Συνεχης ενημερωση

    Παρασκευή, 27-Νοε-2015 00:05

    Οι ακραίες συνθήκες διάσωσης της χώρας και η τελευταία αμαρτία της Ευρώπης

    Οι ακραίες συνθήκες διάσωσης της χώρας και η τελευταία αμαρτία της Ευρώπης
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Παναγιώτη Γκλαβίνη

    Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών προξένησε διπλή ζημία σε εκατοντάδες χιλιάδες μετόχους, αφενός, και σε εκατομμύρια Έλληνες φορολογούμενους, αφετέρου. Όλοι εμείς θα πρέπει τώρα να αποπληρώσουμε ένα πρόσθετο χρέος, το οποίο θα είχαμε αποφύγει εάν η Κυβέρνηση άφηνε την οικονομία σε πορεία εξόδου από την ύφεση, στην οποία αυτή είχε εισέλθει το 2014, και δεν την εκτροχίαζε βιαίως το 2015.

    Για να καταστεί σαφές το τι ακριβώς συνέβη με τις τράπεζες, θα προσθέσω μόνον το εξής σε όσα γλαφυρά έχουν γραφτεί τελευταία: Φανταστείτε το τραπεζικό σύστημα σαν ένα αυτοκίνητο που του λείπει μια ρόδα. Διά της μεθόδου του book building που επιλέχθηκε, τα ξένα funds απαίτησαν να πάρουν όλο το αυτοκίνητο για να εισφέρουν στο κεφάλαιο του τραπεζικού μας συστήματος την αξία της μιας ρόδας που του έλειπε. Κι εμείς τους το δώσαμε.

    Ήταν αναγκαίο κάτι τέτοιο; Εδώ που φτάσαμε ήταν, διαφορετικά ορισμένες τράπεζες θα κινδύνευαν είτε να λυθούν σε good και bad bank, είτε να ανακεφαλαιοποιηθούν με κούρεμα των καταθέσεών τους. Και στις δυο περιπτώσεις, η μεν επιστροφή των καταθέσεων θα ήταν πλέον ανέφικτη, καθώς τα capital controls δεν θα αίρονταν στο άμεσο μέλλον, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτη και η επιστροφή στην ανάπτυξη, η δε σοβαρά τραυματισμένη ελληνική οικονομία δεν θα άντεχε ένα τέτοιο σοκ, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα θα λειτουργούσε ως χαριστική βολή.

    Υπό το φως των ανωτέρω, είναι προκλητικό να επιχαίρει η Κυβέρνηση γιατί ανακεφαλαιοποίησε τις τράπεζες, την στιγμή που η ίδια τις οδήγησε, όλο το προηγούμενο διάστημα, σε αυτή την κατάσταση. Ο δε τρόπος ανακεφαλαιοποίησης που επιλέχθηκε και τα συντρίμμια που άφησε πίσω του, συνιστούν την πρώτη ορατή και ανεπανόρθωτη ζημία μεγάλης έκτασης που προξένησε ο κυβερνητικός συνασπισμός στην ελληνική οικονομία.

    Οι υπόλοιπες βλάβες που έχει προκαλέσει, θα αποκαλύπτονται σταδιακά όλο το επόμενο διάστημα, καθώς θα αποτυπώνονται σε ύφεση και θα απαιτούν τη λήψη νέων μέτρων για να καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό που θα προκύψει.

    Και οι Ευρωπαίοι;

    Το τελευταίο που τους νοιάζει αυτή την εποχή, είναι αν έχασαν οι επενδυτές τις συμμετοχές τους στο κεφάλαιο των ελληνικών τραπεζών ή αν ο ελληνικός λαός θα κληθεί να πληρώσει περισσότερο χρέος απ’ όσο ήταν μέχρι τώρα αναγκαίο…

    Γι’ αυτούς, το τελευταίο πρόγραμμα διάσωσης της χώρας ήταν αυτό του 2012, δηλαδή το δεύτερο. Ήταν εκείνο που θα στηνόταν πάνω στη συμφωνία του Deauville του Οκτωβρίου 2010, εφόσον αποδεικνυόταν ότι το ελληνικό χρέος δεν θα ήταν βιώσιμο χωρίς κούρεμα. Γεγονός που για τους Ευρωπαίους συνιστούσε ιεροσυλία. Την διέπραξαν, με την προσδοκία, όμως, ότι θα ήταν η τελευταία αμαρτία, στην οποία θα υπέπιπταν διασώζοντας την Ελλάδα. Λογάριαζαν, δυστυχώς, χωρίς τον πολιτικό κόσμο της χώρας που δέχονταν να σώσουν για δεύτερη φορά (και φαρμακερή όπως πίστευαν). 

    Όμως, jamais deux sans trois, που λένε και οι δύστυχοι Γάλλοι. Αυτή τη φορά, ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι όπως πριν. Διότι, οι Ευρωπαίοι δέχτηκαν να χρηματοδοτήσουν το τρίτο πρόγραμμά μας με τον ενδεχόμενο δόλο, εάν αυτό αποτύχει, να φύγουμε από το Ευρώ, και αν αυτό δεν είναι εφικτό από μόνο του, κι από την ίδια την Ευρώπη. 

    Η ανακεφαλαιοποίηση είναι αποκαλυπτική της ευρωπαϊκής αδιαφορίας –αυτή τη φορά– για το πραγματικό αποτέλεσμα της διάσωσης και τους όρους επίτευξής του. Σου λένε, αν καταφέρουν να σωθούν οι Έλληνες κάτω απ’ αυτές τις ακραίες συνθήκες διάσωσης, καλώς. Αν όχι, πάλι καλώς…

    Τελευταία δε, εξ αιτίας των γεγονότων στο Παρίσι, οι όροι διάσωσης της χώρας έπαψαν πλέον να διαμορφώνονται στο τραπέζι της διεθνούς οικονομίας, στο οποίο κουτσά στραβά συμμετείχαμε, για να μεταφερθούν στο τραπέζι της διεθνούς πολιτικής, στο οποίο εμείς δεν συμμετέχουμε. Περιμένουμε, λοιπόν, με αγωνία τις αποφάσεις των άλλων. Και να είστε βέβαιοι ότι αυτή τη φορά θα μας επιβάλουν χωρίς κανένα δισταγμό ή δεύτερη σκέψη όποιο μέτρο, οικονομικό ή άλλο, τυχόν κρίνουν ότι τους συμφέρει προκειμένου ν’ αντιμετωπίσουν την επίθεση που δέχονται. Εάν μάλιστα τους συμφέρει να μας χρησιμοποιήσουν ως αποδιοπομπαίο τράγο, δεν θα χρειαστεί να προσπαθήσουν και πολύ. Είμαστε ιδανικοί για το ρόλο αυτό υπό τις επικρατούσες συνθήκες.

    Συμπέρασμα

    Ποιος, άραγε, θα διαχειριστεί αυτές τις συνθήκες στο εκρηκτικό περιβάλλον που βιώνουμε το διάστημα αυτό εντός και εκτός της χώρας; Μετά την κατάρρευση και την απονομιμοποίηση δια της αυτογελιοποίησης της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, η οποία λειτουργούσε ως συνταγματικό αντίβαρο, εναπόμεινε πλέον μόνον ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για να αναλάβει έναν ρόλο που δεν τον περιγράφει ακριβώς το Σύνταγμα, αλλά που τον επιτάσσει σαφώς η Ιστορία. Αναμένουμε, συνεπώς, τις πρωτοβουλίες του.

    * Ο κ. Π. Γκλαβίνης είναι αναπληρωτής Κοσμήτορας στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ