Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 03-Απρ-2019 00:04

    Αντεργκράουντ

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Κουμπαράκη 

    Από όταν ξέσπασε η κρίση, το μέγιστο έλλειμμα της χώρας ήταν και παραμένει της εμπιστοσύνης. Βέβαια το νόμισμα αυτό έχει δύο όψεις, η μια αφορά στην ικανότητα ή ανικανότητα των εκάστοτε κυβερνήσεων να πείσουν ή να μην καταφέρουν να πείσουν τους εταίρους μας ότι θα υλοποιήσουν τα υπεσχημένα και η άλλη όψη, που οι σημερινοί κυβερνώντες αγνοούν επιδεικτικά, είναι η ικανότητα μιας κυβέρνησης να πείσει τον λαό της για το τέλος μιας κρίσης. Αναλώνοντας σημαντικό χρόνο και φαιά ουσία στο πώς θα καταφέρουν να πείσουν τους έξω οι σημερινοί κυβερνώντες παραγνωρίζουν τη σπουδαιότητα του να μην πείθεις τους μέσα. 

    Το πόσο σημαντική είναι δηλαδή για τη βιωσιμότητα μιας κυβέρνησης και για ένα πολιτικό κόμμα η ικανότητα να σηματοδοτεί το τέλος μιας περιόδου λιτότητας, μιζέριας και μεμψιμοιρίας, κοινώς το τέλος της κρίσης. Το να καταφέρεις, ως κυβέρνηση, να πείσεις τους έξω για την ακρίβεια και την αξιοπιστία των λόγων σου μπορεί να σου εξασφαλίσει λίγους μήνες επιπλέον παραμονής στο τιμόνι της χώρας. Το να πετύχεις όμως να εμφυσήσεις ένα πνεύμα αισιοδοξίας σε έναν πολυδοκιμαζόμενο λαό και να τον πείσεις για το ότι επιστρέφουμε στην κανονικότητα, έρχεται η ανάπτυξη και η κρίση βρίσκεται πίσω μας, αυτό είναι που θα μετατρέψει το έλλειμμα εμπιστοσύνης σε πλεόνασμα.

    Για να γίνει όμως αυτό πρέπει πρώτα και πριν από όλα να καταφέρεις να πείσεις έναν ολόκληρο λαό ότι υπάρχει εναλλακτική και ότι υπάρχει και άλλος δρόμος. Και κάπου εδώ θυμάμαι μια ιστορία η οποία εκτυλίσσεται τον καιρό της ναζιστικής κατοχής. Πρωταγωνιστές της ιστορίας αυτής είναι ο Marko και ο Blacky. Εκτός από δραστήρια μέλη του κομμουνιστικού κόμματος του Τίτο στη Γιουγκοσλαβία, γίνονται και μεγάλοι οπλέμποροι. Στην ιστορία αυτή ο Marko, καταφέρνει να κλείσει πολλούς άλλους συμπατριώτες του σε ένα κελάρι το οποίο έχει μετατραπεί σε μονάδα παραγωγής όπλων, υπό το πρόσχημα του κινδύνου και για να καρπωθεί ο ίδιος τα  εργατικά τους χέρια κερδίζοντας χρήματα από την εργασία τους εκεί κάτω. Ο πρωταγωνιστής, ως καταφερτζής και βολεμένο στέλεχος του καθεστώτος, κατάφερε να τους κρατάει κλεισμένους στο κελάρι για να κάνουν τη δουλειά του, λέγοντάς τους ψέματα επί 40 χρόνια, ότι ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος δεν είχε τελειώσει και ότι θα έπρεπε να παραμένουν στο υπόγειο περιμένοντας την εντολή του Στάλιν για να τους ενεργοποιήσει την κατάλληλη στιγμή. Το τρομερό της ιστορίας είναι ότι ενώ στην πραγματικότητα όλος ο κόσμος εξελισσόταν και ο πόλεμος είχε τελειώσει, στις συνειδήσεις και στις ψυχές εκείνων των ανθρώπων που βρισκόντουσαν εγκλωβισμένοι στο κελάρι ο πόλεμος συνεχιζόταν. Η ιστορία αυτή είναι από τη γνωστή ταινία Underground.

    Όπως οι ήρωες της ιστορίας έτσι και εμείς ως πολίτες και ως χώρα τα τελευταία τέσσερα χρόνια δεχόμαστε καταιγισμό συνειδητών, μεθοδικών και καλοδουλεμένων ψεμάτων με μοναδικό στόχο τις συνειδήσεις μας και την αποδοχή της άποψης πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. 

    Η αλήθεια που κάποιοι δεν θέλουν να πιστέψουν όμως είναι ότι και οι δυνατότητες και το πολιτικό κεφάλαιο για να δραπετεύσει από το κελάρι η χώρα μας και να τραβήξει μπροστά υπάρχουν. Αυτό που απομένει είναι ο ελληνικός λαός να δώσει, όταν έρθει η ώρα, την εντολή σε αυτό το πολιτικό κεφάλαιο για να βγάλει τη χώρα από το παρελθόν και να την οδηγήσει στο μέλλον.

    * Ο κ. Γιώργος Κουμπαράκης είναι π. Αντιπρόεδρος ΤΑΥΤΕΚΩ, Σύμβουλος/ Υπ. Διδάκτωρ ΕΜΠ

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων