Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 26-Μαρ-2019 00:03

    Το μάθημα που μας έδωσε ο Κων. Μητσοτάκης και ξεχνούν ορισμένοι γαλάζιοι

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Μανόλη Καψή

    Το τελευταίο χρονικά επεισόδιο, ήταν η βόμβα μολότοφ που έπεσε στο σπίτι του Παύλου Πολάκη. Προηγήθηκαν τα μπουκάλια που εκτοξεύθηκαν εναντίον του αντιπροέδρου της Βουλής στη Μελβούρνη, τα επεισόδια και οι αποδοκιμασίες εκεί όπου εμφανίζονται τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, η απόπειρα εισβολής στη Βουλή στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία. Η λίστα δεν εχει τελειωμό.

    Οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης κάνουν λόγο για ομάδες ακροδεξιών εθνικιστών, για Χρυσαυγίτες, που εκδηλώνονται με την ανοχή της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Υπάρχουν και αυτοί, αλλά δεν είναι όλοι ούτε ακροδεξιοί, ούτε Χρυσαυγίτες. Οι νεοδημοκράτες καταδικάζουν, θυμίζοντας όμως τις ανάλογες δραστηριότητες των Συριζαίων, την εποχή της αντιμνημονιακής αυταπάτης. Τις επιθέσεις στον Θεόδωρο Πάγκαλο, στον Ανδρέα Λοβέρδο, το παρ ολίγον λιντσάρισμα του Κωστή Χατζηδάκη, τον προπηλακισμό του Προέδρου της Δημοκρατίας στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου του 2011. Κανείς δεν τα ξεχνάει φυσικά.

    Ακούγοντας όμως πρόσφατα στο ραδιόφωνο ορισμένους γαλάζιους υποψηφίους, νόμισα ότι άκουγα σε πλάγιο ήχο τους Συριζαίους του χθες. "Ναι, καταδικάζουμε τη βία, αλλά υπάρχει οργή στην κοινωνία" έλεγαν τότε. Τωρα έγινε, "ναι, λυπούμαστε για τα επεισόδια, αλλά η συμφωνία των Πρεσπών προσβάλει την αξιοπρέπεια των Ελλήνων". Απογοήτευση...

    Ας τα βάλουμε σε μια σειρά, γιατί το πράγμα ξεφεύγει από κάθε όριο και δοκιμάζει τις αντοχές του πολιτεύματος. Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία είναι σεβαστό φυσικά, αλλά οι βιαιότητες, οι βόμβες μολότοφ, οι αντισυγκεντρώσεις, τα αντιδημοκρατικά συνθήματα του τυπου "αλήτες, προδότες πολιτικοί", πόσο μάλλον απόπειρες εκτροπής, όπως η εισβολή στη Βουλή, δεν είναι απλά καταδικαστέες. Πρέπει να αντιμετωπιστούν δυναμικά και αποφασιστικά από τις δυνάμεις της τάξης, όπως φυσικά με τον ίδιο τρόπο πρέπει να αντιμετωπιστούν και οι επιθέσεις των αντιεξουσιαστών στα Εξάρχεια, εναντίον των ΜΑΤ. Ακομα και ο καθημερινός ακτιβισμός, η "ήπια τρομοκρατια" του Ρουβίκωνα. Αυτό επιβάλει η δημοκρατική νομιμότητα. Είναι θέμα προστασίας του πολιτεύματος και της δημοκρατίας.

    Υπάρχει μια θεωρία που την βρίσκω εξαιρετικά πειστική και ενδιαφέρουσα. Εντοπίζει την απαρχή της αμφισβήτησης των δημοκρατικών θεσμών και της δημοκρατικής διακυβέρνησης, στις φωτιές του 2007 στην Ηλεία. Η απόλυτη αδυναμία του κράτους και της κυβερνηςης να αντιμετωπίσει την καταστροφή, συν οι κωμικές δηλώσεις του τότε υπουργού Δημόσιας Τάξης, προκάλεσαν μια σοβαρή κρίση εμπιστοσύνης στη διακυβέρνηση. Ακολούθησαν τα γεγονότα του 2008, που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Η παράδοση της Αθήνας στους μπαχαλάκηδες, τα "Δεκεμβριανά" όπως πανηγύριζε κάποτε η Αυγή, ενέτειναν την κρίση εμπιστοσύνης και νομιμοποίησης του πολιτεύματος, με την κυβέρνηση να παραδίδεται αμαχητί. Και τότε, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε κάνει το πιο διεισδυτικό σχόλιο, αν θυμάστε... Γιατί ορισμένοι γαλάζιοι πολιτευτές, στην αγωνία τους να μαζέψουν ψήφους, το έχουν ξεχάσει.

    Ακολούθησε η οικονομική κατάρρευση και η χρεοκοπία του 2009, που απονομιμοποίησαν πλήρως τη διακυβέρνηση και την εμπιστοσύνη των πολιτών στο κομματικό σύστημα. (Αυτο είναι άλλωστε και το συναίσθημα που εκμεταλλεύτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ για να καταλάβει την εξουσία).

    Τα τελευταία επεισόδια ήρθαν το 2011 όταν προς στιγμήν, η αμήχανη κυβέρνηση Παπανδρέου, φάνηκε να χάνει τον έλεγχο του κράτους, και ο εξοργισμένος κόσμος να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων στους δρόμους και τις πλατείες. Από τύχη ενδεχομένως την γλιτώσαμε.

    Σε όλες τις φάσεις, η εκάστοτε κυβέρνηση δεν μπόρεσε, ή φοβήθηκε να αντιδράσει. Προτίμησε την εκτόνωση, από τη δυναμική αντιπαράθεση και την επιβολή του νόμου και της τάξης. Ενισχύοντας έτσι ακόμα περισσότερο την κρίση εμπιστοσύνης και νομιμοποίησης του πολιτεύματος. 

    Η σημερινή κυβέρνηση βρίσκεται σε αποδρομή και οι ιδεοληψίες της δεν της επιτρέπουν να εκπονήσει μια πολιτική ασφάλειας και επιβολής του νόμου, που θα ενισχύσει την εμπιστοσύνη των πολιτών στο σύστημα. Δείχνει αποφασιστικότητα μόνο όταν κινδυνεύει το γόητρο των εκπροσώπων της. Κάνει προσαγωγές όταν κινδυνεύει να αποδοκιμαστεί ο Φώτης Κουβέλης, και αφήνει ελεύθερους τους αντιεξουσιαστές κάθε βράδυ στα Εξάρχεια. Πάσχει και από προφανή διαχειριστική ανεπάρκεια, όπως φάνηκε με την φωτιά στο Μάτι.

    Η νέα κυβέρνηση θα χρειαστεί να εκπονήσει μια πολιτική "μηδενικής ανοχής" στη βία. Δεν είναι μόνο θέμα ασφαλείας. Ειναι και θέμα προστασίας του πολιτεύματος. Αν χρειάζεται ένα παράδειγμα, δείτε τι κάνει (και κερδίζει) ο Μακρόν, με τα κίτρινα γιλέκα. Και όχι τι λένε ορισμένοι γαλάζιοι πολιτευτές...

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων