Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 04-Ιουλ-2019 10:57

    Εξωσωματική γονιμοποίηση: Τι φταίει και δεν πετυχαίνει;

    Εξωσωματική γονιμοποίηση: Τι φταίει και δεν πετυχαίνει;
    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Από τον Ιάκωβο Σούση, Msc,FRCOG, Μαιευτήρ-Γυναικολόγος, Ιατρός Αναπαραγωγής

    Μια προσπάθεια εξωσωµατικής δεν έχει κάθε φορά τα αποτελέσµατα που θέλουµε. Εάν ένας κύκλος IVF αποτύχει, το ζευγάρι αισθάνεται θλίψη, θυµό, απογοήτευση. Είναι φυσιολογικά αυτά τα συναισθήµατα και δεν πρέπει να κατηγορεί κανείς τον εαυτό του ή τον σύντροφό του. 

    Τα τελευταία χρόνια τα ποσοστά κυήσεων µπορεί να φθάσουν και το 80% έπειτα από µία ωοληψία και µέχρι την εξάντληση όλων των φρέσκων και κατεψυγµένων εµβρύων που προέκυψαν. Ακόµα και στις καλύτερες παγκοσµίως µονάδες εξωσωµατικής γονιµοποίησης, όµως, πάνω από το 50% των γυναικών δεν θα µείνουν έγκυοι µε την πρώτη εµβρυοµεταφορά.

    Γενικά µιλάµε για επαναλαµβανόµενη αποτυχία εµφύτευσης εάν δεν έχουµε κύηση µετά τη µεταφορά τεσσάρων καλής ποιότητας εµβρύων σε τουλάχιστον τρεις φρέσκους ή κατεψυγµένους κύκλους σε µια γυναίκα µικρότερη των 40 ετών. Μετά τη σωστή διερεύνηση και θεραπεία, η µεγάλη πλειονότητα των γυναικών θα καταφέρει να αποκτήσει παιδί.

    Ας δούµε τα βασικά αίτια των επαναλαµβανόµενων αποτυχιών εξωσωµατικής γονιµοποίησης:

    1. Ηλικία
    Η ηλικία της γυναίκας είναι ο σπουδαιότερος προγνωστικός παράγοντας επιτυχίας. Η γονιµότητα πέφτει σηµαντικά µετά τα 35 έτη και πολύ γρήγορα µετά τα 40 έτη. Όσο µεγαλύτερη η ηλικία της γυναίκας, τόσο λιγότερα ωάρια παράγει κατά τη διέγερση των ωοθηκών και η συχνότητα των χρωµοσωµατικών ανωµαλιών αυξάνεται. Ενδιαφέρον είναι ότι τα τελευταία χρόνια έχει αποδειχθεί ότι και η ηλικία του άνδρα παίζει παρόµοιο ρόλο. Διαπιστώνουµε ότι έως και το 70% των εµβρύων φέρουν συχνότατα γενετικές ανωµαλίες, που οδηγούν στην αποτυχία της εξωσωµατικής γονιµοποίησης.

    2. Ανωµαλίες της µήτρας
    Η δεκτικότητα του ενδοµητρίου επηρεάζεται από συγγενείς ανωµαλίες της µήτρας, πολύποδες και ινοµυώµατα. Η υστεροσκοπική διερεύνηση της µήτρας και η διόρθωση πριν από την εξωσωµατική οποιασδήποτε παθολογίας αυξάνουν τα ποσοστά κυήσεως. Σε γυναίκες µε πολλές αποτυχίες εµφύτευσης συνιστάται η αφαίρεση πολλών µικρών ινοµυωµάτων, τα οποία διαφορετικά δεν θα αφαιρούσαµε.

    3. Υδροσάλπιγγες
    Οι διογκωµένες και αποφραγµένες σάλπιγγες συνδέονται µε επαναλαµβανόµενες αποτυχίες εµφύτευσης. Αυτό οφείλεται στην παλινδρόµηση τοξικού υγρού από τις σάλπιγγες στη µήτρα, το οποίο παρενοχλεί την εµφύτευση. Αφαίρεση των σαλπίγγων αυξάνει τα ποσοστά επιτυχίας της εξωσωµατικής.

    4. Ενδοµητρίωση
    Πολλές γυναίκες οδηγούνται στην εξωσωµατική γονιµοποίηση χωρίς πλήρη διερεύνηση και διάγνωση. Η διάγνωση της ενδοµητρίωσης καθυστερεί 7-12 χρόνια και αν η ύπαρξή της έχει διαφύγει, µπορεί πολλοί κύκλοι να αποτύχουν. Η κατάλληλη θεραπεία τετραπλασιάζει τις πιθανότητες κύησης.

    5. Ποιότητα των εµβρύων
    Η εκτίµηση της ποιότητας των εµβρύων είναι µορφολογική και δεν βασίζεται σε αντικειµενικά κριτήρια. Η παρακολούθηση της εξέλιξης των εµβρύων κατά τρόπο µη επεµβατικό (µε το εµβρυοσκόπιο), όπως και η τεχνητή νοηµοσύνη, συµβάλλουν στην επιλογή του καλύτερου εµβρύου, µε θετικά αποτελέσµατα. 

    6. Προεµφυτευτική διάγνωση
    Με τις καινούργιες τεχνικές βιοψίας στο στάδιο της βλαστοκύστης και τη γενετική ανάλυση των εµβρύων µε τη µέθοδο αλληλούχισης νέας γενιάς (NGS) βλέπουµε όλο το γονιδίωµα του εµβρύου και µπορούµε να επιλέξουµε υγιές έµβρυο για µεταφορά. Είναι απαραίτητο να γίνουν περαιτέρω µελέτες.

    7. Ανοσολογικοί παράγοντες
    Αν αναλογιστεί κανείς ότι η κύηση είναι η µοναδική περίπτωση στη φύση που η γυναίκα δέχεται ένα σώµα (το έµβρυο) που είναι κατά 50% ξένο προς αυτήν και όχι µόνο δεν το απορρίπτει, αλλά το µεγαλώνει για 9 µήνες και το γεννά, είναι αυτονόητο ότι η λειτουργία του ανοσοποιητικού της συστήµατος πρέπει να προσαρµοστεί. Δυσλειτουργείες του ανοσοποιητικού συστήµατος θεωρείται ότι ευθύνονται για τις αποτυχηµένες εµφυτεύσεις.

    8. NK κύτταρα δολοφόνοι
    Τα κύτταρα δολοφόνοι είναι υποοµάδα των λεµφοκυττάρων, τα οποία προστατεύουν τον οργανισµό από ιούς και βακτήρια. Ο ρόλος των κυττάρων αυτών στην αρχόµενη κύηση δεν έχει πλήρως διευκρινιστεί. Οι περισσότεροι επιστηµονικοί φορείς δεν συνιστούν διαγνωστικές εξετάσεις και θεραπείες για τα κύτταρα δολοφόνους –παρά µόνο στα πλαίσια κλινικών ερευνών– όχι µόνο λόγω του κόστους, αλλά και των επιπλοκών τους.

    9. Θροµβοφιλία
    Η πηκτικότητα του αίµατος αυξάνεται κατά την κύηση. Σε γυναίκες που έχουν θροµβοφιλία η ισορροπία διαταράσσεται και τα αγγεία του πλακούντα θροµβώνονται, µε αποτέλεσµα το έµβρυο να παλινδροµεί. Όσο περισσότερες µεταλλάξεις στα γονίδια της θρόµβωσης φέρει µια γυναίκα, τόσο πιθανότερο είναι, εάν δεν δοθεί η κατάλληλη θεραπεία, να εµφανίσει επαναλαµβανόµενες αποτυχίες της εξωσωµατικής.

    10. Αντιφωσφολιπιδικό σύνδροµο
    Στις γυναίκες που παρουσιάζουν επαναλαµβανόµενες αποτυχίες στην εξωσωµατική, καλό είναι να εξετάζουµε την περίπτωση χορήγησης θεραπείας για το αυτοάνοσο αυτό νόσηµα, που χαρακτηρίζεται από υποτροπιάζουσες θροµβώσεις.

    11. GCSF
    Η έγχυση στη µήτρα του παράγοντα GCSF (Humira, φάρµακο που χρησιµοποιείται στη ρευµατοειδή αρθρίτιδα) συνδέθηκε µε αυξηµένα ποσοστά εµφύτευσης, αλλά όχι και γεννήσεων. Έχει υψηλό κόστος και πιθανόν σοβαρές επιπλοκές.

    12. RPR
    Η έγχυση στη µήτρα πλάσµατος εµπλουτισµένου µε αιµοπετάλια (που παράγεται έπειτα από επεξεργασία του αίµατος της γυναίκας) είναι µια νέα πειραµατική τεχνική, για την οποία τα δεδοµένα δεν είναι ακόµη επαρκή. Το πλούσιο σε αυξητικούς παράγοντες πλάσµα καθιστά το ενδοµήτριο πιο δεκτικό στα έµβρυα.

    13. Μεταφορά ωοπλάσµατος  ή µητρικής ατράκτου
    Σε περίπτωση κακής ποιότητας ωαρίων, ένα βήµα πριν από τη χρήση δανεικών ωαρίων αποτελεί η µεταφορά κυτταροπλάσµατος από το ωάριο µιας νεαρής δότριας στο ωάριο της λήπτριας. Παραλλαγή της παραπάνω θεραπείας είναι η µεταφορά µητρικής ατράκτου από το ωάριο της λήπτριας στο ωάριο της δότριας. Στις περιπτώσεις αυτές το µωρό έχει γενετικό υλικό από τρεις ανθρώπους. Η εµπειρία είναι ακόµη περιορισµένη.

    Η άποψη του ειδικού
    Είναι πολλοί, διαφορετικοί και σύνθετοι οι παράγοντες που µπορεί να οδηγήσουν σε επαναλαµβανόµενες αποτυχίες της εξωσωµατικής γονιµοποίησης. Ο ιατρός αναπαραγωγής πρέπει να έχει τη γνώση και την πείρα να διερευνήσει τα αίτια, να αφιερώσει όσο χρόνο χρειάζεται ώστε να βρει την κατάλληλη στρατηγική για να αντιµετωπιστούν τα αίτια των αποτυχηµένων εξωσωµατικών και να αποκτήσει το ζευγάρι το παιδί που ονειρεύεται, χωρίς να υποβληθεί στην ταλαιπωρία αχρείαστων εξετάσεων και αµφιλεγόµενων θεραπειών µε υψηλό σωµατικό, ψυχολογικό και οικονοµικό κόστος. Τα τελευταία τριάντα χρόνια που έχω αφιερωθεί στην αντιµετώπιση της υπογονιµότητας έχω διαπιστώσει ότι η συντριπτική πλειονότητα των ζευγαριών καταφέρνει να αποκτήσει παιδί. Βασικός παράγων είναι να µην χάνεται πολύτιµος χρόνος.

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    Εφημερίες Φαρμακείων
    Εφημερίες Νοσοκομείων

    Επιμέλεια ύλης

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ