Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 13-Ιουν-2019 00:04

    Το "κίνημα της γραβάτας" στέλνει θερμούς χαιρετισμούς

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Νίκου Κασκαβέλη 

    Τα εκλογικά αποτελέσματα είναι πάντοτε διδακτικά. Ιδίως για τυχόν αλαζόνες κυβερνητικούς, που επέδειξαν άγνοια ιστορίας και κοινωνικής δυναμικής. Για μαθητευόμενους μάγους της επικοινωνίας ή κούφιους θεωρητικούς, σεναριογράφους των όρων μιας φαντασιακής εξουσίας δίχως όριο ηθικό ή χρονικό. Οι εκλογές διδάσκουν λοιπόν, ακόμα και αν είναι να μας θυμίσουν τα για δεκαετίες αυτονόητα. 

    Όποιος παρευρισκόταν σε εκδήλωση οικονομικού περιεχομένου τα τελευταία είκοσι τουλάχιστον χρόνια, δεν υπήρχε περίπτωση να μην άκουγε τη φράση-κλισέ για τη "ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας" που είναι γενικώς οι μικρομεσαίοι, επιχειρηματίες, αυτοαπασχολούμενοι κλπ. Τα κόμματα εξουσίας, με τις αριστερές ή δεξιότερες αποχρώσεις έριζαν για την εύνοια αυτής της τάξης. Στην πορεία ονομάστηκε "μεσαία", με όρους οικονομικούς και στο βαθμό που αυτό είχε αντιστοίχιση στην πολιτική συμπεριφορά, ο χώρος αυτός, συνήθως μετριοπαθής, ονομάστηκε "μεσαίος". Μία πολυπληθής τάξη, ανάμεσα στην "υψηλή" των πολύ υψηλών εισοδημάτων και τη "χαμηλή" της ανειδίκευτης εργατικής τάξης ή των κοινωνικά αποκλεισμένων ατόμων. Μια τάξη παραγωγική, με στοιχεία ζωτικότητας αλλά και κινητικότητας. Εργατική, κατά βάση μορφωμένη και γι’ αυτό με εύλογες φιλοδοξίες μιας βελτιούμενης ζωής. 

    Η τάξη αυτή, με τις μετακινήσεις της, διαμόρφωνε εκλογικά αποτελέσματα. Τα εκάστοτε μεγάλα κόμματα είχαν την ιστορικά σταθερή τους εκλογική βάση και ήλπιζαν στη μετακίνηση κρίσιμου μέρους της τάξης αυτής, προκειμένου να έρθουν στην εξουσία. Την τάξη αυτή κέρδισε ο Κ.Σημίτης με όσα εξέφρασε και κυβέρνησε για οκτώ χρόνια. Την ίδια τάξη αργότερα έπεισε η ΝΔ του Κ.Καραμανλή –τότε διατυπώθηκε και η ιδέα του "μεσαίου χώρου"- για να τη χάσει ξανά το 2009. Αυτά τα εκλογικά-κοινωνικά αυτονόητα λοιπόν ήρθε να αμφισβητήσει θεωρητικά και κυρίως έμπρακτα η "πρώτη φορά Αριστερά" του κ. Τσίπρα. 

    Με το αλλοπρόσαλλό της αφήγημα, μιας ριζοσπαστικής Αριστεράς που ηττήθηκε προσωρινά και ασπάστηκε δεξιόστροφες πολιτικές και ρητορικά και μόνο κατέληξε να φλερτάρει ευθέως με τη σοσιαλδημοκρατία, διαχώρισε πλήρως τη θέση της με την τάξη αυτή. Με τις αποφάσεις της και κάποιες σαφείς δηλώσεις στελεχών όπως του κ. Τσακαλώτου, κατέστησε σαφές πως η τάξη αυτή δεν ενδιέφερε καθόλου την Κυβέρνηση. Την αντιμετώπιζε από εχθρικά έως αδιάφορα, αφού είχε κάνει την εκτίμηση πως δεν ανήκε στην εκλογική της "πελατεία". Υπήρξε κοινό μυστικό πως η Κυβέρνηση επέλεξε συνειδητά να επενδύσει πολιτικά αλλού. 

    Σηκώνει μεγάλη συζήτηση πόσο αποτελεσματικά έγινε ακόμα και αυτό, μια και η κοινωνική αυτή ανάλυση εμφανώς πάσχει, αφού κανένα στρώμα δεν είναι αποκομμένο πλήρως από τα υπόλοιπα και οι δυσμενείς επιπτώσεις πολιτικών επηρεάζουν τελικά οριζόντια την κοινωνία, αλλά η ανάλυση αυτή παρέλκει. Το θέμα είναι πως για την Κυβέρνηση, η μεσαία αυτή τάξη αποτέλεσε έναν μόνιμο αντίπαλο (στην αντίληψή της) , ένα υποζύγιο προς αφαίμαξη και έναν μόνιμο ύποπτο αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Στην τάξη αυτή, την ίδια ώρα που έκλεινε το μάτι στο πραγματικά μεγάλο κεφάλαιο παντού, δεν αναγνώριζε κανένα τεκμήριο ειλικρίνειας ή αθωότητας. Ήταν όλοι a priori ανειλικρινείς, άρα φοροφυγάδες και έπρεπε να πληρώσουν για όλους τους άλλους. Για τη συντήρηση της κρατικής μηχανής, για το υπερπλεόνασμα του κ. Τσακαλώτου, για την επιδοματική πολιτική. 

    Το αποτέλεσμα το γνωρίζουμε. Τις μέρες αυτές δημοσιεύονται παντού οι υπέρογκοι φόροι που επεβλήθησαν από την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στην τάξη αυτή, για την οποία χρησιμοποιήθηκαν και αρνητικοί χαρακτηρισμοί, προκειμένου να στοχοποιηθεί. Ονομάστηκαν ειρωνικά "νοικοκυραίοι", ενίοτε "φιλελέδες" και πιο χαρακτηριστικά, όταν τόλμησαν να μπουν σε ένα χώρο που "δεν τους ανήκε", στις διεκδικήσεις στο δρόμο, τους είπαν το "κίνημα της γραβάτας", εκείνοι που ανήγαγαν την άρνηση της γραβάτας δήθεν σε σύμβολο, όταν αποδέχονταν όλες τις συμβάσεις του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, όχι ως συμμέτοχοι-συνδημιουργοί, αλλά με όρους αναξιοπρεπούς υποτέλειας. 

    Κομβική στιγμή για λόγους συμβολικούς, αλλά και επειδή συγκεφαλαιώνει αυτήν την πολιτική, ο Νόμος Κατρούγκαλου, στο ασφαλιστικό, όταν εμφανώς αυτό συνδέθηκε με τη φορολογία και οι εισφορές για εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου μετατράπηκαν σε έμμεσους φόρους που οδήγησαν πλήθη στην έξοδο. Από το επάγγελμα ή από τη χώρα. Τα λουκέτα πληθώρα, η κρίση εμπιστοσύνης και τάση αποεπένδυσης στο ζενίθ, η διάθεση για παραγωγικότητα και τα κίνητρα, στο ναδίρ. Η Κυβέρνηση ήταν σαφής στη δήλωσή της: μη δουλεύετε πάνω από ένα όριο. Δεν σαν συμφέρει. Θα σας συντρίψουμε. Και ο στόχος επετεύχθη. Η κρατικοδίαιτη οικονομία παρέμεινε, η παραγωγή βάλτωσε, οι επενδύσεις και η καινοτομία έγιναν σύντομα ανέκδοτα. Και βέβαια, η φορολογική κόπωση, το κλείσιμο εμβληματικών και άλλων επιχειρήσεων, η κρίση ρευστότητας (και με αναιμικό τραπεζικό) φυσικά απότοκα.  

    Οι κινητοποιήσεις τότε χιλιάδων δικηγόρων, γιατρών, μηχανικών, με πορείες στο κέντρο, αντιμετωπίστηκαν ειρωνικά. Το "κίνημα της γραβάτας" των δήθεν προνομιούχων, που "τι δουλειά έχει να διαδηλώνει, αφού δεν ξέρει πώς"… Και το θέμα ξεχάστηκε. Οι κινούντες τα νήματα υπογείως, συνέχισαν τα σενάριά τους και κατάφεραν να εξαντλήσουν την τετραετία, φανατίζοντας μάλιστα, με fake news ανάμεσα σε άλλα το κοινό τους, έτσι ώστε να νομίζει πως η μάχη είναι ντέρμπι. Στις ευρωεκλογές και τις τοπικές εκλογές, φάνηκε αυτό που ήταν γνωστό δεκαετίες. Η μεσαία τάξη, το παραπάνω "κίνημα της γραβάτας", έδωσε την συστημένη και οφειλόμενη απάντησή του. Και μετά το πρώτο ζάλισμα, η Κυβέρνηση δήλωσε πως έλαβε το μήνυμα. 

    Όλη της η ενέργεια πλέον, λίγο πριν την κρισιμότερη μάχη, προς απόδειξη της συνειδητοποίησης του λάθους. Και της φροντίδας για τον όψιμο νέο έρωτα. Προς αυτούς τους μεσαίους, που αδίκησε. Ένα νέο "Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης", με ακατάσχετη παροχολογία άλλων εποχών και χίλιες και μία υποσχέσεις. Είναι όμως αργά πια. Ποιος αλήθεια πιστεύει ξανά τον ψεύτη βοσκό; Έδειξε ποιος είναι.

    Το "κίνημα της γραβάτας", με μνήμη και δημοκρατική αντίδραση είπε τη γνώμη του και αποφάσισε. Και προειδοποιεί κάθε αμαθή ή μεθυσμένο από την εξουσία του: είμαστε εδώ, στη χώρα που γεννηθήκαμε και αγαπάμε, δουλεύουμε σκληρά για την οικογένειά και τη ζωή μας και το μόνο που επιθυμούμε είναι σταθερότητα, δίκαιη αντιμετώπιση, κρατική μέριμνα και ίσες ευκαιρίες. Επιβραβεύουμε όποιον τα εξασφαλίζει και δεν προκαλεί αλαζονικά, τιμωρούμε όποιον το ξεχνάει και κάνει λογαριασμούς χωρίς τον ξενοδόχο. Ξενοδόχος και αιμοδότης ο λαός και εμείς, μεγάλο και περήφανο μέρος του. Χαιρετισμούς. 

    * Νίκος Κασκαβέλης, δικηγόρος (ΜΔΕ, MSc)
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων