Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 29-Σεπ-2022 00:03

    Η Ρωσία διέβη τον Ρουβίκωνα με την επιστράτευση

    26212230
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Nigel Gould-Davies

    Οι τελευταίες στρατιωτικές επιτυχίες της Ουκρανίας και η πανικόβλητη απάντηση της Ρωσίας, σηματοδοτούν ένα σημείο καμπής στον επτάμηνο πόλεμο. Αυτή είναι η πιο σημαντική στιγμή από όταν η Ρωσία απέτυχε να καταλάβει το Κίεβο τις πρώτες ημέρες της εισβολής της. ο πόλεμος αποκάλυψε τις εξωτερικές αδυναμίες της Ρωσίας. Τώρα θα τεστάρει την εγχώρια δύναμη του καθεστώτος.

    Αυτή η φάση ξεκίνησε με την απελευθέρωση από την Ουκρανία μιας περιοχής γύρω από το Χάρκοβο 6.000 τχ, την οποία η Ρωσία είχε καταλάβει για μήνες και σκόπευε να κρατήσει "για πάντα". Η επιχείρηση της Ουκρανίας και η στρατηγική μανούβρα που περιλαμβάνει, επιβεβαίωσε την ανώτερη στρατιωτική απόδοση, την αρχηγία και την πολιτική ηγεσία. Ξεπέρασε και σε σκέψη και μαχητικά, την Ρωσία.

    Η αποτυχία της Ρωσίας διευρύνει το χάσμα μεταξύ των προθέσεων και των δυνατοτήτων της. οι χρόνιες αδυναμίες στο μέγεθος και στην ποιότητα της δύναμης, σημαίνουν ότι η θέση της είναι πιθανό να επιδεινώθηκε περαιτέρω. Αντιμέτωπη με ένα μη βιώσιμο status quo, η Ρωσία πρέπει να επιλέξει εάν θέλει να κλιμακώσει την κατάσταση –αυξάνοντας τα μέσα για να πετύχει τους στόχους- ή να περιορίσει την ένταση –υποβαθμίζοντας τους στόχους αντίστοιχα με τις δυνατότητες. Η υποχώρηση φαίνεται απίθανη. Η δύναμη, το ηθικό και η υποστήριξη της Ουκρανίας από τη Δύση, σημαίνουν ότι δεν θα δεχθεί οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα εκτός από την πλήρη ρωσική αποχώρηση. Αυτό θα ήταν πολιτικά καταστροφικό και ψυχολογικά ταπεινωτικό για τον Πούτιν. Αντίθετα, η Ρωσία κλιμακώνει με τρεις τρόπους.

    Πρώτον, προχωρά βιαστικά σε μια αποδυναμωμένη εκδοχή του εγκαταλελειμμένου σχεδίου προσάρτησης του Ντονμπάς, με τη διεξαγωγή ψευδών δημοψηφισμάτων σε τέσσερις περιοχές που δεν ελέγχει πλήρως: τις "Δημοκρατίες" Λουγκάνσκ και Ντονιέσκ, τη Ζαπορίζια και τη Χερσώνα. Δεύτερον, ο Πούτιν έχει εκδώσει μια μετά βίας καλυμμένη απειλή για τη χρήση όπλων έναντι οποιασδήποτε απειλής στη ρωσική εδαφική ακεραιότητα. Το σενάριο είναι ξεκάθαρο: να διεκδικήσει την κυριαρχία –ακόμη και αν δεν αναγνωρίζεται από άλλα κράτη- στο ουκρανικό έδαφος και να προσπαθήσουμε να αποτρέψουμε μελλοντικές προσπάθειες απελευθέρωσής της.

    Τρίτον, και πιο μοιραίο, ο Πούτιν έδωσε εντολή για την πρώτη κινητοποίηση (επιστράτευση) της Ρωσίας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν και το σχετικό διάταγμα το χαρακτηρίζει "μερικό", οι διατάξεις του δεν περιλαμβάνουν τέτοια όρια επί της αρχής. Σε ομιλία του στις 21 Σεπτεμβρίου, η ξαφνική αναβολή της οποίας το βράδυ ενέτεινε την αίσθηση της σύγχυσης, ο Πούτιν, ο οποίος προηγουμένως είχε επιμείνει ότι δεν θα υπάρξει καθόλου επιστράτευση, ισχυρίστηκε ότι θα κληθούν μόνο έφεδροι. Ο υπουργός Άμυνας Σεργκέι Σόιγκου πρόσθεσε ότι μόνο 300.000 από τους 25 εκατ. δυνητικά διαθέσιμους πολίτες, θα κληθούν. Αλλά ακόμη και η αναφορά του τελευταίου αριθμού, σηματοδότησε ότι εξετάστηκαν ευρύτερες επιλογές –όπως και η αποτυχία της δημοσίευσης του "σημείου 7" του διατάγματος για την επιστράτευση, με το σκεπτικό ότι περιείχε διαβαθμισμένα δεδομένα σχετικά με αριθμούς.

    Η επιστράτευση είναι μια πράξη απελπισίας που το Κρεμλίνο έχει κάνει τα πάντα μέχρι τώρα για να αποφύγει. Για πρώτη φορά, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού δεν μπορεί πλέον να αγνοήσει τον πόλεμο. Γνωρίζουν ότι το διάταγμα μπορεί άμεσα να διευρυνθεί και να τους αναγκάσει να πολεμήσουν. Πολλοί χωρίς προηγούμενη στρατιωτική εμπειρία –συμπεριλαμβανομένων διαδηλωτών- έχουν λάβει χαρτιά κλήτευσης. Πολλοί περισσότεροι σπεύδουν να εγκαταλείψουν τη χώρα. Η προθυμία για μάχη είναι μια πραγματική δοκιμασία για τη στήριξη ενός πολέμου. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι μόλις ένα μικρό μέρος του πληθυσμού θα το έκανε. Το ερώτημα δεν είναι πλέον υποθετικό.

    Επιπλέον, η επιστράτευση δεν αποτελεί μια γρήγορη λύση. Δεν είναι ξεκάθαρο ότι η Ρωσία έχει την ικανότητα και την υποδομή να πραγματοποιήσει έστω και την μερική κινητοποίηση στην κλίμακα που έχει εξαγγείλει ο Σοιγκου, αν μη τι άλλο εξαιτίας των βαριών απωλειών μεταξύ των αξιωματικών στον πόλεμο. Οι Ρώσοι πολίτες, με χρήματα ή διασυνδέσεις μπόρεσαν εδώ και καιρό να αποφύγουν τη στράτευση. Η ποιότητα, το ηθικό και τα κίνητρα θα μειωθούν περαιτέρω. Και ακόμη και στην καλύτερη περίπτωση, θα χρειαστούν μήνες για να αναπτυχθούν σημαντικοί αριθμοί στην Ουκρανία.

    Τι απομένει από τη ρωσική στρατηγική; Στον απόηχο των μεγάλων αποτυχιών στο πεδίο της μάχης, το καθεστώς δυσκολεύεται να θέσει στόχος και να συγκεντρώσει μέσα. Μετά την αρχική αποτυχία να καταλάβει το Κίεβο, ο Πούτιν παρέμεινε βέβαιος ότι το μέγεθος και η ανθεκτικότητα της Ρωσίας θα εξασφάλιζαν τελικά νίκη και στη μάχη με τα όπλα και σε εκείνη της οικονομικής αποφασιστικότητας έναντι στη Δύση.

    Αλλά ο χρόνος δεν είναι πλέον με το μέρος της Ρωσίας. Η Ουκρανία είναι μια στρατιωτική δύναμη με περισσότερη εξειδίκευση και κίνητρο, καλύτερα εξοπλισμένη και καθοδηγούμενη. Η Δύση, που παραμένει ενωμένη στην στήριξη της Ουκρανίας, είναι έτοιμη να προσαρμοστεί, και όχι να συνθηκολογήσει, σε μια διακοπή του ρωσικού αερίου καθώς πλησιάζει ο χειμώνας. Οι κυρώσεις της επιβάλλουν αυξανόμενο κόστος στη Ρωσία και θα κλιμακωθούν καθώς το σχεδόν καθολικό εμπάργκο πετρελαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα τεθεί σε ισχύ τον Δεκέμβριο και καθώς θα διαμορφώνεται η στρατηγική της για τις τιμές. και η Ρωσία είναι πιο απομονωμένη από ποτέ. Ακόμη και η Κίνα, η Ινδία και η Τουρκία, μεγάλες οικονομίες που έχουν επωφεληθεί από το ευνοϊκό ενεργειακό εμπόριο με την πληγείσα από τις κυρώσεις Ρωσία, έχουν τώρα δημοσίως εκφράσει τις ανησυχίες τους για τον πόλεμο και την επιθυμία να τελειώσει γρήγορα.

    Η στρατηγική του Κρεμλίνου τώρα στηρίζεται σε δύο υποθέσεις. Η πρώτη είναι ότι θα μπορεί να ρίξει επιπλέον στρατό για να σταματήσει την ουκρανική προώθηση και να εξασφαλίσει μόνιμα κάποιο κομμάτι γης που μπορεί να παρουσιάσει ως νίκη που να άξιζε το τεράστιο κόστος που έχει αναλάβει η Ρωσία. Αυτό φαίνεται χλωμό.

    Η δεύτερη ελπίδα της Ρωσίας είναι ότι, αν και δεν μπορεί να νικήσει την Ουκρανία, μπορεί να την αναγκάσει να τερματίσει τον πόλεμο –ή να τρομάξει την Δύση και αυτή να το επιβάλει στην Ουκρανία. Αυτό θα απαιτούσε μια μαζική κλιμάκωση της βίας και του κινδύνου. Οι τιμωρητικές επιθέσεις της Ρωσίας στα συστήματα ηλεκτρικής ενέργειας της Ουκρανίας το υπαινίσσονται. Αλλά ούτε αυτές, ούτε περαιτέρω συμβατικές επιθέσεις σε αστικούς στόχους, είναι game-changer. Η νέα απειλή του Πούτιν για τα πυρηνικά, εγείρει ξανά το φάσμα που ανησυχεί περισσότερο τη Δύση. Αλλά η προηγούμενη προειδοποίησή του στην αρχή του πολέμου δεν απέτρεψε ούτε την Ουκρανία από το να εξαπολύσει επιθέσεις στην κατεχόμενη Κριμαία και στο ρωσικό έδαφος, ούτε τη Δύση από το να παράσχει αυξανόμενη υποστήριξη. Σαν να γνώριζε ότι η τελευταία του απειλή στερούνταν αξιοπιστίας, πρόσθεσε με ένα γρύλισμα: "δεν είναι μπλόφα".

    Η λογική του πολέμου –καθοδηγούμενη από την εμμονή του Πούτιν με την Ουκρανία και τις αρνητικές επιπτώσεις των πολιτικών του –δείχνουν που οδηγούμαστε. Στη συνέχεια, όλες οι προσπάθειές του –επιρροή, ανατροπή, αποσταθεροποίηση και επιβολή- να υποτάξει την Ουκρανία, ενίσχυσαν την αντίστασή της. Ο Πούτιν έμεινε με την επιλογή να εγκαταλείψει τον στόχο του ή να πάει σε πόλεμο. Επέλεξε το δεύτερο.

    Τώρα, όλες οι προσπάθειες του Πούτιν να διεξάγει έναν περιορισμένο πόλεμο, έχουν αφήσει τη Ρωσία πιο αδύναμη, στρατιωτικά, διπλωματικά και οικονομικά. Του μένει η επιλογή της πλήρους αποχώρησης ή του πολέμου σε πλήρη κλίμακα. Προχωρά προς το δεύτερο. Η εξωτερική αδυναμία της Ρωσίας έχει αποκαλυφθεί. Τώρα θα δοκιμαστεί η εσωτερική της αντοχή.

    Η επιστράτευση είναι η απόλυτη δοκιμασία στήριξης του καθεστώτος. Την τελευταία δεκαετία οι Ρώσοι έγιναν πιο φτωχοί και λιγότερο ελεύθεροι, αλλά θα μπορούσαν να ζήσουν μια ζωή χωρίς πολιτική και να τους αφήσουν ελεύθερους. Τώρα τους λένε να πεθάνουν για την πατρίδα τους. Οι ελίτ θα βρούνε τρόπους να προστατεύσουν τους δικούς τους ανθρώπους από την επιστράτευση. Όμως γνωρίζουν ότι οποιαδήποτε χρήση πυρηνικών πολέμων θα είχε καταστροφική απάντηση.

    Εν ολίγοις, οι ελίτ και ο λαός έχουν επιτακτικό συμφέρον να αντιταχθούν στα μοναδικά διαθέσιμα μέσα για τη συνέχιση του πολέμου. Το ερώτημα τώρα είναι εάν αυτό θα λάβει αποτελεσματική πολιτική μορφή ή εάν το καθεστώς μπορεί να κλιμακώσει την καταστολή για να την αποτρέψει, ακόμη και καθώς κλιμακώνει τον πόλεμο εναντίον της Ουκρανίας.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: https://www.iiss.org/blogs/analysis/2022/09/mobilisation-russia-crosses-the-rubicon

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ