Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 12-Απρ-2019 00:04

    Λογοκρίνοντας τον Διονύσιο Σολωμό!

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Ι. Κωστούλα

    Μετά και τους πρόσφατους εορτασμούς της εθνικής μας εορτής για τον ξεσηκωμό του ’21, επανέρχομαι στην πολλαπλώς διαπιστωμένη δυσανεξία της ελληνικής  κοινωνίας σε ό,τι, γενικώς, αμφισβητεί το κυρίαρχο εθνικό αφήγημα. Υπάρχουν σκελετοί για δεκαετίες κρυμμένοι στο ντουλάπι. Πολλές αμφιλεγόμενες, τουλάχιστον, πτυχές του αγώνα και των πρωταγωνιστών ηρώων, ενώ συζητιούνται ανοιχτά στα πλαίσια της πανεπιστημιακής κοινότητας και των επιστημόνων ιστορικών, με δυσκολία βγαίνουν "παραέξω”. Κι αυτό, εξαιτίας μιας ανθεκτικής φυλετικής υπεροψίας, μιας εθνοπρεπούς ιδεοληψίας περί ελληνικής υπεροχής, μοναδικότητας κλπ. Με όλα αυτά στη υπηρεσία μιας επαναπαυτικής, μιας θωπευτικής θαλπωρής πολιτικής ορθότητας.

    Τα παραδείγματα πολλά. Κάθε αναφορά, ας πούμε, στις εμφυλιοπολεμικές διχόνοιες, μεσούσης της επανάστασης, χαρακτηρίζεται ως ένα, περίπου, ανελέητο αυτομαστίγωμά μας, η υπενθύμιση της βάναυσης συμπεριφοράς και των λεηλασιών των Ρουμελιωτών οπλαρχηγών και των ανδρών τους εις βάρος των νοικοκυραίων-κοτζαμπάσηδων του Μωριά,- προς δήθεν συνετισμό- αντικρούεται ως άσκοπη, αυστηρή αναφορά ή ως έλασσον γεγονός, ενώ οι αγριότητες, αδιακρίτως, εις βάρος των Τούρκων, που συνόδευσαν την άλωση της Τριπολιτσάς δικαιολογείται ως ένα ιστορικά εξηγήσιμο επεισόδιο ("Τι περιμένετε άραγε; Ιπποτισμούς ή αγιασμό; Από ποιους; Από τους προαιώνιους σκλάβους; Αλλωστε, ‘μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις (διάβαζε: Τούρκο) τέτοια γράμματα θα μάθεις;’”, διάβασα κάπου, χαρακτηριστικά.

    Ακόμα και ανώδυνες απόπειρες ανατομίας του αμφίθυμου "Εγώ” των ηρώωv- αγωνιστών του ’21, θεωρούνται εξοβελισταίες. Παρόλο που και το πιο αδρό ψυχογράφημα αρκετών αγωνιστών απεικονίζει άτομα έντονων θυμικών προαιρέσεων, μάλλον, παρά αντικειμενικού, συνεπούς χρέους, δυσκολευόμαστε να συμφιλιωθούμε με μια τέτοια εκτίμηση. Μας ενοχλεί η επισήμανση ότι τα αγωνιστικά κίνητρα πολλών ηρώων ήταν άκρως συναισθηματικά, αποσπασματικά, στιγμιαία. Σχεδόν μιας χρήσης. Ότι, δηλαδή, η  προσφορά, ακόμα και πρωτευόντων οπλαρχηγών, δεν εξαρτιόταν από το "μπορώ”, το "πρέπει”, το "οφείλω”, αλλά από το "άμα θέλω”, περίπου δηλαδή από το "άμα μού καπνίσει”. 

    Τα σχόλια όσων δυσκολεύονται να αποδεχθούν καταγραφές όπως οι παραπάνω, κινούνται, όλα σχεδόν, υπό την επήρεια του "εγωιστικού γονιδίου” που περιπλανώμενο, επιδημικά και μολυσματικά, εντοπίζεται και επιβεβαιώνεται σε όλους μας, τους Έλληνες εννοώ, διαχρονικά, κυρίως διεγείροντας τις "υπερευαίσθητες” εθνικές κεραίες μας. Εκείνες δηλαδή που παγίως ηδονίζονται να συλλαμβάνουν τα χειρότερα, να διαγιγνώσκουν απειλές, να εντοπίζουν εθνικές μειοδοσίες, να παραδίδονται στη γλύκα της συνωμοσιολογίας.

    Η τεχνολογία –ειδικά του διαδικτύου- είναι καλός αγωγός κάθε μορφής επιδημικής διακίνησης- μεταφοράς φημών, αυτής της κατηγορίας. Είναι όμως και ένα καλό εργαλείο για την εξόντωσή τους. Ας το κάνει ο κάθε ενδιαφερόμενος τουλάχιστον για λογαριασμό του. Αναζητώντας την αλήθεια.

    Πρέπει να αγαπάς κάτι πολύ, για να θέλεις να το απαλλάξεις από ωραιοποιήσεις που δεν τις χρειάζεται.

    Όπως έκαναν οι αρχαίοι ημών προγονοί, οι οποίοι ουδέποτε απέκρυψαν την αλήθεια, αποδεικνύοντας πως, ως ολότητα, ως πολιτισμός είχαν βιώσει βαθιά τη θεμελιώδη γνώση του καλού και του κακού.

    Όταν ο Θουκυδίδης γραφεί την ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου δεν γράφει μόνο τον Επιτάφιο. Δεν αποκρύπτει λ.χ. την ωμότατη συμπεριφορά των δημοκρατικών Αθηναίων απέναντι στους Μηλίους αποίκους των Λακεδαιμονίων, που δεν ήθελαν να συμμαχήσουν μαζί τους. (Για όσους δεν έτυχε να συναπαντηθούν με τον "Μηλίων  διάλογον”, αυτό το μνημείο κυνικότητας, παραθέτω ένα τμήμα του, στο υστερόγραφο). 

    Και, γεφυρώνοντας το απώτερο με το πρόσφατο παρελθόν, παραφράζω την ιστορική απάντηση του αείμνηστου Σπύρου Ασδραχά, σε σχετική ερώτηση: "(Η αλήθεια και το αληθινό) δεν είναι μια δωρεάν φράση…είμαστε ιστορικός λαός …με ευθύνες έναντι της μνήμης και έναντι του μέλλοντος…”

    Νιώθουμε υπερήφανοι τραγουδώντας ή ακούγοντας τον Εθνικό μας Ύμνο. Λιγωνόμαστε όταν διαβάζουμε τα λόγια του ποιητή: "Ανάκουστος κιλαϊδισμός και λιποθυμισμένος”. Συγκλονιζόμαστε όταν αναμετρώμαστε με τον στίχο του: "Όποιος πεθάνει σήμερα, χίλιες φορές πεθαίνει”. 

    Όμως αντιπαρερχόμαστε με ασυγχώρητη επιπολαιότητα και παραμυθητική μεροληψία τον μεγαλειώδη, υπερβατικό αφορισμό του ποιητή: "Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθές”.

    Oταν, προσερχόμενοι στον πάγκο του ποιητή, επιδιδόμαστε σε  "α λα καρτ” αγορές απ’ αυτόν, δεν είναι σαν να τον λογοκρίνουμε;

    Υ.Γ. Ο Θουκυδίδης έχει διασώσει τον "Μηλίων διάλογον”, μνημείο απροσχημάτιστου εκβιασμού των αδυνάτων από τους δυνατούς: "Γνωρίζουμε και εμείς και εσείς ότι στους ανθρώπους το δίκαιο ισχύει μόνο μεταξύ εκείνων που έχουν ίση δύναμη, αλλιώς οι δυνατοί επιβάλλουν αυτό που θέλουν και οι αδύνατοι υποτάσσονται”.

    Ενώ το αίτημα των Μηλίων να τους αφήσουν  να τηρήσουν ουδετερότητα απορρίπτεται κυνικότατα: "Η έχθρα σας δε θα μας βλάπτει τόσο, όσο η φίλια σας, γιατί θα θεωρηθεί ως αδυναμία μας. Αντίθετα, το μίσος που θα τρέφατε για μας (αν σας υποτάξουμε) θα είναι απόδειξη της δύναμής μας, πάνω  στους υπηκόους μας”

    Αναφορές: 
    Β. Καραποστόλης, Διχασμός και εξιλέωση, Πατάκη
    Μιχ. Μερακλής, Ανθρωπιστικές σπουδές: Το πως και το γιατί, Ερμής ο Λόγιος, Ιαν.-                  Απρ. 2011 
    Κ. Παπαγιώργης, Τα Καπάκια, Καστανιώτη
    Κ. Παπαρηγόπουλος, Ιστορία του ελληνικού έθνους


    * O κ. Κωστούλας είναι τέως γενικός διευθυντής εταιρειών του ευρύτερου  χρηματοπιστωτικού τομέα

    gcostoulas@gmail.com

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων