Του Θεοδόση Μπουντουράκη 

Προ ετών χρειάστηκε να κάνω ένα επαγγελματικό ταξίδι στη Σουηδία. Ευτυχώς ήταν προχωρημένη άνοιξη και έτσι ο καιρός ήταν ευχάριστος για ένα γνήσιο τέκνο του μεσογειακού νότου. Κατά την παραμονή μου εκεί, έπρεπε να επισκεφθώ μια τοποθεσία αρκετά μακριά από την πόλη όπου διέμενα και έτσι πήρα ένα ταξί για να με πάει στα σίγουρα. Ο ταξιτζής ήξερε άπταιστα αγγλικά, δεν είχε "πειραγμένο" ταξίμετρο για τους τουρίστες, και ήταν πολύ φιλικός και ευγενής. Όταν δε του είπα ότι είμαι Έλληνας,  ενθουσιάστηκε διότι είχε διδαχθεί για την αρχαία Ελλάδα στο σχολείο, και η κουβέντα ζεστάθηκε.

Ύστερα από αρκετή ώρα διαδρομής στην εθνική οδό, παρατήρησα ότι δεν υπήρχαν διόδια και τον ρώτησα σχετικά. Ακούστε κύριε, μου είπε. Εγώ πληρώνω γύρω στο 60% φόρους, αλλά δεν δυσανασχετώ γιατί εδώ έχουμε καλά δημόσια σχολεία, καλά νοσοκομεία καλούς δρόμους και όλα αυτά δωρεάν. Έτσι αισθάνομαι ότι αυτά που πληρώνω στο κράτος, τα παίρνω πίσω με το παραπάνω. "Στην Ελλάδα πως είναι τα πράγματα;"  με ρώτησε.

Εμείς έχουμε δωρεάν ήλιο του απάντησα. 

Από τότε στη χώρα μας οι μεν φόροι αυξήθηκαν με εκθετικούς ρυθμούς, οι δε δημόσιες παροχές κατέρρευσαν δραματικά. Αλλά ο ήλιος παραμένει μέχρι νεωτέρας δωρεάν. 

Φυσικά το ύψος και η δομή της φορολογίας σε μια οικονομία είναι θέμα οικονομικής σχολής και πολιτικής ιδεολογίας της εκάστοτε κυβερνήσεως, και δεν είναι της παρούσης να το αναλύσουμε. Αυτό όμως που σίγουρα αφορά και καίει τον μέσο πολίτη είναι πρώτον η σχέση μεταξύ αμέσων και εμμέσων φόρων, αλλά κυρίως ο δείκτης των δημοσίων παροχών έναντι της συνολικής φορολογικής επιβάρυνσης. Τι πραγματικά απολαμβάνει δηλαδή ο πολίτης έναντι αυτού που πληρώνει με τους φόρους του. 

Για να μπορέσουμε όμως να καταλήξουμε σε τέτοια συμπεράσματα και μετρήσεις περί δημοσίων παροχών, χρειάζεται πρωτίστως διαφάνεια και ακριβή στοιχεία σχετικά με τη δημοσιονομική διαχείριση των κυβερνήσεων. Στη χώρα μας, η όποια διαφάνεια υπάρχει είναι η ελάχιστη δυνατή και απόλυτα τυπολατρική και προσχηματική. Χιλιάδες νόμοι, διατάγματα και υπουργικές αποφάσεις  συχνά ασαφείς  και αλληλοσυγκρουόμενοι, καθιστούν την διαφάνεια και την ακριβή ενημέρωση περί την δημοσιονομική διαχείριση ,τουλάχιστον ατυχές ανέκδοτο. 

Χώρια οι, ων ουκ έστι αριθμός, Οργανισμοί, Δημόσιες Επιχειρήσεις, επιδοτούμενες ΜΗΚΥΟ και άλλα τέτοια θολά και ασαφή επινοήματα  τα οποία απορροφούν απροσδιόριστους δημόσιους πόρους με αμφισβητούμενες και σκοτεινές αντιπαροχές προς το κοινωνικό σύνολο, το οποίον όμως τις συντηρεί πληρώνοντας όλο και περισσότερους φόρους.

Αφού μας πήρε πολλά χρόνια και τεράστια πίεση από τους δανειστές μας για να καταγράψουμε τον ακριβή αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων, τώρα διαπιστώνουμε ότι δεν γνωρίζουμε τον αριθμό των διαφόρων οργανισμών, επιχειρήσεων, ινστιτούτων και συναφών δημοσίων κατασκευασμάτων. Χώρια οι ανάλογες επιχειρήσεις των Δήμων και των Περιφερειών.

Διαβάζουμε δε ότι αρκετές εξ αυτών διεξάγουν ένα ευγενή κλεφτοπόλεμο με τις αρμόδιες υπηρεσίες, ώστε να μη απογραφούν και να συνεχίσουν λάθρα την διαβίωσή τους. 

Ο απόλυτος λαβύρινθος για εμάς τους αμύητους στα δαιδαλώδη μυστήρια των διαφόρων  δημοσίων, δημοτικών και λοιπών αυτοδιοικητικών παραδραστηριοτήτων, αλλά αμύητους και στο  χάος των σκοπίμως παραπλανητικών και ασαφών  "κωδικών" του προϋπολογισμού, από τον οποίο σιτίζονται όλα αυτά τα σχήματα , εν κρυπτώ και μυστηρίω.

Φοβούμαι ότι ο ιστορικός του μέλλοντος, με κάποια δόση υπερβολής και κυνισμού, θα μπορούσε να χαρακτηρίσει την παρούσα περίοδο της Ελληνικής   Ιστορίας  ως την πρώτη Ελληνική  Ισλαμική Δημοκρατία.

Διότι ως γνωστόν το Κοράνι πρεσβεύει ότι οι άπιστοι πρέπει να δουλεύουν και να πληρώνουν εξοντωτικούς φόρους, ώστε να συντηρούν τους πιστούς μουσουλμάνους, οι οποίοι ασχολούνται αποκλειστικά με την λατρεία του Μωάμεθ και την διάδοση της ισλαμικής πίστης.

Αντιστοίχως και στην Ελλάδα σήμερα  όσοι ανήκουν στον ιδιωτικό τομέα, και οι άνεργοι, πρέπει να αιμορραγούν φορολογικά για να συντηρούν τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, καθώς και τους προνομιούχους κομματικούς ημετέρους, τους ανήκοντες στο κυβερνητικό καθεστώς. 

Τέτοια κοινωνικά σχίσματα όμως είναι εξαιρετικά ειδεχθή και επικίνδυνα και παραπέμπουν στην εποχή του Μακρυγιάννη, όπου οι Έλληνες είχαν χωρισθεί "αυτόχθονες" και "ετερόχθονες"  με λάφυρο, και τότε, τον πολυπόθητο διορισμό στο Δημόσιο. Και φυσικά οι συνέπειες αυτού του εθνικού διχασμού, κατά τα πρώτα χρόνια του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, ήταν βαρύτατες. 

Όλοι οι Έλληνες που αγαπάμε την πατρίδα μας, και κάνουμε όνειρα  γι’ αυτήν, ευχόμαστε η Ιστορία να μην επαναληφθεί. Ούτε ως  φάρσα ούτε ως τραγωδία. 

* Ο κ. Θεοδόσης Μπουντουράκης είναι Οικονομολόγος