Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 04-Ιαν-2017 00:04

    Οι επενδύσεις και η απονομή της Δικαιοσύνης

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κωνσταντίνου Δεδέ

    Διαβάζοντας την πρόσφατη έκκληση του Πρωθυπουργού σε Αμερικανούς επενδυτές, να έρθουν να επενδύσουν στην χώρα μας, και έχοντας κατά νου και τις πρόσφατες κατηγορίες της Προέδρου του Αρείου Πάγου, σε βάρος πρώην ανώτατων δικαστικών λειτουργών, θυμήθηκα τη γνωστή φράση του Θουκυδίδη "Των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδομεν". Με αυτή τη φράση - που έφερε στην επιφάνεια ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κατά τη δεύτερη προεδρική του θητεία, για να αφυπνίσει τις τότε ηγεσίες των κομμάτων - ο αρχαίος Έλληνας ιστορικός συνόψισε την καταστροφική αδυναμία της Αθηναϊκής Πολιτείας να αντιληφθεί τα πραγματικά διακυβεύματα της εποχής της και να τα αντιμετωπίσει με ορθή προτεραιότητα. 

    Δυστυχώς τα πραγματικά διακυβεύματα της εποχής δεν τα αντιλαμβάνεται ούτε η σημερινή πολιτική ηγεσία του τόπου, ούτε η ηγεσία της Δικαιοσύνης, που μόνιμα επιδίδεται στην εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων. 

    Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την κοινωνική δικαιοσύνη η Ελλάδα, όχι μόνο βρίσκεται στην 28η και τελευταία θέση, σε ό,τι αφορά στην πρόσβαση του πληθυσμού στις υπηρεσίες δικαιοσύνης, αλλά χάνει συνεχώς έδαφος. Η απόσταση που μας χωρίζει από τον 27ο συνεχώς διευρύνεται.

    Η απονομή της δικαιοσύνης στην Ελλάδα των μνημονίων, μαζί με την πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας,  αποδεικνύονται οι μεγάλοι ασθενείς. Η αλήθεια είναι ότι  αυτήν την τρομακτική υστέρηση για τη Δικαιοσύνη δεν πρέπει να περιμένουμε να την υπογραμμίσει μια ευρωπαϊκή υπηρεσία. Είναι παραπάνω από οφθαλμοφανής. Οι δίκες δεν προχωρούν, οι αποφάσεις δεν εκδίδονται, η απονομή της δικαιοσύνης μετεξελίσσεται σε ένα προνόμιο για τους ισχυρούς και για τους πλούσιους. 

    Οι σοβαρές καταγγελίες για αδικαιολόγητες παρεμβάσεις στο έργο των δικαστών, οι καταγγελίες για την ύπαρξη παραδικαστικού κυκλώματος, η απουσία Συνταγματικού Δικαστηρίου, η αναχρονιστική νομοθεσία, η μη εφαρμογή Δικαστικών αποφάσεων από την δημόσια διοίκηση, η έλλειψη μηχανογράφησης, η  δραματική συρρίκνωση του διοικητικού προσωπικού κ.ο.κ. συνθέτουν μία εικόνα διάλυσης, που δεν ταιριάζει στην εικόνα ενός κράτους δικαίου και σπρώχνει την χώρα στο ευρωπαϊκό περιθώριο. 

    Πριν από λίγα χρόνια το ΣτΕ δικαίωσε έναν συμπολίτη μας, που κατέφυγε στο ανώτατο δικαστήριο, επειδή το δικαστήριο καθυστέρησε να εκδώσει την απόφαση του κατά 8 έτη, 6 μήνες και 18 ημέρες! Δυστυχώς αυτό το περιστατικό δεν ήταν μεμονωμένο. Αυτή η βραδύτητα διαπερνά, πλέον, οριζόντια όλα τα δικαστήρια της χώρας και αγγίζει τόσο την Πολιτική όσο και την Διοικητική δικαιοσύνη.

    Πρόσφατα τεχνική εταιρεία αξίωσε με προσφυγή της στο Συμβούλιο της Επικρατείας το ποσό των 20.000 ευρώ ως δίκαιη ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστη, καθώς τα δικαστήρια χρειάστηκαν 19 χρόνια και 6 μήνες για να εκδώσουν τελεσίδικη απόφαση επί της προσφυγής που είχε καταθέσει!

    Η υπερβολική διάρκεια της δικαστικής διαδικασίας είχε ως αποτέλεσμα την καταδίκη της χώρας μας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) συνολικά 403 φορές. Η καταδίκη της χώρας μας για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, λόγω της αδικαιολόγητης βραδύτητας απονομής της Δικαιοσύνης, δεν μας τιμά διόλου.

    Περιμένουμε άραγε με τέτοιες επιδόσεις να έρθει κάποιος επενδυτής στη χώρα; Με ποια ασφάλεια δικαίου; Πόση υπομονή να επιδείξει για μια τελεσίδικη δικαστική απόφαση; Πόσο ρίσκο να αναλάβει για τα κεφάλαια που διαθέτει;

    Το κράτος οφείλει να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Η νομοθετική και η εκτελεστική εξουσία θα πρέπει να λάβουν εκείνα τα μέτρα, που θα συντελέσουν στην αποτροπή της πολυνομίας και των αλλεπάλληλων νομοθετικών αλλαγών και την πρόβλεψη όσον το δυνατόν πιο απλουστευμένων και πιο γρήγορων διαδικασιών απονομής της Δικαιοσύνης.

    Η μεγαλύτερη ευθύνη, όμως, ανήκει στην ίδια τη δικαστική εξουσία. Δεν μπορούμε να προσδοκούμε την αντιμετώπιση των παθογενειών της δικαιοσύνης μόνο από το κράτος, το οποίο είναι βυθισμένο στην οικονομική κρίση, στις μνημονιακές υποχρεώσεις και στα πάσης φύσεως κοινωνικοπολιτικά φλέγοντα ζητήματα.

    Οι εκπρόσωποι της ελληνικής δικαιοσύνης οφείλουν, αντί να αναλώνονται σε αλληλοκατηγορίες και πολιτικά παιχνίδια, να αναλάβουν με κάθε κόστος την εξυγίανση του τομέα της δικαιοσύνης, να μεριμνήσουν για τον εκσυγχρονισμό και για την επιτάχυνση της διαδικασίας απονομής της δικαιοσύνης και να διασφαλίσουν την ανεξαρτησία και την αμεροληψία της δικαστικής εξουσίας. 

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ