Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 28-Νοε-2019 00:03

    2021: Μια ευκαιρία να δούμε μπροστά

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Νίκου Κασκαβέλη

    Πέρασε κάπως στα ψιλά της επικαιρότητας η λειτουργία της Επιτροπής για τον εορτασμό του 2021. Ακούστηκαν κάποια ονόματα, κύρους είναι η αλήθεια, μα η βασική συζήτηση, όσο έγινε, περιστράφηκε κυρίως γύρω από την επικεφαλής κα Γιάννα Αγγελοπούλου. Ένα όνομα που έχει συνδυαστεί άρρηκτα με την προετοιμασία και τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.

    Πολύ μελάνι έχει χυθεί για την περίοδο εκείνη. Και πολλές φορές αυτό έγινε σε αντίθεση και σε βάρος των ίδιων των γεγονότων και της ιστορίας. Είναι γεγονός πως από την περίοδο εκείνη, μια περίοδο αισιοδοξίας και ευφορίας, χαρακτηριζόμενη οπωσδήποτε και από μία υπερβολή, μας χωρίζει μία φαινομενική άβυσσος. Τα χρόνια δεν είναι τόσο πολλά. Τα συναισθήματα όμως, η γενικότερη αίσθηση, απέχουν τόσο πολύ… Ποιος θυμάται αλήθεια και δεν εννοώ ως μακρινή ανάμνηση "παραμυθιού", αλλά ως αληθινό βίωμα εκείνο το "μαγικό" καλοκαίρι για την Ελλάδα; Που ξεκίνησε με τον ανεπανάληπτο θρίαμβο της Εθνικής ποδοσφαίρου στο Euro και συνεχίστηκε με τη διοργάνωση των Αγώνων;

    Τότε, που όλοι οι προβολείς ήταν στραμμένοι στη χώρα μας. Για τις όποιες καθυστερήσεις στα έργα στην αρχή, για την άψογη διοργάνωση στη συνέχεια και για τη στάση του κόσμου και των εθελοντών καθ’ όλη τη διάρκεια. Μια Αθήνα άψογη, στολισμένη με τα καλά της, με τις νέες της υποδομές απαστράπτουσες και κυρίως με τον κόσμο (παραδόξως;) σε απόλυτα αγαστή σύμπνοια και συνεργασία. Να συνεισφέρει στη φιλοξενία των ξένων, να συνδράμει παντοιοτρόπως στη διοργάνωση. Μέχρι και τις… ειδικές λωρίδες κυκλοφορίας στους δρόμους να τηρεί απαρέγκλιτα!

    Το συναίσθημα σε όσους βίωναν την εποχή αυτή, ασύγκριτο. Αισιοδοξία και μια αίσθηση πως "μπορεί να χρειάστηκε καιρός από την παλιγγενεσία, αλλά μάλλον μπήκαμε οριστικώς στη χορεία των προηγμένων". Πού να ξέραμε τι θα ακολουθούσε… Δεν θα μπω εδώ σε συζήτηση για τις ευθύνες, η Ιστορία επίσης έγραψε και ακόμα χρεώνει. Πάντως, η συνέχεια για τη χώρα δεν ήταν διόλου αντάξια αυτής της κληρονομιάς. Και ήταν μια σπουδαία κληρονομιά. Τα στοιχεία είναι διαθέσιμα πια σε όποιον θέλει να τα αναλύσει. Πάντως δεν ήταν καινοφανές μια Ολυμπιάδα να αφήσει πλούσια παρακαταθήκη. Το είχαν πετύχει και άλλες χώρες-πόλεις στο παρελθόν, που άλλαξαν φυσιογνωμία, βλ. Βαρκελώνη.

    Η δική μας η χώρα, αμφίβολο αν κράτησε πολλή από τη "χρυσόσκονη" της εποχής. Και είναι κρίμα. Κυρίως γιατί ό,τι κερδήθηκε τότε, έγινε με πολλή και σκληρή δουλειά. Της Οργανωτικής Επιτροπής, της Κυβέρνησης και βέβαια των πολιτών. Της χώρας, που και τότε, ξανασυστήθηκε με τον κόσμο και δήλωσε παρούσα. Και δεν είναι τυχαίο που από την όλη διοργάνωση, μαζί με τις αθλητικές ιστορίες, θρυλική έχει μείνει η τελετή έναρξης και το καλλιτεχνικό, πανανθρώπινο μήνυμα του Δ. Παπαϊωάννου, που απέδωσε άριστα ένα διαχρονικό ελληνικό χρώμα και μήνυμα με παγκόσμιο ενδιαφέρον. Για το ανθρώπινο ιδεώδες, για την πορεία του ανθρώπου στη γη, την πάλη του για γνώση, ελευθερία, ομορφιά.

    Η σκοτεινή κρίση που ακολούθησε, με όλα της τα δεινά, άλλαξε το πλαίσιο. Την αισιοδοξία την αντικατέστησε η μαύρη απαισιοδοξία. Η πλέον φιλική χώρα προς την Ε.Ε., κατέστη μία από τις εχθρικότερες. Η αισθητική και η εύρυθμη λειτουργία στις πόλεις, έδωσε τη θέση της στην εγκατάλειψη και το σκοτάδι. Το γαϊτανάκι των ευθυνών, δεν άφησε φυσικά ανέγγιχτο και το γεγονός των Αγώνων. Πολλοί κατέληξαν στο άδικο συμπέρασμα πως "καλύτερα να μην είχαμε κάνει τους Αγώνες". Τους απεδόθη μεγαλύτερη συμμετοχή στην πτώχευση από την αληθή, όπως προκύπτει από τα επίσημα στοιχεία. Κι ας έδωσαν στη χώρα πρωτοφανή προβολή. Και ας ανέβασαν το brand της. Αυτά, χρειάζονται διαχείριση. Και λεπτομερές σχέδιο αξιοποίησης. Δυστυχώς, δεν υπήρξε από την πολιτική ηγεσία. Μάρτυρες, τα χάσκοντα άδεια στάδια και οι έρημες εγκαταστάσεις, που δεκαπέντε χρόνια μετά, αναζητούν επενδυτές στα τυφλά. Έγκλημα και η σπατάλη του εθελοντικού κινήματος, που αφέθηκε να μαραζώσει εκεί που έσφυζε από ζωή και επιθυμία συμμετοχής.

    Γιατί ανατρέξαμε σε αυτά; Πρώτα, λόγω των συνειρμών από τη σύμπτωση στο πρόσωπο της επικεφαλής της προετοιμασίας. Και έπειτα, από την ίδια την αφορμή και ευκαιρία. Τα 200 χρόνια από την παλιγγενεσία, αποτελούν -έτσι παρουσιάστηκε- μια ευκαιρία για την εκ νέου προβολή του προσώπου της χώρας διεθνώς. Μετά την κρίση και τα χιλιάδες αρνητικά δημοσιεύματα. Μια παρουσίαση, που συνιστά και αφορμή για την σε ένα βαθμό "επανεφεύρεση" της Ελλάδας που θέλουμε. Μια νέα σύνθεση και πρωτότυπη δημιουργία. Μαζί με τη διαχρονική Ελλάδα του Πολιτισμού και του Ανθρωπισμού, που τείνει χείρα φιλίας και συνεργασίας διεθνώς και πρωτοστατεί σε όσα η Ιστορία την ανέδειξε.

    Είναι αναμφίβολα μία πρώτης τάξεως ευκαιρία. Κι αν ακόμα δεν μπορεί να συγκριθεί σε μεγέθη με το εγχείρημα του 2004, σε επίπεδο συμβολικό, μπορεί να έχει παρόμοια αποτελέσματα. Γιατί δίνει την ευκαιρία, αν γίνει σωστά, για μια ευρεία δημόσια συζήτηση για την ελληνική ταυτότητα και ιδιοσυστασία. Μια συζήτηση που δεν έχει γίνει ποτέ οργανωμένα και οφείλεται. Που πάντοτε γινόταν με συνθήματα και φανατισμό, αφού εμφιλοχωρούσε σε αυτήν ο πολιτικός υπολογισμός και αντιπαλότητα. Άρα, μια συζήτηση με σαφείς παγίδες. Ιδίως σε μία εποχή που οι ακραίες ιδεολογίες παραμονεύουν. Μια εποχή μεταβατική, όπου η συνάφεια των λαών, δεν γίνεται μόνο με όρους ήπιους και συνεργατικούς, αλλά μάλλον βίαια, καθοδηγούμενη από το χέρι της ανάγκης και της γεωπολιτικής.

    Θέλει λοιπόν προσοχή. Σχεδιασμό και σοβαρότητα. Να συζητήσουμε ιδίως για το μέλλον, μιας και το παρελθόν είναι τόσο μακρύ, που κρύβει "παγίδες" για τους αμύητους. Να βρούμε το νήμα, τον συνεκτικό ιστό για την εθνική μας αφήγηση. Και κυρίως, να την καταστήσουμε επίκαιρη, σε συνάφεια με την εποχή. Η νέα Ελλάδα, άξια και συνειδητή φορέας της κληρονομιάς της, κομίζει προτάσεις, αισθητική και ναι, τεχνογνωσία και για τη νέα εποχή. Γιατί πολλά γεννιούνται και θα γεννηθούν εδώ. Γιατί υπάρχει πάντα στον "αέρα" μια οσμή διαποτισμένη με ό,τι έχει αληθινά απασχολήσει τον Άνθρωπο διαχρονικά. Μέσω της Τέχνης, των Αγώνων για Ελευθερία και Δημοκρατία, της Επιστήμης, της Ομορφιάς, με όλους τους τρόπους που αυτή εκφράζεται.

    Τα ονόματα που έχουν ακουστεί, εμπνέουν σεβασμό και σοβαρότητα. Μένει να δούμε τον σχεδιασμό αλλά και την προσοχή που θα δοθεί και από την πολιτική ηγεσία, έτσι ώστε το εγχείρημα να δώσει όσα μπορεί και να μην εκτραπεί σε κάποιο αδιάφορο γεγονός ή -φεύ- κάποιο "γραφικό πανηγύρι" εσωστρέφειας. Μια συζήτηση για τη "γαλλικότητα" ξεκίνησε και στη Γαλλία από τον Σαρκοζί το 2009, αλλά παρά τη μαζική συμμετοχή, μάλλον εξετράπη σε μια συζήτηση περί μετανάστευσης και ανοικτής ή όχι κοινωνίας. Είναι και αυτό μέσα στη συζήτηση αναμφίβολα. Δεν είναι όμως το κύριο σώμα της συζήτησης και της ανάγκης της χώρας. Αυτό είναι κάτι που οφείλουμε αιώνες τώρα και μάλλον ήρθε η ώρα να το πραγματοποιήσουμε. Αρκεί να επιδείξουμε την ωριμότητα και σοβαρότητα που το εγχείρημα απαιτεί. Μπορούμε;

    * O Νίκος Κασκαβέλης είναι δικηγόρος (ΜΔΕ, MSc)

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων