Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 28-Απρ-2020 00:15

    Ο λυσσαλέος ιδεολογικός αγώνας κολεκτιβιστών-κρατιστών

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιάννη Νικολή

    Είναι εμφανές ότι οι light κολεκτιβιστές που κυβερνούσαν μέχρι πρόσφατα βρίσκονται σε δύσκολη αντιπολιτευτική θέση. Διαρκώς μιλούν για μεγαλύτερη και περισσότερη κρατική παρέμβαση η οποία θα σώσει την Ελλάδα και τους Έλληνες. Και καθώς η παρούσα κυβέρνηση παίρνει διάφορα μέτρα, "κεντρικά" σχεδιασμένα, οι απαντήσεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι:

    - "έπρεπε" να δοθούν περισσότερα χρήματα, 
    -οι εξετάσεις για τον κορονοϊό πρέπει να γίνονται με κρατικές αποφάσεις,
    -τα κρεβάτια των ΜΕΘ των μη κρατικών νοσοκομείων να διαχειρίζονται από το ΕΣΥ
    -στο ΕΣΥ αλλά και σε άλλες δομές (πχ Βοήθεια στο σπίτι) να γίνουν μαζικοί διορισμοί, κ.α.

    Ουσιαστικά δεν μπορούν να αμφισβητήσουν τον "κεντρικό σχεδιασμό" της κυβέρνησης και ως εκ τούτου μιλούν για το πόσο περισσότερος και "αποτελεσματικότερος" κεντρικός σχεδιασμός πρέπει να υπάρξει. Από τους ίδιους φυσικά που είναι φύσει υπέρ του κράτους και του κεντρικού σχεδιασμού. Είναι εμφανές ότι δεν αμφισβητούν την ουσία του κρατικού κεντρικού σχεδιασμού, που υπάρχει, αλλά αντιπαρατίθενται στην ποσότητα των  κρατικών παρεμβάσεων που κατ’ αυτούς είναι λιγότερες απ’ όσες χρειάζονται. 

    Εκ των πραγμάτων έχουν πρόβλημα. Ζητούν περισσότερο κράτος όταν αυτό είναι ήδη πολύ μεγάλο. Ζητούν περισσότερη "κρατική οικονομία" όταν αυτή είναι σχεδόν σοβιετικού μεγέθους. Δύσκολη η αντιπολίτευση των κολεκτιβιστών προς κρατιστές όταν οι τελευταίοι μεγαλώνουν την κρατική παρέμβαση σε σοσιαλιστικά μεγέθη.

    Παρ’ όλα αυτά υπάρχει κάτι που δεν υποστέλλουν ποτέ κι’ αυτό είναι ο ιδεολογικός αγώνας για ένα απέραντο κράτος πατερούλη. Οι light κολεκτιβιστές, που κυβερνούσαν μέχρι πρόσφατα, είναι διαθέσιμοι να "παραχωρήσουν" και ένα μικρό χώρο στην "ιδιωτική" (όπως την ονομάζουν) οικονομία αλλά δεν κάνουν συμβιβασμούς ως προς το κρατικό (που το ονομάζουν "δημόσιο"). Το κράτος θα είναι μεγάλο και θα φροντίζει όλους (τους αναξιοπαθούντες κυρίως).

    Οι ηγεσίες των κολεκτιβιστών φυσικά θα "εκπροσωπούν" τους "αναξιοπαθούντες". Θα τους παρέχουν "επιδόματα", "ενισχύσεις", "προστασία" δημιουργώντας την "κοινωνική" πλειοψηφία. Θα δίνουν στους εαυτούς τους κρατικές θέσεις με πολλά προνόμια και υψηλούς μισθούς και θα εκλέγονται δημοκρατικά. Αυτό είναι πάνω κάτω το μοντέλο της Ελληνικής Δημοκρατίας μετά το 1974.

    Αν όμως όλα τα παραπάνω δεν τα "ντύσουν" ιδεολογικά υπάρχει πρόβλημα. Αν για παράδειγμα καταστεί γνωστό ότι δεν δίνουν δεκάρα για τους αναξιοπαθούντες ή για τους μετανάστες ή τους πρόσφυγες, αλλά ενδιαφέρονται πρωτίστως και κατά κύριο λόγο για τις θέσεις των κεντρικών σχεδιαστών (που θα ασχολούνται με τους πρόσφυγες), με όλα τα σχετικά προνόμια και τις αμοιβές, τότε το παιχνίδι τελειώνει. Αντίστοιχα αν γίνει σαφές ότι τα περί δικαίου και ανθρωπισμού δεν είναι παρά τα ιδεολογικά "καθρεφτάκια" για να χρηματοδοτούνται οι λογής λογής ΜΚΟ, να μεγαλώνει το κοινωνικό κράτος και να αυξάνεται η "κοινωνική" πλειοψηφία πάλι το παιχνίδι τελειώνει.

    Γι’ αυτόν τον λόγο φροντίζουν, με ιδιαίτερη επιμέλεια, για το "φτιασίδωμα" της πραγματικότητας έτσι ώστε να φαίνεται ότι έχουν δίκιο στις διεκδικήσεις τους για ένα μεγάλο (κοινωνικό) κράτος που φροντίζει τους αδύναμους. Στο οποίο φυσικά αυτοί έχουν τις θέσεις των σχεδιαστών που αμείβονται αδρά.

    Ξεδιπλώνουν έτσι τον ιδεολογικό τους αγώνα με τους πιο ευφάνταστους και αποτελεσματικούς τρόπους που αξίζει να παρακολουθήσουμε. Φωνάζουν λοιπόν λέγοντας:

    -Ήρωες οι υγειονομικοί του κρατικού (το ονομάζουν δημόσιο) συστήματος υγείας
    -Πρέπει να ενισχυθεί (το κρατικό σύστημα υγείας) με νέους μαζικούς διορισμούς
    -Να επιταχθούν τα κρεβάτια στις ΜΕΘ των ιδιωτικών δομών υγείας
    -Με κρατική απόφαση θα καθορίζεται ποιος θα κάνει test για τον κορονοϊό ακόμη κι’ αν ο πολίτης πληρώνει εξ ιδίων (από την τσέπη του)
    -Οι εργαζόμενοι θα πρέπει να φροντισθούν από το κράτος
    -Το κράτος πρέπει να φροντίζει τα δικαιώματα των εργαζομένων
    -Το κράτος να φροντίσει για τις επιχειρήσεις που πλήττονται
    -Το κράτος να φροντίσει για τον σχεδιασμό της "δίκαιης" ανάπτυξης μετά την επιδημία.

    Και όλα αυτά γιατί εμείς (η "αριστερά") είμαστε υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης της δίκαιης ανάπτυξης, του ανθρωπισμού. Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας του λυσσαλέου ιδεολογικού αγώνα των  κολεκτιβιστών. Όλα αυτά τα διεκδικούν γιατί αυτοί είναι υψηλής ηθικής. Με τους αγώνες τους θα τα δώσουν στους ανήμπορους και τους έχοντες ανάγκη.

    Ας πάμε στην ενίσχυση του ΕΣΥ με μαζικούς διορισμούς διότι οι υγειονομικοί έχουν εξουθενωθεί και είναι λίγοι, όπως λένε. Από πουθενά δεν προκύπτει κάτι τέτοιο. Στην διάρκεια της κρίσης του εγκλεισμού από τον κορονοϊό πολλά τμήματα νοσοκομείων υπολειτουργούν. Ο κόσμος δεν μετακινείται και επιφυλάσσεται να "μπει" σε χώρους νοσοκομείων. Υπάρχουν τμήματα που αναμένεται να έχουν σημαντικό φορτίο (λόγω κορονοϊού) που όμως με την εξέλιξη της επιδημιολογικής καμπύλης για την ώρα δεν έρχεται. 

    Ας συνεχίσουμε ως προς τη φροντίδα των εργαζομένων. Είναι δυνατόν να υπάρξει φροντίδα των εργαζομένων αν δεν υπάρχουν επιχειρήσεις που να παράγουν προϊόντα (και υπηρεσίες) που να πουλιούνται στην παγκοσμιοποιημένη αγορά; Προφανώς όχι. Άρα όσο και να προστατεύεις τους εργαζόμενους που δεν παράγουν χρήσιμα και εμπορεύσιμα προϊόντα και υπηρεσίες δεν θα έχουν καμιά τύχη. Θα οδηγηθούν στην φτώχεια και στην εξαθλίωση όπως στον υπάρξαντα σοσιαλισμό.

    Αν δε, πάμε στον σχεδιασμό από το κράτος της ανάπτυξης μετά την κρίση, εκεί έχουμε φθάσει στον πυρήνα του κολεκτιβισμού. Κανένα κράτος δεν μπόρεσε να σχεδιάσει την παραγωγή με επιτυχία. Και όπου υπήρχαν τέτοιοι σχεδιασμοί η κατάληξη ήταν η σκλαβιά των ανθρώπων και η φτώχεια.

    Παρ’  όλα αυτά οι κολεκτιβιστές παρουσιάζουν κάθε επιμέρους "αίτημα" με "μαεστρία". Το αναδεικνύουν ως "δίκαιο" και "ηθικό". Καθιστούν τα ιδεολογήματά τους υψηλής "ηθικής" και σίγουρα "δίκαια". Κατηγορούν τους αντιπάλους τους ως διαπλεκόμενους νεοφιλελεύθερους εκμεταλλευτές και απονέμουν στον εαυτό τους τα εύσημα του ανθρωπισμού και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

    Από την άλλη πλευρά δεν υπάρχει κανένας ιδεολογικός αντίλογος που να λέει ότι ο κάθε κεντρικός σχεδιασμός είναι μια απέραντη και βαριά σκλαβιά που οδηγεί στην φτώχεια. Είναι σαν παίζουν στο γήπεδό τους και χωρίς αντίπαλο…. Αλλά και πάλι η επιτυχία τους είναι μέτρια γιατί απλώς βασίζονται στο "φτιασίδωμα" της πραγματικότητας και την "ανάδειξη" του κεντρικού σχεδιασμού ως δήθεν απολύτως απαραίτητου… 

    Κατ’ ουσίαν το δίλημμα για τον  κάθε πραγματικά εργαζόμενο πολίτη είναι:
    ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΣΚΛΑΒΙΑΣ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΟΙ ΚΟΛΕΚΤΙΒΙΣΤΕΣ  (και οι κρατιστές) ή ΔΙΕΚΔΙΚΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟΥΣ. Καιρός να διαλέξουν...

    * O κ. Γιάννης Νικολής είναι Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και ιδρυτής της Λέσχης Φιλελεύθερου Προβληματισμού στη Θεσσαλονίκη. Πρόσφατα ίδρυσε το "ΚΕΝΤΡΟ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ & ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ" εγκαταλείποντας την κρατική υγεία και εξέδωσε το νέο του βιβλίο υπό τον τίτλο "ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ στην ΕΛΛΑΔΑ της ΚΡΙΣΗΣ" από τις εκδόσεις "Θερμαϊκός"  
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ