Συνεχης ενημερωση

    Δευτέρα, 21-Ιαν-2019 00:04

    2019: Ένα βήμα μπροστά για τις τράπεζες ή για 10η χρονιά δύο βήματα πίσω;

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    *του Τάσου Γκιάτη

    Το τελευταίο χρονικό διάστημα με ένα μπαράζ δημοσιευμάτων καλλιεργείται η αίσθηση ότι η επάνοδος στην τραπεζική κανονικότητα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη συρρίκνωση του δικτύου, των τραπεζικών εργασιών και την αποχώρηση άλλες φορές τεσσάρων χιλιάδων, ή πέντε χιλιάδων ή ακόμη και δέκα χιλιάδων εργαζομένων από τις τράπεζες.

    Αλήθεια όμως αν το κυρίαρχο πρόβλημα επιστροφής των τραπεζών στην κανονικότητα είναι αυτό, τότε γιατί από το 2011 μέχρι και σήμερα που ακολουθείται αυτή η αδιέξοδη πολιτική προσαρμογής, (με κλείσιμο καταστημάτων, με μείωση θέσεων εργασίας, με πώληση περιουσιακών στοιχείων και εκποίηση της τραπεζικής μας παρουσίας στην ΝΑ Ευρώπη), δεν έχουμε φθάσει μετά από μία δεκαετία στο επιθυμητό αποτέλεσμα;

    Γιατί απλά το πρόβλημα των τραπεζών δεν είναι αυτό, αλλά θέματα που αφορούν τη διάρθρωση της ελληνικής οικονομίας, την αναιμική ανάπτυξη, το παρατεταμένο προεκλογικό κλίμα και κυρίως την ορθή αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων.

    Ακόμη και το επιχείρημα της εισβολής της νέας τεχνολογίας στις τραπεζικές εργασίες, που σαφώς επηρεάζει το εργασιακό περιβάλλον, είναι αντιμετωπίσιμο με σωστή στρατηγική, σωστή εκπαίδευση και συντονισμένο σχεδιασμό που θα οδηγήσει το τραπεζικό σύστημα στη νέα εποχή με ασφάλεια, προοπτική και επανακαθορισμό των αναγκών της πελατειακής μας βάσης.

    Γιατί όμως αυτή η εμμονή συρρίκνωσης των ελληνικών τραπεζών είναι αδιέξοδη;
    Διότι σε καμία περίπτωση δεν συμβαδίζει με την μέση ευρωπαϊκή πρακτική, που είτε λόγω επισφαλειών, είτε λόγω εξέλιξης του onlinebanking, είτε λόγω μη εξυπηρετούμενων δανείων (Ιταλία, Πορτογαλία κλπ) ο ρυθμός συρρίκνωσης των τραπεζικών καταστημάτων και των εργαζομένων στις ευρωπαϊκές τράπεζες την τελευταία δεκαετία δεν μπορεί να συγκριθεί με τον ελληνικό ρυθμό συρρίκνωσης.

    Συγκεκριμένα:
    Ο ετήσιος ρυθμός συρρίκνωσης των τραπεζικών καταστημάτων στην Ευρώπη είναι περίπου 2% και ο ρυθμός αποχωρήσεων εργαζομένων περίπου στο 2,3% ετησίως, πράγμα που σημαίνει ότι την τελευταία δεκαετία στις ευρωπαϊκές τράπεζες τα καταστήματα από 234.000 μειώθηκαν σε 192.000 και ο αριθμός εργαζομένων στις ευρωπαϊκές τράπεζες βρέθηκε στα 2,8 εκατομμύρια ακολουθώντας μία φυσιολογική μείωση λόγω αποχωρήσεων μέσω συνταξιοδοτήσεων χωρίς βίαιες μεταβολές.

    Δηλαδή την τελευταία δεκαετία με κυρίαρχο πρόβλημα στην Ευρώπη την τραπεζική κρίση (Ιρλανδία, Κύπρος κλπ) το δίκτυο των τραπεζών μειώθηκε σε ποσοστά που δεν ξεπέρασαν το 17% και η μείωση προσωπικού δεν ξεπέρασε το 14%.

    Στον αντίποδα αυτής της πρακτικής, που το ελληνικό τραπεζικό σύστημα δεν ευθύνεται για την κρίση αλλά αντίθετα πληρώνει την δημοσιονομική κρίση, η πρακτική που ακολουθήθηκε είναι μοναδική, εφιαλτική και φυσικά αδιέξοδη.

    Οι τράπεζές μας πλήρωσαν ακριβά την εμπιστοσύνη τους στην ελληνική οικονομία (κρατικά ομόλογα), πλήρωσαν την πολιτική εκμετάλλευση των δανειοδοτούμενων με την λογική ότι επίκειται σεισάχθεια, όπως πληρώνουν σήμερα την πολιτική διαχείριση αντιμετώπισης του μεγαλύτερου προβλήματος της μείωσης των μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων.

    Έτσι κυρίως μετά την τελευταία εγκληματική ανακεφαλαιοποίηση οι τράπεζες έχασαν την ισχύ τους και κυρίως τον κυρίαρχο περιφερειακό τους ρόλο στην ΝΑ Ευρώπη και οδηγήθηκαν στην εκποίηση μεγάλων θυγατρικών εταιρειών.

    Στη συνέχεια ήρθε η διάλυση του τραπεζικού ιστού της εγχώριας αγοράς.
    Συγκεκριμένα:
    -    2009: καταστήματα τραπεζών:  4130, προσωπικό: 67.798
    -    2012: καταστήματα τραπεζών:  3565, προσωπικό: 56.042
    -    2015: καταστήματα τραπεζών:  2418, προσωπικό: 44.402
    -    2017: καταστήματα τραπεζών:  2049, προσωπικό: 40.574
    -    2018: καταστήματα τραπεζών:  1854,  προσωπικό: 37.874

    Ενδεικτικό της έντασης του ρυθμού συρρίκνωσης μόνο την πενταετία 2013-2017, δείχνει την μοναδικότητα του φαινομένου σε ευρωπαϊκό επίπεδο:

    -    2013    
                             Εθνική     Alpha Bank    Πειραιώς   Eurobank
    καταστήματα:   630         677                1218         597
    εργαζόμενοι: 12.302    10.520              16.210    8.891

    -   2017 
    καταστήματα: 486          483                   622        396
    εργαζόμενοι:  9.970      8.341               12.848    8.026

    Δηλαδή ενδεικτικά στην τράπεζά μας σε μία εξαετία το δίκτυο μειώθηκε πάνω από 40% και οι εργαζόμενοι από 10.520, σήμερα είναι 7.690! Τι σημαίνουν όμως τα στοιχεία που παραθέσαμε πιο πάνω;

    Ότι σε σχέση με τον μέσο ευρωπαϊκό όρο την τελευταία δεκαετία (το δίκτυο καταστημάτων και εργαζομένων στην Ευρώπη μειώθηκε κατά 14%-17%) το ελληνικό τραπεζικό σύστημα συρρικνώθηκε σε επίπεδο καταστημάτων κατά 53,90% και σε επίπεδο εργαζομένων κατά 44,90%. Δηλαδή έκλεισαν μέσα σε εννέα χρόνια 2.276 καταστήματα και μειώθηκαν οι εργαζόμενοι κατά 29.924

    Αν λοιπόν με μία τέτοια σταθερή πολιτική συρρίκνωσης του τραπεζικού συστήματος, σε τέτοιο βαθμό και με τέτοια ένταση δεν βοήθησε για να λυθεί το πρόβλημα, τότε γιατί εξακολουθούν να διοχετεύουν την άποψη ότι μέχρι το 2021 πρέπει να κλείσουν άλλα 1000 καταστήματα και να φύγουν 10.000 ακόμη τραπεζοϋπάλληλοι;

    Αυτή η πολιτική περαιτέρω συρρίκνωσης των τραπεζών έρχεται σε αντίθεση με την προοπτική επιστροφής στην κανονικότητα των ελληνικών τραπεζών, με συντονισμένες ενέργειες ορθής αντιμετώπισης των μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων, αλλαγή ενός γραφειο-κρατικού μοντέλου διαχείρισης που εφαρμόζεται στις ελληνικές τράπεζες με αφαίρεση κάθε στοιχείου επιχειρηματικότητας και τη δημιουργία ενός κλίματος ανασυγκρότησης του τραπεζικού μας συστήματος όπως διατυπώνει με άρθρο του ο εκπρόσωπος της Τράπεζας της Ελλάδος στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας κ. Ηλίας Ξηρουχάκης.

    Είναι τυχαίο άραγε το γεγονός ότι τη στιγμή που το ΤΧΣ και η ΤτΕ τονίζουν την αναγκαιότητα συρρίκνωσης των τραπεζών να εμφανίζονται νέες Τράπεζες όπως η PRAXIABANK, η Επενδυτική Τράπεζα (IBG) η Aegean Baltic Bank, που θα ξεκινήσουν τη λειτουργία τους το 2019 διαφημίζοντας ότι θα δίνουν δάνεια με καλύτερους όρους, υψηλότερα επιτόκια καταθέσεων και το απίστευτο: "στόχος η καλύτερη εξυπηρέτηση χωρίς ουρές"!!! Άρα κάποιοι αξιοποιούν τη δική μας εσωστρέφεια.

    Τέλος αν είναι αναγκαία περαιτέρω κατάργηση θέσεων εργασίας, γιατί αυτός που το λέει (ΤτΕ) προχωρά στις αρχές του 2019 στον μεγαλύτερο αριθμό προσλήψεων των τελευταίων ετών;

    Το πρόβλημα των τραπεζών δεν είναι η μείωση κόστους και οι εργαζόμενοι. Το πρόβλημα των ελληνικών τραπεζών είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στην ελληνική οικονομία.

    Το γκρέμισμα των τραπεζικών μετοχών που παρακολουθούμε είναι αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης εμπιστοσύνης. Η κατάρρευση δεν είναι μόνο οι κακοί ισολογισμοί, τα κόκκινα δάνεια ή οι αρνητικές προοπτικές κερδοφορίας, είναι η πλήρης απώλεια εμπιστοσύνης των αγορών, η πλήρης διάλυση στον βωμό των εκλογών και η πολιτική παρέμβαση στη λειτουργία των τραπεζών που φρενάρει την όποια ορθολογική απόφαση διαχείρισης των μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων από τις ίδιες τις τράπεζες πουλώντας ψεύτικες ελπίδες παρατάσεων τάχα προστασίας της πρώτης κατοικίας ενόψει εκλογών.

    Αυτό κατά βάθος το γνωρίζουν οι εποπτικοί μηχανισμοί, οι διοικήσεις των τραπεζών όπως και ο σε βάθος γνώστης των αγορών μας και των ευρωπαϊκών διαδικασιών στις τράπεζες, αρμόδιος για την εποπτεία εκ μέρους της κυβέρνησης Α. Φλαμπουράρης.

    Σήμερα οι τράπεζές μας χρειάζεται επιτέλους, μετά από θεωρητικές προσεγγίσεις πολλών ετών, να καταλήξουν στην αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων με κυρίαρχο την αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων.

    Όμως οι απόψεις ΤΧΣ, ΤτΕ, τραπεζών και κυβέρνησης ακόμη διαφέρουν, προτείνοντας η καθεμία διαφορετική προσέγγιση όπως:

    Α. Διαχείριση του προβλήματος από τις ίδιες τις τράπεζες με στόχο θετικό αποτέλεσμα και λύση διατηρώντας σχέσεις με τους δανειολήπτες.
    Β. Δημιουργία ειδικού φορέα παροχής εγγύησης για τμήμα μη εξυπηρετούμενων δανείων που θα παραμείνουν στη διαχειριστική ευθύνη των τραπεζών, αυτό όμως απαιτεί κρατική συμμετοχή και μέρος του προγράμματος για τις τράπεζες που δεν αξιολογήθηκε.
    Γ. Δημιουργία ειδικού τύπου τράπεζας (Bad Bank) όπου θα μεταβιβασθούν κόκκινα δάνεια και θα βοηθηθεί η άμεση εξυγίανση των τραπεζικών ισολογισμών.
    Δ. Τιτλοποίηση κόκκινων δανείων.

    Ένα δοκιμασμένο, αποτελεσματικό εργαλείο που παρέχει ευελιξία στο τι δάνεια θα περιλαμβάνει και δυνατότητα διάθεσης σε διαφορετικούς επενδυτές. Αυτές είναι περίπου οι προσεγγίσεις που έχουν αναπτυχθεί από τους φορείς μέχρι σήμερα.

    Οι τράπεζες ας αποφασίσουν επιτέλους σε συγκεκριμένες λύσεις ή έστω σε συνδυασμό όλων των εργαλείων αλλά επιτέλους να καταλήξουν για να αντιμετωπίσουν αισιόδοξα το μέλλον.

    Όσον αφορά την AlphaBank θέλουμε να προσθέσουμε με απόλυτη βεβαιότητα ότι μπορούμε να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες πιο εύκολα αφού η AlphaBank:
    - Διαθέτει ισχυρά κεφάλαια
    - Έμπειρο, ικανό προσωπικό
    - Ενισχυμένα προ προβλέψεων έσοδα (στοιχεία Β’ εξαμήνου) σε σχέση με άλλες τράπεζες που παρέμειναν αμετάβλητα ή υποχώρησαν μέχρι και 54%.

    Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η AlphaBank στο πλαίσιο βραβείων "AwardsforExcellence 2018” της διεθνούς οικονομικής εκδόσεως "Euromoney” στο Λονδίνο ανακηρύχθηκε η "Καλύτερη Ελληνική Τράπεζα".

    *Ο Τάσος Γκιάτης είναι πρόεδρος του Συλλόγου Προσωπικού AlphaBank

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων