Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 26-Σεπ-2019 00:02

    Novartis: Κάτι σαν ελληνικό ποδόσφαιρο;

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Νίκου Κασκαβέλη

    Εδώ και περίπου δύο χρόνια κι ενώ η χώρα ακόμα παλεύει με τις παθογένειές της και η κοινωνία παλεύει να ορθοποδήσει, συζητάμε για την πολύκροτη "υπόθεση Novartis”.  Αρχικά μέσω φημών και αργότερα από επίσημα και αρμόδια χείλη, ακούσαμε για το "μεγαλύτερο σκάνδαλο" όχι μόνο της Μεταπολίτευσης, αλλά από συστάσεως του ελληνικού κράτους. Και σε τούτη τη χώρα, που πολλά έχουν δει τα μάτια μας και κυρίως ακούσει τ΄ αφτιά μας, μια τέτοια δήλωση προκαλεί και δέος και προσδοκίες. Πως πράγματι κάτι μεγάλο έπεται. Πως θα αποκαλυφθούν ένοχοι και θα τιμωρηθούν. 

    Γιατί, κακά τα ψέματα, η συζήτηση και κυρίως η γνώση πως στον χώρο της Υγείας γίνονταν σημεία και τέρατα, δεν ήταν νέα στον τόπο. Δεν ήταν δα και αποκάλυψη. Πέρα από τους πίνακες των δημοσίων δαπανών, που έδειχναν πότε και πώς υπήρξε η εκτόξευση των εξόδων των κράτους (από μόνο του θα δικαιολογούσε έρευνα), ήταν κοινή γνώση τόσο των ανθρώπων της σχετικής αγοράς, όσο και των ερχομένων σε επαφή με τον χώρο. Όλοι γνώριζαν πχ πως ένα ιατρικό σκεύασμα κόστιζε πολλαπλάσια για το Δημόσιο, από ό,τι στην αγορά. Αιτίες μπορεί να υπήρχαν πολλές, κάποιες εύλογες (πχ καθυστερήσεις στις πληρωμές προμηθευτών, που ανέβαζε την τιμή), πάντως η υποψία για διαφθορά στην Υγεία ήταν διαχρονική. 

    Κάποιοι Υπουργοί παλαιότερα είχαν μιλήσει για τα "πιράνχας", αλλά δεν έμειναν για πολύ στον χώρο, ενώ άλλοι έδωσαν μάχες (μετά την κρίση) και αυτό είναι προφανές από μία απλή ανάγνωση των σχετικών πινάκων και της καμπύλης εξόδων-δαπανών του κράτους. Το πότε εισήχθησαν θεσμοί που εξορθολόγησαν αρκετά το απαρχαιωμένο σύστημα και επέτρεψαν προγραμματισμό και έλεγχο δαπανών και προμηθειών είναι επίσης γνωστό. Εν πολλοίς, αυτά έγιναν από κάποιους ευρισκομένους στο κατηγορητήριο για τη συγκεκριμένη υπόθεση, πράγμα που εγείρει σειρά ερωτημάτων λογικής ευστάθειας του κατηγορητηρίου. Αλλά δεν θα μπούμε στην ουσία εδώ. Όλα έχουν γραφτεί και αναλυθεί και πλέον μιλάει η Δικαιοσύνη. 

    Το θέμα είναι άλλο. Συζητάμε τόσο καιρό για την υπόθεση. Παράθυρα, αναλύσεις, άρθρα, Επιτροπές της Βουλής, μηνύσεις και πρωτοφανής εσωτερική έριδα στη Δικαιοσύνη. Μέχρι τώρα όμως, ο κόσμος, ο μέσος πολίτης τι έχει αποκομίσει; Πέρα από άπειρες λεπτομέρειες, πραγματικές, πολιτικές ή δικαστικές, επί της ουσίας τι καινούριο έχει κομιστεί; Γνωρίζουμε όλοι πως στο υπαρκτό σκάνδαλο, πέραν τυχόν πολιτικών, εμπλέκονται και ιδιώτες. Δίχως ασυλίες ή άλλα "προνόμια". Γιατροί, ενδεχομένως άλλοι επαγγελματίες, δημόσιοι υπάλληλοι κλπ. Με αυτούς τι ακριβώς γίνεται; Γιατί από όλη τη φασαρία μηνών, δεν ακούμε τίποτε για την ουσία, που είναι ακριβώς αυτή. 

    Η υπόθεση, όπως και άλλες με πολιτικό χρώμα, αρχίζει δυστυχώς να θυμίζει μια άλλη περίπτωση στην Ελλάδα. Τον πολύπαθο χώρο του Αθλητισμού και ιδίως και πρωταρχικά του ποδοσφαίρου. Έβλεπα προχθές, γνωστή και μακροημερεύουσα εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης, με συνεχείς δύσοσμες και πολυδαίδαλες αποκαλύψεις για τον κόσμο του ποδοσφαίρου. Επί σειρά ετών. Με ποικιλία υποθέσεων και σε βάθος ανάλυση. Με την ανάμιξη δεκάδων προσώπων. Και είχα τον ίδιο προβληματισμό (εδώ και καιρό) που εξέφρασε και ο παρουσιαστής. "Μα, τόσα χρόνια αυτή η εκπομπή –και άλλοι– αποκαλύπτει υποτίθεται κραυγαλέες υποθέσεις. Τι έχει γίνει αλήθεια με όλα αυτά; Ποιος έχει τιμωρηθεί για κάτι; Τι έχουν γίνει όλα αυτά τα συγκεντρωθέντα στοιχεία"; Κατά καιρούς ακούμε για επιτροπές που ψάχνουν, που "ανακρίνουν", που συντάσσουν πορίσματα. Και; Ποιο το αποτέλεσμα; 

    Θα προσθέσω στον ανωτέρω απολύτως λογικό προβληματισμό και την απορία: μα μετά από τόσες αποκαλύψεις για ένα τόσο έντονο παρασκήνιο, ποιος ακόμα αλήθεια ασχολείται με το ελληνικό ποδόσφαιρο; Να δει τι; Από πλευράς θεάματος, ούτως ή άλλως υπολείπεται δραματικά, τώρα που έχουμε και συνεχή συγκριτικά δείγματα διεθνώς. Με όλο αυτό το παρασκήνιο, με ποια όρεξη, ποιο κουράγιο να δει κάποιος κάτι; Πόσο μάλλον να στείλει το παιδί του να προπονηθεί, ακόμα και να το πάει στο γήπεδο. Κάποιοι το κάνουν ακόμα, από ρομαντισμό ή οπαδισμό, αλλά τα αποτελέσματα, συγκριτικά με άλλες εποχές, είναι απογοητευτικά. Πού ο καιρός που έλεγε το τραγούδι "αρχίζει το ματς, αδειάσαν οι δρόμοι"; Περιθωριακό γεγονός πια και δικαίως. 

    Το ίδιο πάει να γίνει και στο απείρως πιο νευραλγικό παραπάνω θέμα, που παρασύρει και την πολιτική. Μια πολιτική που δεν αντέχει πολλά ακόμα χτυπήματα στο κύρος της. Κατά τον καιρό της κρίσης, η αμφισβήτηση της χτύπησε "κόκκινο" και αντισυστημικές, όσο και εγκληματικές δυνάμεις, μόλυναν τη δημόσια σφαίρα. Δεν μπορούμε, δεν δικαιούμαστε να παίζουμε άλλο με τη φωτιά. Επιτέλους, οφείλουμε να έχουμε μάθει. Η χώρα τυπικά έχει θεσμούς. Οφείλει να τους θωρακίσει και ουσιαστικά και να λειτουργούν ταχέως και απολύτως ανεξάρτητα σε κάθε περίπτωση. Δεν γίνεται άλλο να μιλάμε για τυχόν "συγκαλύψεις" ή για διαδικαστικές περιπλοκότητες που το μόνο που κάνουν είναι να μπερδεύουν τον πολίτη και τελικά να του δημιουργούν ακόμα μεγαλύτερη απαξία για την πολιτική και τους θεσμούς της Δημοκρατίας.

    Η Δικαιοσύνη δεν γίνεται να φαίνεται πως λειτουργεί υπό τα κελεύσματα, φυσικά, της πολιτικής εξουσίας (πράγμα που τώρα διερευνούμε), αλλά και ούτε με βάση τη δημοσιότητα. Δεν μπορεί να προηγούνται πάντα οι δημοσιογράφοι και να ακολουθεί ασθμαίνοντας εκείνη και μάλιστα με πενιχρό αποτέλεσμα. Είναι απόλυτης προτεραιότητας θέμα η αποκατάσταση του κύρους των θεσμών και ιδίως της Δικαιοσύνης. Τόσο σχετικά με εξωτερικούς ως προς εκείνην τυχόν ενόχους, όσο και εσωτερικούς λειτουργούς της, αν κάπου έσφαλλαν κατά τρόπο μεμπτό. 

    Η δημόσια ανακύκλωση μιας αδιέξοδης συζήτησης, άρχισε να κουράζει και μόνο να προκαλεί ζημία. Ναι, η χώρα έχει άλλα πρωτίστως ζητήματα. Δεν μπορεί όμως άλλο να πυροβολεί τα πόδια της. Διατηρούμε ύψιστη απαίτηση από τους Θεσμούς να αρθούν στο ύψος τους, έναντι ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ. Όποιος και αν είναι και σε όσους και αν αφορά. Αλλιώς, είμαστε δίπλα στη στιγμή που θα θυμηθούμε τον "ψεύτη βοσκό". Θα φωνάζουν όλοι "κλέφτης, σφετεριστής, τύραννος" και δεν θα ασχολείται κανείς. Μήπως δεν έχουμε ήδη δει δείγματα; 

    * Νίκος Κασκαβέλης, Δικηγόρος (ΜΔΕ, MSc)
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ