Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 14-Οκτ-2019 00:04

    Υπεραξία-Εκμετάλλευση - Ο βασικός μύθος των κολεκτιβιστών

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιάννη Νικολή

    Ο βασικός μύθος των κολεκτιβιστών συνίσταται στην βεβαιότητα ότι οι εργοδότες,  οι μεγάλοι κυρίως,  εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενούς τους και έτσι πλουτίζουν. Ο μύθος είναι τόσο διαδεδομένος και αποδεκτός ώστε να γίνεται βεβαιότητα. Και η βεβαιότητα περί της εκμετάλλευσης των εργαζομένων δημιουργεί πολλαπλές "συνδηλώσεις" ηθικού-ιδεολογικού κυρίως χαρακτήρα, με τεράστιες συνέπειες.

    Δηλαδή πώς είναι  δυνατόν να υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο; λένε διαρκώς οι κολεκτιβιστές (light και  pure). Το "γεγονός" αυτό (της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, κατά τους κολεκτιβιστές)  συνιστά απόλυτη ανηθικότητα η οποία πρέπει να ανατραπεί στη "δίκαιη" κοινωνία του Σοσιαλισμού. Ελάχιστοι σήμερα σ’ όλο τον κόσμο αμφισβητούν την "αλήθεια" του βασικού μύθου των κολεκτιβιστών δίνοντας τους  τεράστια ηθικά-ιδεολογικά ερείσματα (στους κολεκτιβιστές). Η εκφορά του μάλιστα ως βεβαιότητας μαζί με τις ηθικές του συνδηλώσεις "παρασύρει" πολλούς νέους ανθρώπους να εντάσσονται στην κάθε λογής "δίκαιη" και "ανιδιοτελή" αριστερά.

    Όταν μάλιστα αμφισβητείται αυτός ο θεμέλιος λίθος των σοσιαλιστικών οραμάτων οι κολεκτιβιστές αντιδρούν ιδιαίτερα έντονα και δυναμικά. Θεωρούν και " βγάζουν" ανόητο και "τρελό" αυτόν που λέει αυτές τις βλακείες μη βλέποντας το εμφανέστατο. Και το εμφανέστατο (κατά τους κολεκτιβιστές)  συνίσταται στο ότι για την παραγωγή ενός αγαθού,  για παράδειγμα ενός  ζεύγους παπουτσιών, απαιτείται ένα κόστος Α. Ο εργοδότης όμως το πουλάει 2 Α ή 4 Α. Αυτή η διαφορά (Υπεραξία) πάει στην τσέπη του και όχι στις τσέπες των εργαζομένων στηδουλειά του. Άρα η εκμετάλλευση είναι δεδομένη. 

    Προφανώς αυτός που δεν κατανοεί το οφθαλμοφανές (κατ’ αυτούς) είναι βλάκας, ανόητος, έχει ψευδή ή αλλοτριωμένη συνείδηση ή τέλος πάντων είναι λακές των αφεντικών και διάφορα αυτού του τύπου. Είναι όμως έτσι;   

    Ας εξετάσουμε την περίφημη βεβαιότητα των κολεκτιβιστών που αποτελεί την αφετηρία για τη διεκδίκηση του "δίκαιου" σοσιαλιστικού κόσμου χωρίς εκμετάλλευση.  

    Ας πάμε και πάλι στη μικρή ή μεγάλη βιομηχανία παπουτσιών (ή όποιου άλλου αγαθού) όπου το κόστος για την παραγωγή του ζευγαριού υποδημάτων είναι Α και ο καπιταλιστής τα πουλά 4 Α. Σε ποιόν ανήκει και κατά ποιο ποσοστό η αξία Α (του ζεύγους των υποδημάτων); Στον σχεδιαστή τους;  Στους ανθρώπους που παρήγαγαν και επεξεργάσθηκαν τα δέρματα;  Στις μηχανές παραγωγής; Στους κατασκευαστές αυτών των μηχανών; Σ’ αυτούς που χρηματοδότησαν τη δημιουργία της εταιρείας και κατέχουν ποσοστά ιδιοκτησίας; Στον επικεφαλής της εταιρείας που έβγαλε στην αγορά ένα επιτυχημένο και δημοφιλές μοντέλο υποδημάτων;  Ή μήπως στους  (αποτελεσματικούς στην περίπτωσή μας) διαφημιστές – προωθητές του προϊόντος;

    Αν συνεχίσουμε λίγο ακόμη θα διαπιστώσουμε ότι για την παραγωγή και τη διακίνηση  αυτού του ζευγαριού υποδημάτων "συνεργάσθηκε" με άμεσο και έμμεσο τρόπο ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων. Σε ποιον ανήκει και ποιο μερίδιο από την αξία Α του προϊόντος; Ο καθένας καταλαβαίνει ότι ένας τέτοιος επιμερισμός είναι κατά βάση αδύνατος. Αν μάλιστα πάμε σε πιο σύνθετα προϊόντα όπως ένας Ηλεκτρονικός Υπολογιστής ή ένα κινητό τηλέφωνο ή ένα φάρμακο όπου η συνθετότητα παραγωγής είναι μεγαλύτερη, ο επιμερισμός της συμμετοχής του καθένα είναι απολύτως αδύνατος.

    Όμως έχουμε ξεχάσει έναν πολύ βασικό παράγοντα της παραγωγής. Είναι ακριβώς αυτόν τον οποίο "ξεχνούν"  διαρκώς και επιμελώς οι κολεκτιβιστές. Αναφέρομαι προφανώς στο αφεντικό του εργοστασίου (κάθε τύπου εργοστασίου) παραγωγής. Είναι αυτός που φαντάστηκε το προϊόν. Αυτός που βρήκε (ή και δανείστηκε) κεφάλαια και τα ρίσκαρε για να στήσει τη "δουλειά". Αυτός που βρήκε τους κατάλληλους σχεδιαστές για να σχεδιάσουν το προϊόν που φαντάσθηκε. Αυτός που έστησε τη γραμμή παραγωγής. Που πήρε τις πρώτες ύλες και που τελικά "δημιούργησε" το προϊόν. Ένα προϊόν που έβγαλε στην αγορά και το οποίο κάλλιστα οι πολίτες-καταναλωτές μπορούν να μην αγοράσουν.

    Οι ανταγωνιστές του μάλιστα έχουν πολύ κακή γνώμη για τα παπούτσια (ή όποιο άλλο  προϊόν) που παράγει και λανσάρει. Άλλωστε πριν μερικά χρόνια είχε βγάλει στην αγορά κάτι άλλα αποτυχημένα παλιοπάπουτσα (ή όποια άλλα  προϊόντα)  και σίγουρα κι’ αυτό θα είναι όπως τα άλλα που απέτυχαν στην αγορά. Τόσο συνηθισμένες ιστορίες σ’ όσους δοκίμασαν να παράγουν προϊόντα.

    Γι’ αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν τους δημιουργούς προϊόντων και πλούτου οι κολεκτιβιστές δεν λένε κουβέντα. Μιλούν για την "ανάπτυξη των μέσων παραγωγής ή την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων" η οποία έρχεται με κάποιον αυτοματικό τρόπο. Ξεχνούν τεχνηέντως  ότι η  "ανάπτυξη των μέσων παραγωγής ή των παραγωγικών δυνάμεων" γίνεται από ανθρώπους που μόχθησαν πάνω σε οράματα, σε σχέδια, σε αποτυχίες, σε τιτάνιους αγώνες για να φθάσουν σε επιτυχημένα προϊόντα δια των οποίων  πλούτισαν.

    Και φυσικά δεν πλούτισαν κλέβοντας κανένα. Πλούτισαν προσφέροντας προϊόντα τα οποία κάλλιστα οι καταναλωτές μπορούσαν να απορρίψουν. Και τα απέρριψαν πολλές φορές δοκιμάζοντας τις ικανότητές τους, την αντοχή τους, την επιμονή και τη συνέπειά τους.

    Ποιο μέρος λοιπόν από την αξία Α ανήκει σ’ αυτούς  τους παραγωγούς της ιδέας ενός προϊόντος; Αυτούς που το σχεδιάζουν (το προϊόν)  με συνεργάτες που προσλαμβάνουν και ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ; Αυτούς που  το παράγουν (το προϊόν)  με μηχανές που αγοράζουν και με εργάτες που εργάζονται στις σχετικές μηχανές και το παράγουν αλλά και διαφημιστές και διακινητές κλπ, κλπ; Τι μερίδιο ανήκει σ’ αυτούς;

    Προφανώς και εμφανώς ανήκει ότι απομείνει από την αξία Α ή 4 Α αφού αφαιρεθούν, μισθοί, φορολογία (ή μήπως ληστεία), κόστος πρώτων υλών, αξία μηχανών, κόστος διαφήμισης και τόσα άλλα που δεν φανταζόμαστε. Άλλωστε πλήρωσαν τους υπαλλήλους και τους εργάτες τους αλλά και κάθε άλλο προμηθευτή. Στην Ελλάδα, και σε άλλες χώρες, μάλιστα τους πλήρωσαν με μισθούς που καθόρισε το κράτος και όχι η όποια ελεύθερη μεταξύ τους συμφωνία...

    Ο ανταγωνισμός μεταξύ αυτών των κακών εκμεταλλευτών (των αιμοδιψών καπιταλιστικών γουρουνιών)  για να πουλήσουν τα προϊόντα τους, να κερδίσουν και να πλουτίσουν είναι που έκανε τόσο φτηνά προϊόντα που παλαιότερα ήταν απλησίαστα για τον πολύ κόσμο. Αναφέρω για παράδειγμα τα πανάκριβα άλλοτε αεροπορικά  εισιτήρια ή τις τηλεπικοινωνίες.

    Ας αναρωτηθεί ο αναγνώστης και για την ηθική αυτών των ανθρώπων-παραγωγών; Είναι άραγε οι άθλιοι και αήθεις παλιάνθρωποι που γλεντοκοπούν κάθε μέρα και που τα βράδια "χαίρονται" τις ερωμένες τους; Ή μήπως είναι οι ασκητικοί (πολλές φορές) εργασιομανείς που κοιμούνται στις 8.00μμ,  ξυπνούν στις 4.00πμ και εργάζονται ατέρμονα;

    Ποια άραγε ευγνωμοσύνη χρωστούν οι χώρες στις οποίες δραστηριοποιούνται και παράγουν; Πόσο βοηθούν τους νεότερους  φιλόδοξους υπαλλήλους τους να εκφράσουν την δική τους δημιουργικότητα  και γιατί όχι να επιχειρήσουν αργότερα και αυτοί οι ίδιοι (οι νεότεροι  φιλόδοξοι υπάλληλοι τους)  τη δική τους επιχειρηματική "Οδύσσεια";

    Το χειρότερο όμως δεν είναι η κατασυκοφάντηση των επιχειρηματιών από τους κολεκτιβιστές. Δυστυχώς το χειρότερο είναι ότι τον βασικό αυτό μύθο των κολεκτιβιστών σήμερα τον έχουν αποδεχτεί φυσικά και οι κρατιστές όλων των Ελλαδικών ΠΑΣΟΚ (γαλάζιου, ροζ και πράσινου) αλλά δυστυχώς και όλη η κοινωνία. 

    Το ακόμη χειρότερο είναι ότι και οι "πολυπληθείς"  Φο-Φιλελεύθεροι δεν αμφισβήτησαν τον βασικό μύθο του κολεκτιβισμού. Και τούτο διότι η αγραμματοσύνη τους και ο λανθάνων (αλλά ισχυρός)  κρατισμός τους ήταν και είναι  παρών. Δυστυχώς ακόμη και οι ίδιοι οι εργοδότες στην ουσία έχουν αποδεχθεί τον μύθο των κολεκτιβιστών με αποτέλεσμα να αισθάνονται σχεδόν ενοχές όταν επιτυγχάνουν… Δυστυχώς…

    Εμπρός λοιπόν για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΜΥΘΕΥΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΚΟΛΕΚΤΙΒΙΣΜΟΥ…. Από τους πραγματικά εργαζόμενους…. Εμπρός για την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΝΟΧΕΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ που τους φορτώνουν οι κολεκτιβιστές. Εμπρός για την αποκατάσταση  της  χαμένης τιμής, αξίας  και περηφάνιας της Επιχειρηματικότητας. 

    *O κ. Γιάννης Νικολής είναι Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και ιδρυτής της Λέσχης Φιλελεύθερου Προβληματισμού στη Θεσσαλονίκη. Πρόσφατα (2018) ίδρυσε το "ΚΕΝΤΡΟ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ & ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ και εξέδωσε το νέο του βιβλίο υπό τον τίτλο "ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ στην ΕΛΛΑΔΑ της ΚΡΙΣΗΣ" από τις εκδόσεις "Θερμαϊκός".
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων