Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 06-Μαϊ-2019 00:04

    Για εκείνους που χάθηκαν

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κουμπαράκη

    "Έχει νεκρούς, αλλά δεν τους ανακοινώνουν",  "Είμαστε ντιπ ξεβράκωτοι", "δεν έχουμε μέσα να στείλουμε", "Αν δεν κάνετε ένα θαύμα θα καούν δύο πόλεις", "Χαμός γίνεται... Δεν ξέρει το δεξί χέρι τι κάνει το αριστερό", "Σε ποια φωτιά να στείλω;" ρωτά η συντονίστρια". "Στη χειρότερη" απαντά ο προϊστάμενος. "Δεν ξέρω ποια είναι η χειρότερη" είναι μόνο λίγοι από τους πολλούς αποκαλυπτικούς διαλόγους για το χάος που επικρατούσε κατά τη διάρκεια της φονικής πυρκαγιάς στο Μάτι, τόσο σε επίπεδο συντονισμού όσο και σε επίπεδο επικοινωνιών μεταξύ πυροσβεστικής, αστυνομίας και Πολίτικης Προστασίας και τους οποίους έφερε στο φως της δημοσιότητας το ντοκιμαντέρ το "Μάτι: Τα ντοκουμέντα μιλούν", μια έρευνα του Αλέξη Παπαχελά για την τηλεόραση του ΣΚΑΪ.

    Περίπου ένα χρόνο πριν και λίγες μέρες μετά από την έναρξη της αντιπυρικής περιόδου αναρωτιέμαι, εάν έχει μπει κάποια τάξη σε έναν κρατικό μηχανισμό που εξ ονόματός του οφείλει να προστατεύει τον Έλληνα πολίτη και εάν πραγματικά έχει γίνει κάτι που να διασφαλίζει τη μη επανάληψη του δράματος και την αποσόβηση του κινδύνου; Και δεν αναφέρομαι μόνο στην ολοκλήρωση του συστήματος του 112 αλλά και σε όλους εκείνους τους λόγους που μπορεί να δημιουργήσουν ένα κοκτέιλ επικίνδυνων παραγόντων, οι οποίοι σε συγκεκριμένες συνθήκες μπορούν να προκαλέσουν ένα νέο Μάτι.

    Ποιοι είναι αυτοί οι λόγοι; 

    •    Το προβληματικό οδικό δίκτυο με στενά πλάτη δρόμων που στις περισσότερες φορές δεν οδηγούν στη θάλασσα αλλά σε αδιέξοδα. 
    •    Η απουσία της ρυμοτομίας.
    •    Οι μάντρες και οι περιφράξεις που εμποδίζουν τη διέλευση προς τη θάλασσα.
    •    Η απουσία αντιπυρικών ζωνών. 
    •    Οι επικίνδυνες φυτεύσεις.

    Και το θέμα είναι πως οι παραπάνω λόγοι δεν αφορούν μόνο περιπτώσεις οικισμών σε παραθαλάσσιες περιοχές αλλά και περιπτώσεις οικισμών σε όλη τη χώρα. Οι παραπάνω λόγοι συνθέτουν ένα καθεστώς υψηλής επικινδυνότητας, το οποίο σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αποτελεί συγχωροχάρτι απέναντι στην ανικανότητα για την έγκαιρη, άμεση και δραστική παρέμβαση σχετικά με την αντιμετώπιση μιας πυρκαγιάς σε μια περιοχή με τα παραπάνω χαρακτηριστικά.

    Οι παραπάνω λόγοι πρέπει να μετατρέπουν τους οικισμούς με αυτά τα χαρακτηριστικά σε οικισμούς πρώτης προτεραιότητας για τους αρμόδιους φορείς για την πολιτική προστασία και για την αντιμετώπιση πυρκαγιών, προκειμένου να αποτίσουμε ελάχιστο φόρο τιμής σε όλους εκείνους που χάθηκαν στις φλόγες και να μην θρηνήσουμε ξανά ανθρώπινες ζωές. Πρέπει όμως να αποτελούν και παράγοντες ανασχεδιασμού και ενίσχυσης της επιχειρησιακής δυνατότητας και του συντονισμού των αρμόδιων φορέων και υπηρεσιών για την καταστολή πυρκαγιών στις περιοχές αυτές. Το Μάτι αποτελεί την πλέον αντιπροσωπευτική περίπτωση οικισμού με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, καθώς δεν υπάρχει ούτε ένας δρόμος συνδεδεμένος στο δίκτυο που να οδηγεί απευθείας στην θάλασσα. 

    Λύση στο πρόβλημα υπάρχει και δίνεται μέσα από τη δημιουργία αντιπυρικών ζωνών στο δάσος και στους οικισμούς. Δίνεται μέσα από το γκρέμισμα των περιφράξεων που παρακωλύουν την πρόσβαση στις ακτές.  Δίνεται μέσω της τοποθέτησης διακριτών και απανωτών πινακίδων για απαγόρευση της στάθμευσης σε δρόμους που θεωρούνται εξαιρετικά σημαντικοί για διαφυγή, σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Δίνεται μέσα από τη διάνοιξη δρόμων με πρόσβαση στη θάλασσα και τη διαπλάτυνση των οδών. Δίνεται μέσα από την ύπαρξη ενός σαφούς και ολοκληρωμένου σχεδίου διαφυγής με δυνατότητα άμεσης χρήσης των πλωτών μέσων που βρίσκονται στις περιοχές αυτές.

    Κλείνοντας σκέφτομαι πως όσο συνεχίζουμε να μην βλέπουμε τους λόγους που μας οδήγησαν στην τραγωδία στο Μάτι και όσο συνεχίζουμε να μην τους αντιμετωπίζουμε, τόσο πιο γρήγορα θα λησμονήσουμε το Μάτι. Το Μάτι και ιδιαίτερα οι λόγοι που μας οδήγησαν σε αυτή την τραγωδία δεν πρέπει όμως να ξεχαστούν όχι μόνο για να μην βιώσουμε ένα ακόμη Μάτι αλλά κυρίως γιατί το χρωστάμε σε όλους εκείνους που χάθηκαν στις φλόγες, όπως το χρωστάμε και σε εκείνους που επέζησαν έχοντας χάσει όμως τα πάντα.

    * Ο κ. Γιώργος Κουμπαράκης είναι π. Αντιπρόεδρος ΤΑΥΤΕΚΩ, Σύμβουλος/ Υπ. Διδάκτωρ ΕΜΠ

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων