Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 14-Απρ-2011 08:09

    "Ο λάκκος που άνοιξε ο σεισμός..."

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Γιώργου Ι. Κωστούλα

    Με αναφορά σε πρόσφατο Συμπόσιο, γύρω από την κρίση και την υπέρβασή της, κατέγραφα στο προηγούμενο άρθρο την άκρως ενθαρρυντική διαπίστωση για τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό των σπουδαίων κιβωτών δράσης, νησίδων αριστείας και παραδείγματος, που με τη διείσδυσή τους στην ελληνική κοινωνία και το διεγερτικό τους ρόλο είναι δυνατόν να συνεγείρουν ευρύτερες υγιείς δυνάμεις του τόπου στην αναμενόμενη προσπάθεια ηθικής ανάτασης που τόσο χρειαζόμαστε.

    Συνεχίζω σήμερα με τη διαπίστωση, του Συμποσίου επίσης, ότι η κρίση, πέρα από οτιδήποτε άλλο, ήταν για όλους τους Έλληνες μια Αποκάλυψη.

    Παρακάτω σκιαγραφούνται ορισμένες πτυχές αυτής της αποκάλυψης.

    Μετά το πρώτο σοκ, την εφαρμογή πρωτοφανών -και πρωτοφανώς αδίκων- οριζόντιας εφαρμογής εισπρακτικών μέτρων και τα δραματικά ερωτήματα του τύπου: "Πως φτάσαμε ως εδώ"; "Πως καταντήσαμε έτσι"; "Που πάμε"; η κρίση άρχισε να λειτουργεί ως καταλύτης, αποκαλύπτοντας μια νοσηρή κοινωνική κατάσταση, με κύριο χαρακτηριστικό της την κατίσχυση του "Ιδιωτικού" εις βάρος του "Δημοσίου".
     
    Η αποκάλυψη, ήδη, αρχίζει να δίνει χώρο στην οργή. Τα έχει γράψει και ο Χ. Τσούκας στην Καθημερινή:  Η δυσαρέσκεια δεν εκφράζεται πλέον νηφάλια. Έπρεπε πρώτα να βιώσουμε το συναίσθημα της οργής προκειμένου να γνωστοποιήσουμε προς τα έξω τις βαθύτατες επιθυμίες μας. "Τα πάθη θεσμίζουν τις πόλεις", γράφει ο Καστοριάδης.  Όταν οργιζόμαστε  κατά των "κλεφτών" δηλώνουμε τη συγκινησιακή μας ταύτιση με μια οργανωμένη συλλογικότητα που επιθυμεί να ζήσει χωρίς διαφθορά, χωρίς φαυλότητα.

    Φωνάζοντας θυμωμένα: "κλέφτες, κλέφτες" ή "τα λεφτά μας πίσω", δημιουργούμε, άθελά μας ίσως, το απαραίτητο υπόστρωμα για να εμπεδωθεί το συναίσθημα της ενοχής μεταξύ όλων όσοι ιδιοτελώς διαχειρίζονται δημόσιο πλούτο. Στιγματίζουμε για να αποτρέψουμε.

    Όλες οι σημαντικές κοινωνικές κατακτήσεις προέκυψαν, όχι τόσο γιατί σκεφτήκαμε, όσο γιατί θυμώσαμε, αγανακτήσαμε, είπαμε "δεν πάει άλλο".

    Εν αρχή ην το πάθος. Ίσως οι αντιδράσεις μας κατά των μέτρων να μην είναι λογικές, αλλά είναι συναισθηματικά αναγκαίες. Μόνο όταν γνωρίσουν την οργή μας οι φαύλοι πολιτικάντηδες και λοιποί ενδέχεται να συγκινηθούν. Μόνο όταν θυμώσουμε αρκετά με τον εαυτό μας θα πούμε "ως εδώ".

    Όλα δείχνουν, ότι τίποτα από εδώ και πέρα δεν θα είναι όπως πρώτα. Η κυβέρνηση που θα αποφασίσει να προσθέσει ακόμα μια πανεπιστημιακή σχολή ή ένα νέο ΤΕΙ σε μια επαρχιακή πόλη θα χλευασθεί. Για πρώτη φορά ο υπουργός που θα διορίσει παράνομα κάποιον ψηφοφόρο του ή που θα χαρακτηρίσει ένα ακόμα επάγγελμα "επικίνδυνο και ανθυγιεινό", ή που θα ενδώσει αμαχητί στην πρώτη απεργία, κινδυνεύει πια να χαρακτηριστεί φαιδρός και να μην επανεκλεγεί. Το ίδιο και ο ανοιχτοχέρης υπουργός που θα χαρίσει χρέη στην ποδοσφαιρική ομάδα της εκλογικής του περιφέρειας ή που θα  ενθαρρύνει κάθε μορφής αγώνα των υποστηρικτών του.

    Μετά τα όσα μάθαμε, ως προϊόν αυτής της αποκάλυψης, αρχίζουμε να γινόμαστε όλο και σοφότεροι. Ίσως δεν ξέρουμε πως αλλάζει ο κόσμος.

    Ξέρουμε όμως, πια, πως χειροτερεύει.

    Έχοντας επιδοθεί με ζήλο στη λαθρεπιβασία συρρικνώσαμε το χρόνο στο "εδώ και τώρα". Αποφύγαμε επώδυνα διλήμματα και επιλογές. Όταν συνωστίζονταν πολλοί στην πόρτα, τη μεγαλώναμε για να περάσουν όλοι.

    Και για να μην τα βάζουμε μονίμως με τον  νεοφιλελευθερισμό, το πρόβλημα δεν έχει να κάνει με την ποσότητα της κρατικής παρέμβασης, αλλά με την μορφή, την ποιότητα της παρέμβασης και με το ζήτημα τού ποιος κερδίζει απ΄ αυτήν. Όπως στην περίπτωσή μας, όπου η βούληση για κρατική παρέμβαση εκδηλωνόταν μόνο για ιδιωτική επωφέλεια ή για να εξυπηρετήσουμε τους δικούς μας.

    Γεγονός που μας φέρνει σε μια νέου είδους ιδιωτεία, που θα μπορούσε να ονομασθεί και ελληνικού τύπου. Ο ορισμός της: "Ιδιωτεία δε σημαίνει να μην ασχολείσαι με τα κοινά. Σημαίνει να ασχολείσαι μόνο με τα δικά σου".


    * O κ. Κωστούλας είναι τέως γενικός διευθυντής εταιρειών του ευρύτερου χρηματοπιστωτικού τομέα. Ένα νέο βιβλίο του, με τίτλο: "ΔΙΑΒΑ-ΖΩΝΤΑΣ με το μολύβι στο χέρι", κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ.


    gcostoulas@gmail.com

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων