Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 01-Νοε-2019 00:03

    Ρίσκο και απόδοση – αναβιώνοντας την ένωση κεφαλαιαγορών

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του James Emmett

    Όταν τα πρόσωπα των πολιτικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλάζουν, οι σκέψεις αναπόφευκτα πηγαίνουν σε νέα σχέδια και έργα για το μέλλον. Στα μεγάλα χρηματοοικονομικά ζητήματα, όμως, λίγα πράγματα απαιτούνται από πλευράς νέων κανονισμών ή νόμων. Αντ’ αυτού, πρέπει να επικεντρωθούμε σε αυτούς που υπάρχουν ήδη.

    Η Ένωση Κεφαλαιαγορών (Capital Markets Union) και η Τραπεζική Ένωση (Banking Union) δημιουργήθηκαν προκειμένου να καταστήσουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα της ευρωπαϊκής ηπείρου ασφαλέστερο, πιο ευέλικτο και πιο ολοκληρωμένο. Αλλά δεν έχουν ακόμη καταφέρει να φέρουν θεμελιώδεις αλλαγές.

    Πάρτε για παράδειγμα την Ένωση Κεφαλαιαγορών. Ο βασικός σκοπός της ήταν να μειώσει την εξάρτηση των επιχειρήσεων από τον τραπεζικό δανεισμό, αλλά δεν έχει ακόμα καταφέρει να φέρει αποτελέσματα. Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία, μόνο το 14% της εταιρικής χρηματοδότησης στην Ευρώπη προέρχεται από κεφαλαιαγορές. Ο αριθμός αυτός δεν απεικονίζει ακριβώς αυτό που λέμε "αποτελεσματικές κεφαλαιαγορές". Οι διασυνοριακές επενδύσεις είναι περιορισμένες και οι τράπεζες επωμίζονται το μεγαλύτερο μέρος της εταιρικής χρηματοδότησης.

    Η αλλαγή της εικόνας αυτής είναι σημαντική για διάφορους λόγους. Σε μια περίοδο οικονομικής αβεβαιότητας, οι επιχειρήσεις ανεξαρτήτως μεγέθους μπορούν να επωφεληθούν από μια ευρεία γκάμα πηγών χρηματοδότησης και από κεφαλαιαγορές με μεγαλύτερη ρευστότητα. Μεγαλύτερος αριθμός εκδόσεων ομολόγων σε ευρώ θα αυξήσουν το προφίλ και τη δύναμη του νομίσματος τόσο στις εγχώριες αγορές όσο και στο εξωτερικό.

    Ίσως το πιο σημαντικό είναι ότι η βελτίωση των κεφαλαιαγορών μπορεί να ενισχύσει την περαιτέρω ενοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αναδύεται πλέον ολοένα και περισσότερο ένας χάρτης με μεγάλη ποικιλία χρηματοπιστωτικών κέντρων -το Παρίσι, το Μιλάνο, η Φρανκφούρτη, το Δουβλίνο και άλλα. Το καθένα από αυτά έχει τη δική του εξειδίκευση και μέσα από μια αποτελεσματική Ένωση Κεφαλαιαγορών που θα ενεργεί συνεκτικά, θα μπορούσαν να αλληλοεπιδράσουν και να συνεργαστούν πολύ πιο αποτελεσματικά. Θα ενισχύονταν οι διασυνοριακές ροές, τόσο στο εμπόριο όσο και στη χρηματοδότηση, θα αναπτύσσονταν και θα ενισχύονταν οι περιφερειακές οικονομίες. Η δημιουργία ισχυρών περιφερειακών κέντρων θα ενίσχυε την οικονομική θέση της ΕΕ, σε σύγκριση με τις άλλες μεγάλες οικονομίες.

    Σε παγκόσμιο επίπεδο, υπάρχει μεγάλη ανησυχία για τον κατακερματισμό των χρηματοπιστωτικών αγορών. Φαίνεται παράδοξο να αντιμετωπίζουμε το ίδιο πρόβλημα ακόμα και εντός της ΕΕ, στο πλαίσιο ενός ενιαίου νομίσματος, μιας ενιαίας αγοράς και μιας ενιαίας ρυθμιστικής αρχής. Για τις τράπεζες που είναι παρούσες σε όλη την Ευρώπη, αυτό αποτελεί ιδιαίτερο πρόβλημα.

    Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, οι εθνικές ρυθμιστικές αρχές και οι Κεντρικές Τράπεζες θα πρέπει να συνεργαστούν προκειμένου να ενθαρρύνουν τη σωστή χάραξη πολιτικών –να στηρίξουν τις τοπικές πρωτοβουλίες και να σκεφτούν τον καλύτερο τρόπο ώστε να ενώσουν τις περιφερειακές προσπάθειες όπου απαιτείται μεγαλύτερο μέγεθος. Τα χρηματοοικονομικά κέντρα της Ευρώπης θα πρέπει να ξεκινήσουν διάλογο σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο οι κεφαλαιαγορές θα προσφέρουν και θα εκμεταλλευτούν τις εξειδικεύσεις τους.
    Ταυτόχρονα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα μπορούσε να απελευθερώσει το διασυνοριακό δανεισμό με την ολοκλήρωση της Τραπεζικής Ένωσης. Αυτό αποτελεί μια δύσκολη διαδικασία, η οποία απαιτεί τη σύναψη συμφωνίας για κάποια μορφή συστήματος αντιστάθμισης καταθέσεων και για μια σειρά άλλων ζητημάτων. Ωστόσο, πρόκειται για μια κρίσιμη προτεραιότητα, δεδομένου ότι θα ενισχύσει πολύ σημαντικά τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα εντός της Ένωσης.

    Ο ιδιωτικός τομέας επίσης έχει ρόλο να διαδραματίσει στη χρηματοοικονομική μεταρρύθμιση. Μπορεί να ακούγεται περίεργο να το λέει αυτό κάποιος από τον τραπεζικό κλάδο, αλλά οι ευρωπαϊκές χρηματοπιστωτικές αγορές έχουν επικεντρωθεί πάρα πολύ στο χρέος. Η έκδοση χρέους δεν είναι κατάλληλη για κάθε περίσταση χρηματοδότησης ή για κάθε παίκτη στην αγορά. Είναι επιτακτική η ανάγκη, λοιπόν, για μια πιο ανεπτυγμένη κουλτούρα επενδύσεων σε μετοχές στην Ευρώπη. 

    Η Ευρώπη πρέπει να συνεχίσει να αναπτύσσεται και να ενθαρρύνει την καινοτομία. Αυτό σημαίνει ανάληψη ρίσκου. Οι επενδυτές θα πρέπει να είναι πρόθυμοι να δεχτούν να αναλάβουν τον κίνδυνο που συνδέεται με το μετοχικό κεφάλαιο και οι επιχειρηματίες θα πρέπει να είναι πρόθυμοι να το προσφέρουν. Δεδομένου ότι η ΕΕ επιθυμεί να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στη μετάβαση προς μια οικονομία χαμηλότερων εκπομπών άνθρακα, η ενίσχυση των επενδύσεων με ίδια κεφάλαια θα "ξεκλειδώσει" μεγαλύτερη χρηματοδότηση για βιώσιμα έργα στον ιδιωτικό τομέα.

    Αυτός είναι ένας μακροπρόθεσμος στόχος, αλλά η δουλειά για να τα καταφέρουμε μπορεί να ξεκινήσει τώρα, χρησιμοποιώντας τα εργαλεία που έχει ήδη η ΕΕ. Όταν οι νέοι ηγέτες έρχονται στο προσκήνιο πάντα μπαίνουν στον πειρασμό να κάνουν φιλόδοξες σκέψεις και να ενεργούν τολμηρά. Αλλά στον χρηματοοικονομικό κλάδο η ΕΕ πρέπει να εφαρμόσει ό,τι έχει ήδη λειτουργήσει καλά. Διορθώσεις που γίνονται με υπομονή και όχι ευρείες αλλαγές θα φέρουν τα καλύτερα αποτελέσματα.

    * Ο James Emmett είναι Chief Executive Officer, HSBC Ευρώπης & HSBC Bank plc 
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων