Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 03-Μαϊ-2019 00:04

    Ανώτερη μεσαία τάξη, εκλογές και κοινωνική κινητικότητα

    Ανώτερη μεσαία τάξη, εκλογές και κοινωνική κινητικότητα
    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κωνσταντίνου Παπακασόλα 

    Στις επερχόμενες εκλογές παρά την αναμφισβήτητη ανυπομονησία πολλών, λίγα πράγματα μπορούμε να περιμένουμε να αλλάξουν.

    Μία εμπειρική αποτύπωση του παρελθόντος μας αποδεικνύει ότι σε μεγάλο βαθμό -σχεδόν ανεξαρτήτως προσώπων- το τι μέλλει γενέσθαι στους δήμους και στις περιφέρειες της χώρας μας είναι σχεδόν προαποφασισμένο με βάση τις οικονομικές συνθήκες κάθε περιοχής.

    Το αυτό και στην ευρωβουλή, οι μεγάλες αποφάσεις παίρνονται από μη αιρετούς.

    Με άλλα λόγια οι δήμοι που βρίσκονται στις γεωγραφικά ευνοημένες περιφέρειες της χώρας μας θα εξακολουθήσουν να έχουν καλές υπηρεσίες και οι δήμοι που βρίσκονται στις λιγότερο ανεπτυγμένες περιοχές θα αντιμετωπίζουν πιο πολλά προβλήματα. 

    Χρειάζονται υπεράνθρωπες δυνάμεις και ανέλπιστο φιλότιμο ώστε ένας άνθρωπος μόνο μαζί με ένα επιτελείο στελεχών να συστήσει μία αρχή η οποία να αλλάξει δραματικά την εικόνα μιας περιοχής προς το καλύτερο. 

    Πάνω-κάτω λοιπόν ό,τι έργα είναι να γίνουν σε βασικό επίπεδο υποδομών θα γίνουν έτσι κι αλλιώς, μιας και αυτά σχεδιάζονται από το βαθύ κράτος, δηλαδή την κεντρική διοίκηση και τις περιφέρειες, και έχουν δρομολογηθεί συνήθως χρόνια ολόκληρα πριν. 

    Επομένως η δήθεν αριστεία έχει υπερτιμηθεί σε μια χώρα που τα μανιώδη τυπικά προσόντα συχνά είναι περιττά λόγω της απλότητας της παρεχομένης εργασίας (πχ σφραγιδοκόληση στο δημόσιο) είτε υπερπληρούνται από την πλειοψηφία με το παραπάνω, εις βάρος της εμπειρίας, της ανάγκης και της πραγματικής αξιότητας. Οι ευκαιρίες είναι αυτές που λείπουν, σε αυτούς που έχουν περισσότερη ανάγκη για εργασία, αναγνώριση και δημιουργία.

    1. Εν κατακλείδι το μόνο πράγμα που μπορεί να αλλάξει στις εκλογές είναι η ίδια η σύνθεση της αρχής: 

    Το κράτος είναι ο μέγας εργοδότης στην Ελλάδα.  Και όχι μόνο στην Ελλάδα. Και μέγας αριθμός εξ όσων το ξορκίζουν ομνύοντας στον ιδιωτικό τομέα είτε πλούτισαν από αυτό, είτε μισθοδοτούνται ποικιλοτρόπως από αυτό.

    Δοθέντος λοιπόν ότι το κράτος, οι δήμοι κλπ διαχειρίζονται τεράστιο δημόσιο πλούτο με την ανάθεση έργων και υπηρεσιών, είναι προφανές ότι τυχόν αλλαγή στο πρόσωπο των δημάρχων και συμβούλων, και των ευρωβουλευτών θα συνεπάγεται και τη μεταβολή ενός πλήθους προσώπων που συνδιαλέγονται επιχειρηματικά ή εργασιακά με αυτούς.

    Όσο η Ελλάδα δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει μία κανονική οικονομία, το κράτος εργοδότης στις εκλογές σηματοδοτεί την αλλαγή του κοινωνικού στάτους πλήθους προσώπων που θα ανέλθουν σε ποικίλα αξιώματα, και μια κοινωνική κινητικότητα, που είναι –ίσως– η πιο σημαντική από όλες. 

    Στην Ελλάδα όμως σχεδόν το σύνολο της εξουσίας αποτελείται εδώ και είκοσι, αν όχι παραπάνω χρόνια, από πρόσωπα του παλαιοπολιτικού κομματικού σκηνικού, τα όποια ανήκουν εν συνόλω στην ανώτερη μεσαία τάξη, αυτή δηλαδή που απέμεινε ακμαία μετά την κρίση –και το ίδιο και όσοι συναγελάζονται μαζί τους. Ακόμη και ο Σύριζα συχνά τοποθετεί σε θέσεις εξουσίας παλαιά ακμαία στελέχη, πχ του ΠΑΣΟΚ, παρά ακραιφνείς του οπαδούς κατωτέρων οικονομικών τάξεων.

    Με άλλα λόγια μία μόνο ομάδα προσώπων διαχειρίζεται κατά αποκλειστικότητα και επί μακρόν την εξουσία και τους πόρους αυτής, αποκλείοντας όλους τους άλλους. Το αστείο είναι ότι αρκετοί από αυτούς προέρχονται από τα κατώτερα στρώματα, μια ευχέρεια που όπως φαίνεται επιθυμούν να στερήσουν από τις επόμενες γενιές.

    Όταν μάλιστα τεράστιες ομάδες προσώπων όχι μόνο δεν μπορούν να συμμετάσχουν στη νομή της εξουσίας και τους πόρους της αλλά και -λόγω της χρόνιας αποχής από τη διαχείριση των κοινών- δεν έχουν γνώση και κυβερνητική εμπειρία προκύπτουν αποτελέσματα όπως αυτό με τον ΣΥΡΙΖΑ το 2015 (που πολλά από τα στελέχη του δεν είχαν κυβερνητική εμπειρία). 

    Το ζήτημα αυτό είχαν επισημάνει στοχαστές του Βυζαντίου σαν μία από τις αιτίες της παρακμής της βυζαντινής αυτοκρατορίας -όπου μνημονεύεται ρητά ότι η μονοπώληση της εξουσίας από τους δυνατούς επί μακρόν είχε ως συνέπεια την εξασθένηση της αυτοκρατορίας. 

    "Στο μέρος όπου εξηγούν γιατί "αποτύχαμε ως Ρωμαίοι", οι συγγραφείς τονίζουν τη μονοπώληση των κρατικών αξιωμάτων από τους δυνατούς (ελλείψει κοινωνικής κινητικότητας), οι οποίοι έπαψαν να διέπονται από το αίσθημα κοινωφελίας, κατέληξαν να λειτουργούν ανεξέλεγκτα και υπεράνω του ρωμαϊκού νόμου (δηλαδή η κοινή αντίληψη περί δικαίου και συνεργασία στην κοινωφελία) και χρησιμοποιούσαν τον διεφθαρμένο κρατικό μηχανισμό μόνο και μόνο για το δικό τους προσωπικό συμφέρον, αδικώντας τον απλό κόσμο (οι οποίοι τόσο στην Γαλατία του 5ου αιώνα όσο και στη Ρωμανία των τελών του 11ου αιώνα είχαν καταλήξει πάροικοι στα κτήματα των δυνατών)

    Τοῖς δὲ νῦν Ῥωμαίοις οὐδὲν τούτων διὰ φροντίδος ἐστίν, ἀλλ΄ οἱ μὲν ἀρχηγοί τούτων καὶ βασιλεῖς προφάσει δημοσιακῆς ὠφελείας (ας θυμηθουμε το ΣΤΕ ) τὰ χείριστα καὶ θεομισῆ καὶ παράνομα διαπράττονται.  [smerdaleos]"

    2. Η υπερεκπροσώπηση της ανώτερης μεσαίας τάξης, (που στη δύση αριθμεί το 10-20% του πληθυσμού) ξεπερνά το 50% στη διακυβέρνηση, τα ΜΜΕ, κλπ και είναι αναντίστοιχη με το μέγεθός της, ακόμα και σε μικροκλίμακες της αυτοδιοίκησης, όπως καταδεικνύουν σχετικές έρευνες, οδηγώντας τη σύγχρονη ζωή σε μια άτυπη νέο - ολιγαρχία. 

    Αποτέλεσμα αυτής της στρέβλωσης δεν είναι μόνο να διακρατεί δυσανάλογη εξουσία, αλλά να την διακρατεί επί πολύ μακρόν, ενώ συνάμα να διαχειρίζεται πέρα από σημαντικές αποφάσεις προς το δικό της συμφέρον, σημαντικούς πόρους και πλούτο επίσης, ενώ τέλος έχει πρόσβαση στους υπόλοιπους κοινωνικά και οικονομικά ισχυρούς ανθρώπους, τα λεγόμενα κονέ, που λέμε εν Ελλάδι. 

    Οι υψηλές γνωριμίες είναι προνόμιο της ανώτερης μεσαίας τάξης της μεταπολίτευσης (κοινοπραξία των κομματικών ελίτ) που εξασφάλιζαν όλα τα προηγούμενα χρόνια προνομιακή πρόσβαση στα δημόσια έργα, τα ΕΣΠΑ, τις αγροτικές επιδοτήσεις. Προνόμιο λίγων και εκλεκτών, που πάντα τρούπωναν εγκαίρως στη χρηματοδότηση με τη σωστή πληροφόρηση ενώ η πλέμπα έμενε απ' έξω, παρότι πληρούσε συχνά τα κριτήρια ένταξης με το παραπάνω. Και το σύστημα αυτό αναπαράγει συνεχώς μόνο τον εαυτό του, εξαπατώντας τις υπόλοιπες τάξεις ότι ανήκουν στην ίδια τάξη με αυτό, λόγω πχ εθνοτικής, κομματικής, πολιτιστικής ή μορφωτικής ομοιότητας.

    Χρησιμοποιούν ακόμη την εξουσία για να κρατούν τους δικούς τους φόρους χαμηλούς, άλλα ταυτόχρονα για να κάνουν τη ζωή πιο ακριβή για όλους τους άλλους.

    Τα προνόμια αυτά είναι ο λόγος της ολίσθησης της δημοκρατίας στη δύση τα τελευταία χρόνια (μαζί με την ανεξέλεγκτη γιγάντωση της ελίτ των πολύ πλουσίων) εις βάρος της ευρείας παλιάς μεσαίας τάξης. Η ύπαρξη της τελευταίας ήταν και ο λόγος που οι σοσιαλιστικές ιδέες δεν ρίζωσαν ποτέ στις ΗΠΑ. 

    Aπό υποκριτικό επίσης ενδιαφέρον ενθαρρύνεται η συμμέτοχη στα κοινά ποικίλων ομάδων με βάση τον ανθρωπισμό, το φύλο, την αλλοδαπότητα κλπ πλην όμως οι παραδοσιακά ευάλωτες ομάδες δεν είναι τόσο αδύναμες όσο κάποτε -έχουν μεγάλη πολιτιστική και οικονομική ισχύ πια- και αφετέρου πάλι το ουσιώδες δεν επιτυγχάνεται: μένουν απ' έξω οι γηγενείς μικρομεσαίες τάξεις και αυξάνονται οι ανισότητες. Αυτό οδήγησε στα Κίτρινα Γιλέκα, τον Τραμπ και το Brexit. 

    "Η παρουσία των γυναικών και των εθνοτικών μειονοτήτων στο Κοινοβούλιο αυξάνεται στη Βρετανία τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, η εκπροσώπηση άλλων κοινωνικών ομάδων, ιδιαίτερα των εργατικών τάξεων, έχει μειωθεί. Αυτό διαπιστώθηκε έντονα μετά τις βρετανικές εκλογές του 2010, όταν το υπουργικό συμβούλιο συνασπισμού ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου αποτελούμενο από εκατομμυριούχους και περιείχε περισσότερες (πλούσιες) εθνοτικές μειονότητες και γυναίκες απ  ό,τι από εργασιακές τάξεις. Η κατάσταση στην Εργατική πλευρά δεν είναι καθόλου καλύτερη -με τις πρόσφατες ανησυχίες που εκφράστηκαν ανοιχτά μεταξύ ορισμένων υποστηρικτών ότι το κόμμα ήταν "γεμάτο από μια μητροπολιτική ελίτ".

    Το ίδιο και στην Αμερική: "Το Δημοκρατικό Κόμμα κάποτε αντιπροσώπευε την εργατική τάξη. Αλλά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες έχει αλωθεί από τεχνοκράτες και αναλυτές με έδρα την Ουάσινγκτον που επικεντρώθηκαν αντ 'αυτού στην αύξηση των χορηγιών εκλογικής εκστρατείας από στελέχη  της Wall Street και τη λήψη ψήφων από ανώτερης μεσαίας τάξης νοικοκυριά σε "swing " Προάστια.

    Οι δημοκράτες κατέλαβαν τον Λευκό Οίκο για 16 από τα τελευταία 24 χρόνια αλλά εκείνη την εποχή απέτυχαν να αντιστρέψουν τη μείωση των μισθών της εργατικής τάξης και της οικονομικής ασφάλειας. Τόσο ο Μπιλ Κλίντον όσο και ο Μπαράκ Ομπάμα προωθούσαν θερμά τις συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου χωρίς να προστατεύσουν εκατομμύρια υπαλλήλους που έχασαν έτσι τη δουλειά τους. Η εργατική τάξη έχασε διαπραγματευτική δύναμη και μέρος των κερδών της οικονομίας και επετεύχθη τελικά οι μεγάλες εταιρίες και βιομηχανίες να γιγαντωθούν περισσότερο. Αυτό δημιούργησε ένα άνοιγμα για την εξουσιαστική δημαγωγία του Donald Trump και την προεδρία του". (Guardian)

    3. Μια αντίστοιχη δυσαναλογία, ιδεολογικά αυτή τη φoρά, υπάρχει και στα πανεπιστήμια όπου κυριαρχούν οι φιλελεύθεροι καθηγητές. 

    Στην Αμερική σε σχετική έρευνα οι δημοκρατικοί καθηγητές υπερτερούσαν των συντηρητικών ρεπουμπλικάνων 12 προς 1! 

    Αυτό μας αποδεικνύει ότι οι δυσαναλογίες στην εκπροσώπηση δεν περιορίζονται μόνο στην εκτελεστική εξουσία και αυτοδιοίκηση οικονομικά αλλά επεκτείνονται και στην εκπαίδευση σε ιδεολογικό επίπεδο, με τάσεις τα φαινόμενα αυτά να αυτοενισχύονται, δηλαδή περισσότεροι εκπρόσωποι του κυριαρχούντος ρεύματος να τραβούν κι άλλους στην κορυφή, αποκλείοντας τους αντιφρονούντες στο περιθώριο και τη μειονοτοποίηση. 

    Αυτό ώθησε τον Τραμπ πρόσφατα να εκδώσει ειδική πράξη προστασίας της ελευθέριας του λόγου στα Πανεπιστήμια επ' απειλή διακοπής της χρηματοδότησής τους αν επαναληφθούν φαινόμενα φίμωσης απόψεων και ιδεών. 

    4. Επιστρέφοντας στα αυτοδιοικητικά, σημειωτέα είναι τα εξής:

    Α. H αυτοδιοίκηση να ξαναεδραιώσει τον θεσμό του Αγροτικού γιατρού όπως ακριβώς ίσχυε στο απώτερο παρελθόν, όπου ο γιατρός δηλαδή έμενε μόνιμα στο χωριό και στο αγροτικό ιατρείο και δεν ήταν περαστικός. Αυτό θα έχει καταλυτικά θετική συνέπεια στις ζωές των δημοτών των τοπικών κοινοτήτων. 

    Παράλληλα θα πρέπει να θεσπιστεί ο θεσμός του περιοδεύοντος μηνιαίως Ιατρού σε ειδικότητες οι οποίες λείπουν εντελώς στην επαρχία για τους μεγάλους σε αριθμό υπερήλικες και ασθενείς οι οποίοι δεν μπορούν να μετακινηθούν για να λάβουν εξειδικευμένη ιατρική φροντίδα πχ καρδιολόγοι κλπ. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις θα μπορούσαν να ευνοήσουν κι ένα κύμα εσωτερικής μετανάστευσης προς την επαρχία.

    Β. Η αυτοδιοίκηση πρέπει να διανοίξει συντομότερους δρόμους μεταξύ των τοπικών κοινοτήτων και των πρωτευουσών των δήμων ώστε να επιτευχτεί αμεσότερη συγκοινωνία. Δοθέντος ότι οι μεγάλοι οικισμοί των κατά τόπους δήμων είναι το πολύ 5-6 σε αριθμό σε συνολικής διαδρομής δίκτυο λίγων δεκάδων χιλιομέτρων, το εγχείρημα είναι ευχερές.

    Το οδικό δίκτυο στους περισσότερους επαρχιακούς δήμους της Ελλάδας είναι σε άθλια κατάσταση. 

    Γ. Πράγμα βέβαια που μας οδηγεί σε μία επόμενη παρατήρηση: Γιατί να πληρώνουν τα ίδια τέλη κυκλοφορίας οι κάτοικοι ενός δήμου της πρωτεύουσας και ενός άλλου Δήμου ο οποίος έχει ανύπαρκτο οδικό δίκτυο; Γιατί να πληρώνουν την ίδια φορολογία κάτοικοι διαφορετικών περιοχών όπου οι μεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υψηλής ποιότητας, έχουν ευκαιρίες στην προσωπική, οικονομική και εργασιακή τους ζωή και οι άλλοι όχι;

    Ακόμη και από την τελευταία επενδυτική καταιγίδα ακινήτων σχεδόν το σύνολο των κεφαλαίων αυτής, το 78%, το καρπώθηκε η Αττική, η όποια αφελληνίζεται γοργά ιδιοκτησιακά.

    Δ.  Μέγιστο λάθος τέλος ήταν η αύξηση της θητείας των δημάρχων στα 5 χρόνια, καθώς όπως όλοι διαπίστωσαν το μόνο που εξασφάλισε ήταν ένα χρόνο ακόμα εξουσίας και μισθοδοσίας στους εκλεγέντες. Στην πραγματικότητα προσέθεσε έναν χρόνο ακόμα εφησυχασμού σε αυτούς αφού δεν χρειάζεται πλέον να "πείθουν" τους πολίτες για να παραμείνουν. 

    Αντίθετα εάν η θητεία μειωθεί στα 3 χρόνια είναι βέβαιο ότι οι αιρετοί από φόβο και μόνο θα φρόντιζαν να ικανοποιήσουν τους δημότες καθώς θα κινδύνευαν με γοργή αντικατάσταση. 

    Πενταετείς έγιναν οι θητείες και σε επιμελητήρια και πάλι οι συνέπειες είναι οι ίδιες. Αύξηση αρχομανίας, απραξία, αίσθηση ανέλεγκτου, καθώς στα 5 χρόνια είναι φυσικό να αδρανεί κάθε έλεγχος και αντιπολιτευτική αρχή. Τα πέντε χρόνια εξουσίας είναι τεράστιο διάστημα και πρέπει να μειωθούν στα 3 σε όλα τα επίπεδα αρχαιρεσιών.

    5. Τούτων δοθέντων ακόμα αναρωτιέται κανείς τι νόημα εξυπηρετούσε η πρόταση να εισπράττουν οι δήμοι τον ΕΝΦΙΑ.

    Ο ΕΝΦΙΑ εισπράττεται από το κράτος αφενός μεν για λόγους επίτευξης δημοσιονομικών πλεονασμάτων και αφετέρου πληρωμής του δημόσιου χρέους, στόχοι σχεδόν είναι ταυτόσημοι. 

    Δεύτερον οι δήμοι δεν είναι καλύτεροι από την κεντρική διοίκηση στην κακοδιαχείριση των πόρων και στη διαφθορά.

    Τι δουλειά έχουν οι δήμοι να εισπράττουν ένα τέτοιον φόρο -χώρια που ήδη εισπράττουν άπειρους φόρους και τέλη χωρίς να έχουν αποδείξει ότι κάνουν δυνατότερη διαχείριση από την κεντρική διοίκηση στα χρήματα των φόρων αυτών (ΤΑΠ,  δημοτικά τέλη ΔΕΗ,  τέλη ύδρευσης κλπ). 

    Καμία δουλειά λοιπόν δεν έχουν οι δήμοι να εισπράττουν έναν φόρο όπως ο ΕΝΦΙΑ τον οποίο το δημόσιο θα αποδώσει κατά το κύριο μέρος του τουλάχιστον υπέρ της ανάγκης εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους. Άρα τζάμπα θα μπαίναμε στη διαδικασία να εισπραχθούν κάποια χρήματα τα οποία θα επιστρέψουν οι δήμοι πάλι στο κράτος για να τα δώσει πάλι στους δανειστές. 

    6. Σε αυτό το σημείο ερχόμαστε στο ζήτημα της ανταποδοτικότητας, το οποίο χρησιμοποιείται αυθαίρετα.

    Οι ΟΤΑ συγκεκριμένα πράγματα μπορούν να παρέχουν στους πολίτες. Δεν μπορούν ούτε την κυβέρνηση ούτε τους μεγαλοεπιχειρηματίες να παριστάνουν.

    Οι πολίτες έχουν απλές ανάγκες, να έχουν καθαριότητα, φθηνή ύδρευση, ένα όμορφο περιβάλλον,  ασφαλείς μεγάλους δρόμους και ευκαιρίες απασχόλησης σε αυτούς που έχουν περισσότερο ανάγκη και όχι σε κλίκες. 

    Πρέπει να επιλέγουν οι πολίτες μόνοι τους τις υπηρεσίες που θέλουν και όχι να τις επιβάλλει μία μικρή μειοψηφία -κοτσάροντας μετά την ανταποδοτικότητα ως απάντηση σε κάτι που και δεν ζητήθηκε και τιμολογήθηκε ακολούθως και  αυθαίρετα. 

    Το ελληνικό δημόσιο κατέστησε τα δημόσια αγαθά προϊόντα εκβιασμού μέσω των τιμών διάθεσης τους -βλέπε τέλη της ΔΕΗ κλπ. Οι δήμαρχοι ενώ έχουν τη δυνατότητα να επιβάλλουν τέλη, εισφορές και υποχρεώσεις ή να αυξάνουν τις υπάρχουσες, δεν έχουν παρά περιορισμένη εξουσία να τις μειώνουν αναδρομικά.

    Το κράτος πρέπει να επιστρέψει στη δομή που είχε παλιότερα, όπου τα μεγάλα έργα αποφασίζονταν κεντρικά και δεν είχε παραχωρήσει οικονομικές εξουσίες του διορίζειν και του εισπράττειν σε ΟΤΑ και ΝΠΔΔ.

    7. Ουσιώδη αρωγή στην ενίσχυση των ευάλωτων περιοχών δίνουν και πρέπει να συνεχίσουν να δίνουν και  οι  δράσεις ιδιωτών.

    Α. Η εταιρεία ΓΙΩΤΗΣ σε συνεργασία με την οργάνωση HOPEgenesis, που ασχολείται εντατικά με το θέμα της υπογεννητικότητας, ανακοινώθηκε ότι "υιοθετεί", για 4 χρόνια, 86 απομακρυσμένα χωριά της Ελλάδας, τα οποία ανήκουν στις Περιφέρειες της Στερεάς Ελλάδας και της Ηπείρου και θα σταθεί δίπλα στις γυναίκες των 86 αυτών χωριών, οι οποίες επιθυμούν να γίνουν μητέρες, αναλαμβάνοντας όλα τα έξοδα παρακολούθησης της εγκυμοσύνης τους. 

    Β.  Με την υποστήριξη του SNF, αναπτύχθηκε επιχειρηματικό σχέδιο για "την αναβίωση του Βαμβακού, ένα πολύ φιλόδοξο εγχείρημα το οποίο, πιστεύουμε, εκφράζει μια συλλογική ανάγκη, σήμερα περισσότερο από ποτέ, να επιστρέψουμε στις ρίζες μας με σεβασμό και ελπίδα ". Ανυπομονούμε να δούμε τον Βαμβακό να γεμίζει σταδιακά με τη ζωή και να εξελιχθεί σε ένα πρότυπο χωριό, ανοίγοντας το δρόμο για να ακολουθήσουν και άλλα τέτοια χωριά τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς ".

    *Ο κ. Κωνσταντίνος Παπακασόλας είναι δικηγόρος Αθηνών

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων