Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 25-Νοε-2020 00:04

    Η θεωρία της εναλλακτικής λύσης

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Θεοδόση Μπουντουράκη

    Η ανθρώπινη φύση έχει μία έμφυτη ροπή προς τον ιδεαλισμό. Ο άνθρωπος πάντα ελπίζει, εύχεται και επιδιώκει το καλύτερο. Ειδικά όταν καλείται να επιλέξει, ονειρεύεται την ιδανική λύση.

    Τα ιδανικά όμως υπάρχουν στον ιδεατό κόσμο και στην πλατωνική θεωρία, στον λεγόμενο κόσμο των ιδεών. Στον φυσικό κόσμο επικρατεί ο ρεαλισμός, ο οποίος στην ελληνική αποδίδεται και ως "πραγματισμός", όρος ο οποίος είναι πρόδρομος της "πραγματικότητας".  Και ο πραγματισμός οδηγεί στην θεωρία της εναλλακτικής λύσης, η οποία έχει εφαρμογές σε πολλές πτυχές της οικονομίας και της  καθημερινής ζωής, κυρίως δε όσον αφορά  θέματα πολιτικών επιλογών.  

    Καλά όλα αυτά ως εισαγωγή και θα επανέλθουμε στο τέλος, αλλά ας προσγειωθούμε τώρα  στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα που μας απασχολεί ιδιαίτερα.

    Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αριθμεί ήδη 15 μήνες ζωής. Ξεκίνησε με τον γνωστό δυναμισμό, με πρωτοφανή για ελληνικά δεδομένα προετοιμασία και σχεδιασμό, καθώς και με την επιλογή κατά το πλείστον ικανών και άξιων στελεχών, κοινοβουλευτικών και μη. Η νέα κυβέρνηση άρχισε να αποδίδει αμέσως έργο και περιπτωσιολογικά απαριθμώ την άμεση και απόλυτη εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου, την θεσμοθέτηση του πανεπιστημιακού ασύλου, τον καθορισμό διαδικασιών για την κήρυξη απεργιών, το νόμο για τις πορείες και τον αποκλεισμό των δρόμων, τη διάσωση της ΔΕΗ από τη χρεωκοπία και πολλά άλλα.

    Λογικό ήταν ύστερα από 15 μήνες και μετά την επέλαση δύο κυμάτων κορονοϊού και μιάς παρατεταμένης ελληνοτουρκικής κρίσεως, η κυβερνητική μεταρρυθμιστική ορμή να έχει αρχίσει να υποχωρεί. Τα λάθη άρχισαν να εμφανίζονται συχνότερα, οι αστοχίες λόγων και έργων να πολλαπλασιάζονται, και να προβάλλεται όλο και μία πιο προσωποκεντρική εικόνα των δράσεων της κυβέρνησης με επίκεντρο τον πρωθυπουργό. Το ισχυρό χαρτί που αρχικά ήταν η ενεργός  παρουσία πολλών δραστήριων και ικανών υπουργών άρχισε να ξεθωριάζει και να προβάλλεται όλο και περισσότερο η εικόνα του πρωθυπουργού, ο οποίος συντονίζει λιγότερο, αποφασίζει περισσότερο και αντιστοίχως προβάλλεται υπέρμετρα. Εν ολίγοις υποχώρησε η συλλογική δράση και διεφάνη η ενός ανδρός αρχή.

    Η αυξανόμενη προβολή του πρωθυπουργού (εδώ θυμίζω τη χολιγουντιανής εμπνεύσεως εικόνα του πρωθυπουργού να κηρύσσει το άνοιγμα του τουρισμού από τη Σαντορίνη, με φόντο το ροζ ηλιοβασίλεμα) μοιραίο ήταν να ερεθίσει την αντιπολίτευση και να οξύνει τις αντιπολιτευτικές κραυγές.

    Οι επιτυχίες της κυβέρνησης κυρίως στην εξωτερική πολιτική με την επίσκεψη Πομπέο και την φιλοξενία του στην πρωθυπουργική κατοικία, οι αγάπες με τον Μακρόν και η ανάσυρση του ιστορικού συνθήματος "Ελλάς Γαλλία συμμαχία", που στους παλαιότερους επανέφεραν μνήμες Κωνσταντίνου Καραμανλή, ανέβασαν την αντιπολίτευση στα κεραμίδια, αφού ήταν αναγκασμένη να συμφωνήσει με τον πρωθυπουργό, του οποίου η εικόνα έβαινε ενισχυόμενη.

    Αυτό σημαίνει ο όρος "έλλειψη αντιπολιτευτικού λόγου", που χρεώνεται εις βάρος του κ. Τσίπρα από τότε. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο γι’ αυτόν, από την αναγκαστική συναίνεση με τον πρωθυπουργό. Διότι για να εφεύρει αντιπολιτευτικό λόγο, μη υπάρχοντος ουσιώδους ερείσματος, αναγκάζεται να καταφεύγει σε ψέματα, ανοησίες και λαϊκιστικές μικροκομματικές κορόνες. Και άντε μετά να σηκώσεις κεφάλι στις δημοσκοπήσεις… Πλήρες αδιέξοδο.

    Όμως, το δεύτερο κύμα της πανδημίας που τώρα διατρέχουμε, κούρασε τον κόσμο.

    Κατά το πρώτο κυριάρχησε ο αιφνιδιασμός και ο φόβος. Τώρα επικρατεί ο κορεσμός και η αγανάκτηση. Ο άνωθεν επιβαλλόμενος εγκλεισμός, ο οποίος ορθώς εφαρμόζεται από την κυβέρνηση, ισοδυναμεί με μια μορφή φυλάκισης, και η φυλάκιση είναι η βαρύτερη ποινή την οποίαν επιβάλλει μία κοινωνία στους παρανομούντες.

    Άρα ο κόσμος αισθάνθηκε φυλακισμένος και έτσι άρχισαν οι γκρίνιες. Κριτική στην κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό από τους πάντες και για τα πάντα. Ακόμη και πράγματα που παλαιότερα θα περνούσαν απαρατήρητα, τώρα γιγαντώνονται και υπερεκτιμώνται. Οι μάσκες, το αντιγριπικό εμβόλιο, η τηλεκπαίδευση.  Τα πάντα ενοχλούν. Μια κοινωνία στα κάγκελα και διάφοροι τύποι όπως ο συμπαθέστατος και χαριτωμένος Κύριος Σταμάτης Κραουνάκης να βρίζουν χυδαία και να πετροβολούν χύδην προς πάσα κατεύθυνση. 

    Όντως λάθη έγιναν και γίνονται. Και ο χρυσαυγίτης Παππάς τους ρεζίλεψε-ακόμα τον ψάχνουν- και τον Πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου κακοποίησαν οι αιωνίως ασύλληπτοι αναρχικοί, και άλλα πολλά. Και όσο παρατείνεται ο εγκλεισμός τόσο θα τεντώνουν τα νεύρα, τόσο θα πολλαπλασιάζονται τα οικονομικά προβλήματα και άλλο τόσο θα αυξάνεται η ευαισθησία και η κριτική διάθεση όλων μας.

    Εδώ λοιπόν εφαρμόζεται η θεωρία της εναλλακτικής λύσης. Εγώ να συμφωνήσω ότι η σημερινή κυβέρνηση κάνει λάθη, παρουσιάζει σημεία φθοράς και ορισμένοι υπουργοί της είναι εξαφανισμένοι ή ανεπαρκείς. Ποια είναι η εναλλακτική λύση ; Ο κ. Τσίπρας και η παρέα του; Ο οποίος ακόμη προχθές που τον άκουγα κατά την συζήτηση των πολιτικών αρχηγών στην Βουλή, μόνο ψέματα, υποκρισία, λαϊκισμό και οπορτουνισμό άρθρωνε ; Ακόμη και αν ξεχάσουμε την καταστροφική διακυβέρνηση της χώρας κατά την τετραετία ΣΥΡΙΖΑ-Καμμένου, η προχθεσινή εικόνα και ο λόγος του κ. Τσίπρα αρκούν. 

    Αυτός ως εναλλακτική λύση είναι σενάριο τρόμου. Οπότε ευχαριστώ δεν θα πάρω. Προτιμώ να υπομένω και να αγανακτώ με τα λάθη των σημερινών, τα οποία δυστυχώς μεγεθύνει η πανδημία. 

    Όπως είπαμε ιδανικές λύσεις και αλάνθαστοι πολιτικοί δεν υπάρχουν. Θα βολευτούμε με τους λιγότερο κακούς, διότι η εναλλακτική λύση είναι απείρως χειρότερη.

    * Ο κ. Θεοδόσης Μπουντουράκης είναι Οικονομολόγος 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ