Της Βίκυς Κουρλιμπίνη

Οι διατροφικές επιλογές αλλάζουν, καθώς όλο και περισσότεροι καταναλωτές στρέφονται προς πρότυπα που συνδυάζουν την υγεία με τη βιωσιμότητα και την ποιότητα των τροφίμων. Σύμφωνα με ειδικούς του Harvard, όροι όπως "βιώσιμη διατροφή" και "καθαρή ετικέτα" δεν αποτελούν απλώς διατροφικές τάσεις, αλλά εκφράζουν μια βαθύτερη αλλαγή στη σχέση μας με το φαγητό.

Κεντρική θέση στις νέες τάσεις κατέχει η plant-forward διατροφή, η οποία προωθεί την αυξημένη κατανάλωση φυτικών τροφών, χωρίς όμως την πλήρη απομάκρυνση από τα ζωικά προϊόντα. Πρόκειται για μια ευέλικτη προσέγγιση που δίνει έμφαση στη σταδιακή ενσωμάτωση περισσότερων φρούτων, λαχανικών, οσπρίων, δημητριακών ολικής άλεσης, ξηρών καρπών και υγιεινών φυτικών λιπαρών στο καθημερινό μας πιάτο.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η αυξανόμενη δημοφιλία της φυτικής πρωτεΐνης. Όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, η πρωτεΐνη δεν προέρχεται αποκλειστικά από ζωικές πηγές. Όσπρια, σπόροι, ξηροί καρποί και προϊόντα σόγιας καλύπτουν επαρκώς τις ανάγκες του οργανισμού, ενώ τα τελευταία χρόνια κερδίζουν έδαφος και τα φυτικά υποκατάστατα κρέατος, τα οποία απευθύνονται κυρίως σε όσους επιθυμούν να μειώσουν –και όχι απαραίτητα να εξαλείψουν– την κατανάλωση ζωικών προϊόντων.

Ένας ακόμη όρος που συναντάται συχνά είναι το "clean eating", αν και δεν διαθέτει σαφή επιστημονικό ορισμό. Για πολλούς σημαίνει κατανάλωση φρέσκων και μη επεξεργασμένων τροφίμων, ενώ για άλλους συνδέεται με μια plant-forward διατροφή που περιλαμβάνει περιορισμένο αριθμό συσκευασμένων προϊόντων, με απλά και αναγνωρίσιμα συστατικά. Οι ειδικοί του Harvard επισημαίνουν ότι ο όρος χρησιμοποιείται με διαφορετικούς τρόπους και απαιτεί προσεκτική ερμηνεία.

Από τη φιλοσοφία του "clean eating" προκύπτουν και το ψάξιμο της "καθαρής ετικέτας", με τους καταναλωτές να ζητούν τρόφιμα που περιέχουν λιγότερα συστατικά και αποφεύγουν τεχνητά πρόσθετα ή χημικούς όρους δύσκολα κατανοητούς. Ωστόσο, τονίζεται ότι μια "καθαρή" ετικέτα δεν αποτελεί εγγύηση υψηλής διατροφικής αξίας, καθώς τέτοια προϊόντα μπορεί να εξακολουθούν να έχουν αυξημένη περιεκτικότητα σε ζάχαρη ή αλάτι.

Ιδιαίτερη βαρύτητα αποκτά και η βιώσιμη διατροφή, η οποία εξετάζει τις διατροφικές επιλογές σε συνάρτηση με το περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Η μείωση της κατανάλωσης κόκκινου κρέατος, η αξιοποίηση ολόκληρων φυτικών προϊόντων και ο περιορισμός της σπατάλης τροφίμων αποτελούν τους βασικούς άξονες.

Τέλος, η διατροφή με περιβαλλοντική συνείδηση εστιάζει ακόμη πιο έντονα στον ρόλο της παραγωγής τροφίμων στην κλιματική αλλαγή. Η επιλογή εποχικών και τοπικών φυτικών προϊόντων και η αποφυγή πρακτικών που επιβαρύνουν το περιβάλλον αποτελούν κεντρικά στοιχεία αυτής της τάσης.

Όπως τονίζουν οι ειδικοί του Harvard, οι έξι αυτές τάσεις δεν λειτουργούν ως αυστηρά διατροφικά πρότυπα, αλλά ως κατευθυντήριες γραμμές που ενθαρρύνουν πιο συνειδητές επιλογές