Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 04-Ιουλ-2019 00:04

    Η δύναμη που θα θέλαμε να είχαμε

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κουμπαράκη 

    Βρισκόμαστε εν μέσω μιας περιόδου έντονης κοινωνικής αβεβαιότητας για το τι μέλλει γενέσθαι, για το πού πηγαίνουμε. Τα τελευταία χρόνια το κύμα αγανάκτησης των Ελλήνων πολιτών απέναντι στο πολιτικό σύστημα γιγαντώθηκε και μετατράπηκε σε κοινωνική αδιαφορία και αποστροφή προς την πολιτική, ειδικά στις νεότερες ηλικίες. Οι νέοι στην πλειοψηφία τους απαξίωσαν το πολιτικό σύστημα και θεώρησαν ως μοναδικό τρόπο εκδίκησης του, την αποχή.  

    Η αποχή, η απραξία και η αβουλία δεν είναι η λύση στο πρόβλημα, αλλά το πρόβλημα της λύσης. Η αδιαφορία που εκφράζεται μέσω της αποχής είναι ο τρόπος για την ανακύκλωση σαθρών και εκφυλισμένων ιδεών και προσώπων στην πολιτική ζωή του τόπου. Η αποχή σημαίνει απραξία και η απραξία είναι τρόπος να αποσιωπήσεις το πρόβλημα και όχι να το λύσεις. Η ψήφος είναι η δύναμη των πολιτών και ο μόνος τρόπος να κερδίσεις ή να χάσεις το αύριο.  

    Μπορεί και να φταίει ότι πέρασαν πολλά χρόνια από τις επαναστάσεις και τα κινήματα των πολιτικών δικαιωμάτων, εκείνα δηλαδή τα γεγονότα τα οποία καλλιεργούσαν έντονο αίσθημα συλλογικότητας, συμμετοχής και διαμόρφωναν μια ισχυρή εκλογική κουλτούρα. 

    Μπορεί και να φταίει το κενό γνώσης που υπάρχει στις νεότερες γενιές σχετικά με τους συλλογικούς αγώνες που δόθηκαν κατά καιρούς με γνώμονα τη διεκδίκηση του δικαιώματος ψήφου. Αλήθεια πόσοι από εμάς γνωρίζουν, πως ήταν το γεγονός ότι στη Πολιτεία του Μισισιπή μέχρι το 1964 ο Αφροαμερικανικός πληθυσμός ξεπερνούσε το 45%, αλλά ψήφιζε μόνο το 5%, που αποτέλεσε την αφορμή για το καλοκαίρι της Ελευθερίας (Freedom Summer); 

    Μια αιματοβαμμένη προσπάθεια των μαύρων αγωνιστών για την εγγραφή σε εκλογικούς καταλόγους των νοτίων πολιτειών όσων περισσότερων Αφροαμερικανών ψηφοφόρων, η οποία όμως είχε ως αποτέλεσμα το 1964 να ψηφιστεί στις ΗΠΑ, ο νόμος για τα πολιτικά δικαιώματα (Civil Rights Act) που κατήργησε τον φυλετικό διαχωρισμό σε όλους τους δημόσιους χώρους και έδωσε ίσα εκλογικά δικαιώματα σε έγχρωμους και λευκούς πολίτες.

    Μπορεί και να φταίει το κενό γνώσης, μπορεί και να φταίει το ότι πέρασε πάνω από μισός αιώνας από τα προαναφερόμενα γεγονότα. Σε τελευταία ανάλυση μπορεί και να φταίει το ότι ο καναπές αντικατέστησε το δρόμο και τη συμμετοχή στα κοινά. Μικρές και μεγάλες οθόνες μετέτρεψαν τους πολίτες σε απρόθυμους παρατηρητές. Και αυτή η αμέτοχη και ελεγχόμενη μορφή πολιτικοποίησης μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα και τα διάφορα chat rooms επέτρεψε και επιτρέπει σε λίγους να λειτουργούν σε βάρος των πολλών. 

    Η ψήφος και η συμμετοχή στα κοινά είναι η δύναμη που θα θέλαμε να είχαμε. Και όσοι σπεύσουν να πουν "γιατί να μπω στη διαδικασία να ψηφίσω αφού όλοι τα ίδια κάνουν ή θα κάνουν;" η απάντηση είναι γιατί πρώτον δεν κάνουν όλοι τα ίδια και δεύτερον γιατί η μη ψήφος είναι ψήφος σε ό,τι μπορεί να αντιτίθεμαι και σε οτιδήποτε τροφοδοτείται από τη μη ψήφο μου και εκμεταλλεύεται την αποχή μου.

    Τα ποσοστά της αποχής σε επίπεδο εκλογών τα τελευταία χρόνια πάνω κάτω τα γνωρίζετε αρκεί να θυμηθούμε τις εθνικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 όπου το ποσοστό της αποχής έφτασε το 44,1% σπάζοντας ρεκόρ και αποτελώντας το μεγαλύτερο ποσοστό αποχής της μεταπολίτευσης.  

    Η επανάσταση του πνεύματος, των ιδεών, της πολιτικής και της συμμετοχικότητας, είναι στο χέρι μας να συμβεί. Σε λίγες μέρες πρόκειται θα κληθούμε να συμμετάσχουμε στις εκλογές που θα καθορίσουν το μέλλον το δικό μας και της χώρας μας. Αν θέλουμε να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να έρθει δεν πρέπει να απέχουμε αλλά να συμμετέχουμε! Είναι στο χέρι μας και πιο συγκεκριμένα στην ψήφο μας η λύση και σίγουρα δεν είναι στην αποχή!

    * Ο κ. Γιώργος Κουμπαράκης είναι π. Αντιπρόεδρος ΤΑΥΤΕΚΩ, Σύμβουλος/ Υπ. Διδάκτωρ ΕΜΠ

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων