Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 04-Νοε-2019 00:03

    Ασφάλεια – Βιασύνη: 0-1

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του  Κωνσταντίνου Δούβλη

    Σικάγο 1998. 
    Στο πανεπιστήμιο που φοιτούσα ξαφνικά μια ομάδα φοιτητών που ανήκαν σε αδελφότητα, έχασε τον έλεγχο.

    Μετά από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, άρχισαν να καίνε τα έπιπλα από το σπίτι της αδελφότητας, να ξεγυμνώνονται και να επιδεικνύουν τα γεννητικά τους όργανα, να βρίζουν και να εκτοξεύουν μπουκάλια προς κάθε κατεύθυνση. 

    Και το χειρότερο; Όλα αυτά στις 8  το πρωί, μια συνηθισμένη ώρα έναρξης μαθημάτων στο campus με αρκετό κόσμο (φοιτητές και καθηγητές)  να βρίσκονται ήδη στον χώρο).

    Έτυχε να βρίσκομαι εκεί και, γνωρίζοντας την αυστηρότητα της πανεπιστημιακής αστυνομίας, είπα να σταθώ σε μια γωνία και να παρακολουθήσω το... θέαμα.

    Ήμουν βέβαιος ότι θα παρακολουθούσα σκηνές σκληρής καταστολής όπως είχε γίνει πολλές άλλες φορές στο παρελθόν. 

    Στις ΗΠΑ αυτά δεν γίνονται δεκτά και η καταστολή είναι άμεση και σκληρή κυρίως για παραδειγματισμό και αποτροπή τέλεσης νέων παραβατικών πράξεων.

    Σε αντίθεση με όσα πίστευα και προς απογοήτευσή μου διοτι έχασα το show, (νέος ήμουν τότε…) η πανεπιστημιακή αστυνομία τήρησε στάση ψύχραιμη και δεν έκανε το πολυαναμενόμενο από όλους "ντου".

    Με σχέδιο και σύνεση, απώθησε τους ταραξίες σε μια γωνία του campus και με λίγες χειροβομβίδες κρότου-λάμψης τους έτρεψε σε φυγή. Γρήγορα δε εγκατέλειψε τον χώρο και η  ημέρα συνεχίστηκε κανονικά...

    Πώς μου ήλθε αυτή η μακρινή ανάμνηση από τα χρόνια μου στις ΗΠΑ; Μα με αφορμή τα πρόσφατα επεισόδια στο Οικονομικό πανεπιστήμιο και στην υποτιθέμενη αδυναμία της αστυνομίας να παρέμβει...

    Φυσικά η βαρύτητα του συμβάντος είναι αστεία μπροστά στη ζοφερή ελληνική παραβατική πραγματικότητα. Μολότοφ, καδρόνια και εμπόριο ναρκωτικών είναι ανήκουστα στα αμερικανικά πανεπιστήμια .Η λογική όμως της ανταπόκρισης των σωμάτων ασφαλείας είναι η ίδια.

    Φυσικά και κατανοώ την αδημονία της κοινωνίας για επιστροφή στην κανονικότητα και στον πολύπαθο τομέα της ασφάλειας και της κοινωνικής ευταξίας.

    Η οικονομία και η ασφάλεια ήταν τα πρώτα θέματα στην προεκλογική ατζέντα της νέας κυβέρνησης και ο κόσμος θέλει αποτελέσματα.
    Όχι αύριο.
    Τώρα.

    Και στους δύο προαναφερθέντες κεντρικούς πυλώνες, η κυβέρνηση ενήργησε γρήγορα. Στην οικονομία μείωσε άμεσα φόρους. Στην ασφάλεια, κατήργησε το στρεβλό πανεπιστημιακό άσυλο κακοποιών.

    Όλα αυτά όμως είχαν προεξοφληθεί από τους πολίτες που ζητούν άμεσα τα επόμενα βήματα. Εδώ όμως οφείλουν οι κυβερνώντες να εξηγήσουν.

    Ότι,  όπως η πολύ εκτεταμένη και άμεση αποκλιμάκωση των φόρων θα οδηγήσει σε νέο δημοσιονομικό πρόβλημα και πρέπει να γίνει σταδιακά και λελογισμένα, το ίδιο και ακόμα περισσότερο ισχύει στον τομέα της ασφάλειας και της εγκληματικότητας.

    Σε όσους αναρωτιούνται γιατί δεν παρενέβη δυναμικά η ΕΛ.ΑΣ στον χώρο του Οικ. πανεπιστημίου με προσαγωγές, συλλήψεις και γενικότερη εκκαθάριση  πρέπει να εξηγηθούν μερικές βασικές αρχές λειτουργίας των σωμάτων Ασφαλείας στις δυτικού τύπου δημοκρατίες.

    Αρχές θεμελιώδεις που όμως μέσα στον ορυμαγδό εξελίξεων και τρέχουσας επικαιρότητας, πολλοί τείνουν να λησμονούν.

    Η Αστυνομία έχει μια προτεραιότητα που αποτελεί θεμέλια λίθο της αποστολής της που εντάσσεται στο δημοκρατικό κεκτημένο.

    Πρωταρχική αξία έχει η προστασίας της ζωής των πολιτών.

    Σίγουρα αυτή η αξία, την φέρνει σε μειονεκτική θέση σε σχέση με τον εγκληματία που δεν τον αφορούν κοινωνικές και δημοκρατικές αναφορές.

    Γι' αυτό όμως και η ασφάλεια των πολιτών ανήκει σε αστυνομικά και όχι σε στρατιωτικά σώματα που έχουν μονοδιάστατες μεθόδους, αποστολές και στόχους. Η αστυνομία δρα μέσα στον κοινωνικό ιστό και είναι αναγκασμένη να προστατεύει τους πολίτες αλλά και να διώκει το έγκλημα, δίνοντας έναν άνισο αλλά και ευγενή αγώνα.

    Έναν καθημερινό πόλεμο εντός αστικών κέντρων που καλείται να πολεμήσει έχοντας ως αντικειμενικούς στόχους επιδιώξεις που συχνά αλληλουπονομεύονται. Πολεμάς σκληρούς κακοποιούς ενώ είσαι υπόλογος στον Νόμο όταν εκείνοι δεν είναι.

    Δίνεις αγώνα με το οργανωμένο έγκλημα χωρίς να μπορείς να μεταχειριστείς όλα τα μέσα που θα σε διευκόλυναν μεν, θα έθεταν σε κίνδυνο τη ζωή αθώων πολιτών δε.

    Μάχεσαι έχοντας χιλιάδες δεσμεύσεις και απαγορεύσεις, όταν οι αντίπαλοί σου έχουν να σκεφθούν μόνο τους δόλιους σκοπούς τους  και δεν έχουν ίχνος αναστολής. Έτσι είναι και έτσι πρέπει να είναι στις ευνομούμενες δημοκρατίες. Η αστυνομία ελέγχει και ελέγχεται.

    Πάμε λοιπόν ξανά στα γεγονότα. Αναρωτιούνται πολλοί "βιαστικοί" για ποιο λόγο δεν εισήλθε η αστυνομία στον πανεπιστημιακό χώρο.
    "Αφού δεν υπάρχει πια άσυλο"...

    Σκεφθείτε για λίγο μια διαφορετική εικόνα.
    Την  εισβολή της αστυνομίας στον χώρο του πανεπιστημίου να κυνηγά κουκουλοφόρους με καδρόνια και μολότοφ (και ποιος ξέρει τι άλλο...) εν μέσω φοιτητών και καθηγητών.

    Σκεφθείτε τον πολύ πιθανό τραυματισμό κάποιων φοιτητών που θα είχαν εγκλωβιστεί εν μέσω κατασταλτικών αστυνομικών επιχειρήσεων.

    Σκεφτείτε τους κουκουλοφόρους να έβγαζαν τις κουκούλες και να αναμειγνύονταν με τον όγκο των φοιτητών ενώ θα συνέχιζαν τις επιθέσεις στους αστυνομικούς εκμεταλλευόμενοι τον πανικό.

    Σκεφτείτε καμένα πρόσωπα φοιτητών. Ξυλοκοπημένους καθηγητές και προσωπικό και εκτεταμένες φθορές στο πανεπιστήμιο….

    Αν προσπεράσουμε το θυμικό μας που απαιτεί να ξηλωθεί και η τελευταία εστία ανομίας με κάθε μέσο, θα δούμε πιο καθαρά την πραγματικότητα.

    Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύει ο μέσος πολίτης,  μια επέμβαση της αστυνομίας κάτω από τις δεδομένες συνθήκες, θα έφερνε τέτοια κοινωνική κατακραυγή που θα αποτελούσε το μεγαλύτερο πισωγύρισμα της προσπάθειας της νέας ηγεσίας του υπουργείου προστασίας του πολίτη.

    Θα δυναμίτιζε όλο τον σχεδιασμό και θα έδινε βήμα στις πονηρές φωνές που περιμένουν στη γωνία για να μιλήσουν για αστυνομική βία, παρακράτος και … χουντικές μεθόδους.

    Θα ταύτιζε την έννοια της τάξης με αυτή της αυθαιρεσίας όπως εντέχνως είχε καταφέρει να πετύχει η προηγούμενη κυβέρνηση.

    Η ηγεσία του ΥΠΡΟΠΟ ξέρει από κακοτοπιές και δεν θα έπεφτε θύμα μιας τόσο εύκολης (και ύπουλης) παγίδας.

    Όπως ανέφερα σε προηγούμενο άρθρο, ο ιδιοκτήτης άνακτα την περιούσια του τετραγωνικό το τετραγωνικό….
    Με ευφυΐα, υπομονή, επιμονή και σθένος.

    Και για να μη ξεχάσω... Εκείνη τη μέρα στο Σικάγο δεν έγινε τίποτα. Το επόμενο βράδυ όμως οι δράστες βρέθηκαν στη φυλακή...

    * Ο κ. Κωνσταντίνος Δούβλης είναι εγκληματολόγος, διδάκτωρ Κοινωνιολογίας της Αστυνόμευσης.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων