Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 19-Μαϊ-2020 00:03

    H Blacklist του COVID-19

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Της Αφροδίτης Αλ Σάλεχ 

    Νέο επεισόδιο στο Blacklist έλεγε η ανακοίνωση του Netflix -μια σειρά που παρακολουθώ κυρίως για τον σπουδαίο James Spader που υποδύεται με μαεστρία τον διαβόητο Ρέιμοντ Ρέντιγκτον. Ξεκίνησα λοιπόν να βλέπω το επεισόδιο.  

    Αρχίζει με την πρωταγωνίστρια, Ελίζαμπεθ Κιν, να λέει κάτι στον παππού της. Τρία λεπτά μετά γίνεται ένα απότομο cut και εμφανίζεται ένας από τους ήρωες, o Χάρολντ Κούπερ, που υποδύεται ο ηθοποιός Harry Lenix, από το σπίτι του, με γενειάδα και ακούρευτος, να λέει: "Αυτό θα έλεγε η Ελίζαπεθ Κιν στον παππού της, αλλά δεν πρόλαβε γιατί όπως όλοι σας...".

    Τη σκυτάλη παίρνει άλλος ήρωας της σειράς, ο ηθοποιός Diego Klattenhoff, που υποδύεται τον πράκτορα Ρέσλερ, επίσης από το σπίτι του, και λέει: "…οι ζωές μας μπήκαν στην αναμονή λόγω κορονοϊού…"

    Συνεχίζεται το πλάνο με τον Ντέμπε, που υποδύεται ο ηθοποιός HishamTawfiq, λέγοντας: "Τον Μάρτιο διακόψαμε τη σειρά στα μισά του επεισοδίου".

    "Θυμάμαι που φόραγα γάντια ανάμεσα στις λήψεις και πριν φωνάξουμε "πάμε" τα έβγαζα" θα πει στη συνέχεια ο ηθοποιός Amir Arison, που υποδύεται τον Αράμ.

    "Η κατάσταση γινόταν δραματική και τελικά διακόψαμε τα γυρίσματα" συμπληρώνει η ηθοποιός Alaska Triangle, που υποδύεται την πράκτορα Παρκ. 

    "Με τη βοήθεια όσων δουλεύουν από τα σπίτια τους καταφέραμε να ολοκληρώσουμε το επεισόδιο, μια ασυνήθιστη λύση σε δύσκολη περίοδο" θα πει ο πράκτορας Ρέσλερ. 

    Ως ήταν φυσικό, πάγωσα την εικόνα δυο - τρεις φορές προσπαθώντας να καταλάβω τι ήταν αυτό που βλέπω. Αρχικά σκέφτηκα πως ήταν ένα έξυπνο κοινωνικό μήνυμα, αλλά ακούγοντας το ξανά, κατάλαβα ότι κάτι άλλο συνέβαινε. Με δισταγμό… σα να ανοίγω την πόρτα του χάους, πάτησα το play…  και η έκπληξη ήταν μεγάλη. 

    Αυτό που ακολούθησε ήταν… animation, "κινούμενη εικόνα"! (Οι οπαδοί του Blacklist ας μου συγχωρήσουν το spoiler.)

    Οι ηθοποιοί, οι ρόλοι, έγιναν καρτούν. Και η υπόθεση εξελισσόταν με animation, προφανώς γιατί οι ηθοποιοί έπρεπε να μένουν σπίτι τους. Όχι σε όλη τη διάρκεια της σειράς. Όπου είχαν σκηνές που δεν είχαν προλάβει  να τις γυρίσουν λόγω πανδημίας, τις έδειχναν με animation. Από τα 40 λεπτά του επεισοδίου τα 20’ ήταν animation. 

    Στην αρχή ενθουσιάστηκα! Μπράβο τους που κατάφεραν να βρουν τον τρόπο να ολοκληρώσουν το επεισόδιο αλλά και να στείλουν το κοινωνικό μήνυμα που χρειάζεται. Πολύ σύντομα όμως ο ενθουσιασμός έδωσε τη θέση του στην αμηχανία, και η αμηχανία στον τρόμο, σε αρχέγονο τρόμο.

    Μέχρι το βράδυ αυτό που είδα το επεισόδιο, ήμουν αφοσιωμένη στο να παρακολουθώ τις ιατρικές εξελίξεις αλλά και να προσπαθώ να επιβιώσω αυτές τις 60-70 μέρες εγκλεισμού. Η περίοδος είναι ούτως ή άλλως δύσκολη, αναπόφευκτα ακυρώνεται ο εαυτός σου, ο "κοινωνικός", και τη θέση του παίρνει ο πραγματικός,  την αναμέτρηση με τον οποίο πάντα προσπαθείς να αποφύγεις (την αναμέτρηση με τα θέλω σου και τα λάθη σου και τους δρόμους που ακολούθησες). Είχα επίσης το βλέμμα στραμμένο στις οικονομικές επιπτώσεις της καραντίνας στη χώρα μας, δεν είχα σκεφτεί τη μεγαλύτερη παγκόσμια βιομηχανία, που είναι το Χόλυγουντ. Που δεν είναι άλλο από τις ταινίες και τις σειρές που μας κρατούν συντροφιά και μας ταξιδεύουν. Φέτος λοιπόν, συνειδητοποίησα, δεν θα έχουμε παραγωγή ταινιών. Το Χόλυγουντ υποστηρίζει ότι η παραγωγή μπορεί να επανέλθει από φθινόπωρο και βλέπουμε, και αυτό με δεκάδες οδηγίες και πρωτόκολλα που τώρα διαμορφώνονται: δεν θα βρίσκονται στο γύρισμα παραπάνω από 70 άτομα (ηθοποιοί, τεχνικοί κτλ)- συνήθως χρειάζονται πάνω από 300-, γίνονται σκέψεις για πιθανή καραντίνα των ηθοποιών και συντελεστών πριν και κατά τη διάρκεια του γυρίσματος, οι παραγωγές θα είναι μικρές δίχως πολυπληθείς σκηνές, με λίγα έως καθόλου εξωτερικά γυρίσματα κτλ.   

    Αυτό βέβαια μοιάζει να είναι παροδικό, η συνειδητοποίησή του προκαλεί μεν αμηχανία, αλλά όχι τρόμο.

    Ο τρόμος οφείλεται στη  σκέψη  ότι μπορεί να "μετασχηματιστούμε" λόγω της πανδημίας και των πιθανών επικείμενων πανδημιών, να περάσουμε σε μια άλλη "ανθρώπινη κατάσταση". 

    Εν προκειμένω, στο Blacklist, οι ηθοποιοί υποκαταστάθηκαν προσωρινά από Cartoon. Αλλά αυτό πού θα οδηγήσει; Δεν αναφέρομαι στις δουλειές που ίσως χαθούν μέσω της υποκατάστασής τους από την τεχνολογία πχ τα ρομπότ. Αυτό υπήρχε ως ενδεχόμενο και πριν την εμφάνιση του ιού, τώρα απλώς όλα  επισπεύσθηκαν. Από την άλλη, προσωπικά έχω εμπιστοσύνη στην τεχνολογία. Ο φόβος είναι το ζήτημά μου. Πώς ζεις με αυτόν τον φόβο προς τον άλλον. Τον φόβο που σου προκαλεί το δικό σου σώμα αλλά και το σώμα του αλλού. Ο φόβος ότι εσύ ο ίδιος μπορεί να προκαλέσεις κακό στους δικούς σου ανθρώπους, χωρίς καν να το ξέρεις. 

    Η μόνιμη ή έστω η μακροχρόνια βλάβη που προκαλείται αφορά τη σχέση μας με το σώμα. Η καχυποψία αυτή οδηγεί στην ακύρωση της συλλογικότητας, και άρα των κοινωνιών. Ο ατομικισμός ήδη θέριευε τα τελευταία χρόνια. Τώρα υπάρχει και το επιχείρημα  που είναι αδιαμφισβήτητο: για το καλό μας, για το καλό των δικών μας, για τη δημόσια υγεία.  

    Η Χάνα Άρεντ έγραφε το 1957 για τη νέα ανθρώπινη κατάσταση που δημιουργείται με την αποστολή του ανθρώπου στο διάστημα.  Το βιβλίο ξεκινάει με την εντύπωση που της έκανε ο τίτλος μιας μεγάλης εφημερίδας καθώς υποδεχόταν το γεγονός με τη φράση " the first step toward escape from men's imprisonment to the earth." (το πρώτο βήμα για την απόδραση του ανθρώπου από τη φυλακή του στη Γη")!! Από αυτή τη φράση η μεγάλη φιλόσοφος Χάνα Άρεντ, στοχάζεται για τον: "μελλοντικό άνθρωπο, που μοιάζει να κυριαρχείται από την επανάσταση εναντίον της ανθρώπινης ύπαρξης όπως αυτή υφίσταται, και την οποία ελπίζει να αντικαταστήσει με κάτι άλλο που κατασκεύασε ο ίδιος. Δεν υπάρχει λόγος να αμφιβάλλουμε για τις ικανότητες του ανθρώπου να κάνει αυτή τη συναλλαγή, όπως δεν υπάρχει λόγος να αμφιβάλουμε για τις τωρινές ικανότητες του ανθρώπου να καταστρέψει όλη την οργανική ζωή στη Γη".

    Εξήντα τρία χρόνια μετά, το ερώτημα είναι αν ο άνθρωπος είναι έτοιμος να δραπετεύσει από το σώμα του και από το κοινωνικό σύνολο, ανταλλάσσοντάς τα με την υγεία, στον νέο πλανήτη που ξαφνικά βρεθήκαμε: αυτόν των πανδημιών.  Στο πλανήτη COVID-19. 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Διαβάστε το ΚΕΦΑΛΑΙΟ
    και ηλεκτρονικά στο

    ReadPoint
    Κυκλοφορεί εκτάκτως
    Παρασκευή 5-Ιουν-2020