Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 26-Αυγ-2020 00:03

    Τα κορονο-κοπέλια, τα πανηγύρια και... ο Μαρίνος Αντύπας

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Δηµήτρη Αντωνόπουλου

    Τα πανηγύρια έχουν προ πολλού χάσει την αίγλη τους και την αποστολή τους. Οι νέοι, σήµερα, συναντούν τις νέες πιο τακτικά από µία φορά τον χρόνο. Έχουν την ευκαιρία να επιδείξουν τις χορευτικές τους ικανότητες όλα τα σαββατόβραδα του χρόνου αλλά και τις bank holidays που λέµε στα χωριά. Το ψητό αρνί δεν είναι του γούστου της νεολαίας µας. Για, δε, την προβατίνα ούτε λόγος... Το σπάσιµο των πιάτων έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί εδώ και καιρό, ενώ η χαρτούρα στην κοµπανία γίνεται απλώς για να τηρείται το έθιµο. Δεν περισσεύουν πια λεφτά για τέτοια πράγµατα.

    Τότε, λοιπόν, γιατί γίνονται τα πανηγύρια. Εάν µε ρωτούσατε θα σας απαντούσα "Έλα ντε;". Έθιµο του παρελθόντος τραβηγµένο από τα µαλλιά. Οι ντόπιοι το έχουν σαν σηµείο αναφοράς (άντε, θα τα πούµε στο πανηγύρι τον άλλο µήνα), οι απόδηµοι που κρατούν κάποιες επαφές µε τον γενέθλιο τόπο σαν ανάµνηση των παιδικών τους χρόνων, τα τοπικά καφενεία σαν µια ευκαιρία να δουλέψουν λίγο παραπάνω και να λαδώσουν το ταµείο τους. Τελευταία σε όλους αυτούς έχει προστεθεί και το ΣΔΟΕ που τρέχει να δει εάν πάνω στα τσακίρ κέφι έχουν κοπεί όλες οι αποδείξεις!

    Τα πανηγύρια δεν αποτελούν πια ενεργό κοµµάτι της ζωής της υπαίθρου. Το κινούν βασικά δύο οµάδες συµπολιτών µας: όσοι έχουν οικονοµικό όφελος και όσοι έχουν νοσταλγίες. Όχι, πάντως, οι ενεργοί κάτοικοι των χωριών. Γνώρισα πέρυσι µια οµάδα νέων παιδιών που είναι πλανόδιοι πωλητές ξηρών καρπών. Σκέφτηκαν λοιπόν, πολύ έξυπνα για την τσέπη τους, να αναβιώσουν ξεχασµένα πανηγύρια σε µικρά χωριά. Συνεννοούνται µε ένα από τα µαγαζιά, βάζουν αυτοί τα αρνιά (ο πατέρας του ενός είναι κτηνοτρόφος, γεγονός που µετριάζει το ρίσκο), βάζει το µαγαζί τα υπόλοιπα και προσπαθούν να παρακινήσουν τον κόσµο σε γλέντι. Όταν έχουν επιτυχία βγάζουν και κανένα φράγκο, όταν όµως δεν έχουν κόσµο ή προκύπτει απρόσµενος ανταγωνισµός, τρώνε το αρνί µόνοι τους... Νέα παιδιά είναι,. θα µου πείτε, δεν έχουν πρόβληµα χοληστερίνης... 

    Τα πράγµατα είναι λίγο καλύτερα στα νησιά, όπου ο τουρισµός σε συνδυασµό µε την ελαφρότητα της µουσικής τους κάνουν τα πανηγύρια περισσότερο ελκυστικά στους ξέγνοιαστους παραθεριστές.

    Για να κρατήσουµε όµως ζωντανά τα χωριά µας χρειάζεται να υπάρξουν νέοι θεσµοί, κοµµάτι της σύγχρονης ζωής των κατοίκων τους και όχι απλώς αναπαράσταση ξεχασµένων και ξεπερασµένων προτύπων. Και δεν αναφερόµαστε µόνο στα πανηγύρια.

    Υπάρχει ανάγκη να προβληθεί η σύγχρονη ταυτότητα των περιοχών µας και η προσπάθεια που κάνουν οι κάτοικοί τους, πιθανότατα σε έκταση ευρύτερη του ενός χωριού και συχνά διαφορετική από τα στενά όρια που θέτει το διοικητικό έκτρωµα του "Καλλικράτη". Η γαστρονοµική ταυτότητα, οι φυσικές οµορφιές, η δυνατότητα για αθλητικές δραστηριότητες σε ανάµνηση ιστορικών ή άλλων συµβάντων, η προβολή ιδιαιτεροτήτων και πλεονεκτηµάτων, οι κατασκηνώσεις νεολαίας είναι µερικές από τις ιδέες που έρχονται στο µυαλό.

    Ναι, µετά από ένα επιτυχηµένο γεγονός ένα καλό φαγητό κι ένα αντίστοιχο γλέντι επιβάλλεται. Αλλά αφού πρώτα έχουµε µοχθήσει για να προβάλλουµε το έργο µας. Κι αυτό δύσκολα µπορεί να γίνεται κάθε χρόνο στη χειµαζόµενη ελληνική επαρχία, όπου η πάσης φύσεως παραγωγή (προϊόντων, χειροτεχνηµάτων, πολιτισµού) δεν διέρχεται και την καλύτερη φάση της...

    Χρειάζεται, λοιπόν, αφύπνιση και επανατοποθέτηση επί του θέµατος.

    Και µέσα στη ζάλη του καλοκαιριού, εµφανίζεται ο "Στρατηγός" του αγώνα ενάντια στον κορονοϊό, Νίκος Χαρδαλιάς, και απαγορεύει τα πανηγύρια! Κάτι σαν από µηχανής θεός κατά την ταπεινή µας γνώµη. Πρώτον, για να προβληµατιστούµε εάν ο θεσµός αυτός θα µας λείψει ή όχι και, δεύτερον, να σκεφτούµε εάν µπορούµε να τον υποκαταστήσουµε µε κάτι πιο ζωντανό και σύγχρονο. 

    Όπως ο Μαρίνος Αντύπας παρακινούσε τους αγρότες του κάµπου να διεκδικήσουν µια νέα ζωή, έτσι και ο Νίκος Χαρδαλιάς, άθελά του, είµαι βέβαιος, αφού άλλος είναι ο καηµός του, προτρέπει τους σύγχρονους κατοίκους να ξανασκεφτούν τι πρέπει να κάνουν για να βελτιώσουν τη ζωή τους και να τη φέρουν στο σήµερα. Να διεκδικήσουν, δηλαδή, τη ζωή τους!

    Εδώ υπάρχει χώρος άπλετος για δηµιουργία και παρέµβαση από ικανές τοπικές Αρχές. Και δεν εννοώ µόνο τις δηµοτικές. Οι λίγοι εναποµείναντες ισχυροί συνεταιρισµοί έχουν ευθύνη να αναδείξουν τη γαστρονοµική παράδοση της περιοχής τους και να την επικοινωνήσουν µε νέο τρόπο. Οι προσπάθειες που γίνονται µε τις γιορτές των προϊόντων είναι θεωρητικά προς τη σωστή κατεύθυνση αλλά χρειάζεται ακόµη δουλειά και φαντασία για να γίνουν ελκυστικοί στο σύγχρονο κοινό.

    Οι σύνδεσµοι επαγγελµατιών να προβάλλουν µε σύγχρονο τρόπο το έργο των µελών τους: τα τοπικά ωδεία το έργο των παιδιών τους, οι µαρµαρογλύπτες τα έργα τους, οι αγιογράφοι τις εικόνες τους, τα καρνάγια τα επισκευασµένα σκαριά τους. Ηλεκτρονικές παρουσιάσεις, υπερθεάµατα, γραφικά, happenings, επί τόπου επίδειξη και εκπαίδευση, θερινά σχολεία, όλα στην υπηρεσία της αναβάθµισης της ζωής στην επαρχία και κυρίως της ώσµωσής της µε τη σύγχρονη πραγµατικότητα.
    Οι διάφορες πολιτικές της Ε.Ε. για τον αγροτικό χώρο προβλέπουν τη χρηµατοδότηση σχετικών δράσεων. Δεν ξέρω εάν είναι ελληνική παρέµβαση ή κοινοτική απαίτηση, αλλά υπάρχουν αυξηµένες απαιτήσεις ώστε να υπάρχει στο τέλος κάθε δράσης ένα παραδοτέο σε "σκληρή µορφή". Ένα κτίριο, ένα καλντερίµι, ένα βιβλίο.

    Εδώ το ζητούµενο είναι η κινητοποίηση του κόσµου και η συµµετοχή του σε νέα δρώµενα. Δύσκολα µπορεί να υπάρξουν παραδοτέα. Βέβαια η σπατάλη και η ρεµούλα πάντα παραµονεύουν. Μήπως και η χάρη του αγίου που γιορτάζουµε στα πανηγύρια είναι πάντοτε δεδοµένης; 

    * Ο κ. Δημήτρης Αντωνόπουλος είναι Αγροτοοικονομολόγος Msc - Παραγωγός Κελυφωτού Φιστικιού

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ