρι εδώ και πολύ καιρό, υποστηρίζει πως χάρι σε κάτι τέτοια βλέμματα συνεχίζει και σήμερα".          Από το βιβλίο του Κων. Τζαμιώτη, Σε ποιον ανήκει η κόλαση, Εκδόσεις Μεταίχμιο.

    Υ.Γ.: Με αυτή την αφορμή, θα ήθελα να ενθαρρύνω τα μέλη του πολυπληθούς φόρουμ του Κάπιταλ να γνωστοποιούσαν και αυτοί, εν είδει συστάσεως, ό,τι καλό διάβασαν, εν μέσω καραντίνας, επ’ ωφελεία και άλλων μελών της παρέας

    * O κ. Κωστούλας είναι τέως Γενικός Διευθυντής εταιρειών του ευρύτερου χρηματοπιστωτικού τομέα

    Email: gcostoulas@gmail.com

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ