Συνεχης ενημερωση

    Κυριακή, 17-Σεπ-2017 07:55

    Γερμανικές εκλογές: Ο Γιούνκερ στον δρόμο της Μέρκελ

    Γερμανικές εκλογές: Ο Γιούνκερ στον δρόμο της Μέρκελ
    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κώστα Ράπτη

    Το αποτέλεσμα θεωρείται δεδομένο: άλλη μία τετραετία της Άγκελα Μέρκελ στην καγκελαρία. Και όμως: η πορεία προς τις ομοσπονδιακές βουλευτικές εκλογές της Γερμανίας στις 24 Σεπτεμβρίου ξαφνικά απέκτησε σασπένς. Όχι μόνο διότι παραμένουν αδιευκρίνιστα ακόμη τα αριθμητικά και πολιτικά δεδομένα που θα κρίνουν τη σύνθεση του επόμενου κυβερνητικού συνασπισμού, αλλά και γιατί στην προγραμματική συζήτηση ήρθε να παρεμβληθεί, με την ετήσια ομιλία του ενώπιον του Ευρωκοινοβουλίου για την "κατάσταση της Ένωσης”, ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

    Η περίοδος κατά την οποία το Βερολίνο μπορούσε να κρατά τα χαρτιά του κλειστά και τις ευρωπαϊκές διεργασίες στον πάγο, με την επίκληση της εκλογικής εκκρεμότητας, ούτως ή άλλως λήγει, όσο και αν αξιοποιηθεί για έναν τελευταίο γύρο στο παιχνίδι των καθυστερήσεων το διάστημα των εβδομάδων που θα χρειαστούν για τις συνομιλίες σχηματισμού της νέας γερμανικής κυβέρνησης.

    Ήδη το Μέγαρο των Ηλυσίων έκανε γνωστό ότι ο Εμανουέλ Μακρόν θα γνωστοποιήσει στην πληρότητά τους τις προτάσεις του για το μέλλον της Ε.Ε. στις 26 Σεπτεμβρίου, ήτοι μόλις δύο ημέρες μετά τις γερμανικές κάλπες, με την φιλοδοξία προφανώς να επηρεάσει και τις ενδογερμανικές διαβουλεύσεις. Όμως ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ αποδεικνύεται περισσότερο τολμηρός, πιέζοντας τους Γερμανούς ιθύνοντες, πρωτίστως την Άγκελα Μέρκελ, να τοποθετηθούν και προεκλογικά.

    Στην ομιλία του (την οποία ο κάθε άλλο παρά ευρωπαϊστής Βρετανός ευρωβουλευτής Νάιτζελ Φαράζ.χαρακτήρισε "επιπέδου Ντελόρ”) ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ πρότεινε ένα άλμα ομοσπονδιοποίησης, έχοντας κατά νού ότι το στοίχημα παίζεται κατεξοχήν στην επιτυχία της νομισματικής ένωσης και ότι το πιο επικίνδυνο ρήγμα για την ευρωπαϊκή συνοχή είναι αυτό που έχει ανοίξει με τα κράτη της ανατολικής Ευρώπης που, διόλου τυχαία, έχουν κρατηθεί και εκτός ευρώ. Εξ ού και ο πρόεδρος της Κομισιόν θύμισε ότι η υιοθέτησή του ευρώ αποτελεί υποχρέωση όλων των κρατών-μελών της Ε.Ε. (πλην Βρετανίας και Δανίας) και πρότεινε την θέσπιση ενός χρηματοδοτικού εργαλείου το οποίο θα διευκολύνει τις χώρες που θα μεταβαίνουν στο νέο νόμισμα.

    Συνολικά, ο Γιούνκερ απέρριψε την προσφιλή σε Βερολίνο και Παρίσι διακυβερνητική προσέγγιση (και τα όργανά της, όπως ο ESM) προτείνοντας, ως αποτελεσματικότερη, περισσότερο νομιμοποιημένη δημοκρατικά και προφανώς περισσότερο αρεστή στα μικρότερα κράτη-μέλη την ενδυνάμωση των θεσμών της Ε.Ε.: συγχώνευση της προεδρίας του Συμβουλίου και της Κομισιόν, ανάδειξη του αρμόδιου Επιτρόπου σε "υπερυπουργό Οικονομικών”, ενίσχυση του κοινοτικού προϋπολογισμού και του Ευρωκοινοβουλίου (αντί για προϋπολογισμό και κοινοβούλιο της ευρωζώνης, όπως ζητά ο Μακρόν), κ.ο.κ.

    Ο αντίκτυπος στην Γερμανία υπήρξε έντονος. Η διεύρυνση της ευρωζώνης είναι, σύμφωνα με τον Χριστιανοκοινωνιστή υπουργό Οικονομικών της Βαυαρίας Μάρκους Σέντερ "η λάθος πρόταση στον λάθος χρόνο” καθώς η εισδοχή χωρών σαν την Βουλγαρία και την Ρουμανία θα επαναλάμβανε το κακό προηγούμενο της Ελλάδας. "Πριν διευρυνθεί, η ευρωζώνη πρέπει να σταθεροποιηθεί”, δήλωσε ο αρχηγός των Φιλελευθέρων και επίδοξος αυριανός αντικαγκελάριος Κρίστιαν Λίντνερ, προσθέτοντας ότι ακόμη δεν έχουν πραγματικά επιβληθεί κανόνες για το χρέος και για την χρεοκοπία.

    Αντίθετα, κατά των Σοσιαλδημοκράτη υπουργό Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, "ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ γνωρίζει τον σωστό δρόμο για την ενότητα της ηπείρου μας”, ενώ και ο συμπρόεδρος των Πρασίνων Τζεμ Έζντεμιρ υποστήριξε ότι η εισαγωγή του ευρώ σε όλα τα κράτη-μέλη είναι ο σωστός στόχος, αν και ακόμη απέχει χρονικά.

    Για την κεντρική υποψήφια της Αριστεράς Σάρα Βάγκενκνεχτ "η νομισματική ένωση καταστρέφει σε πολλές χώρες την βιομηχανία (π.χ. το ένα τέταρτο της ιταλικής), ενώ στην Γερμανία απειλεί τις αποταμιεύσεις και τις ασφάλειες ζωής, ενώ η κεντρική υποψήφια της Εναλλακτικής για την Γερμανία Αλίς Βάιντελ, υποστήριξε ότι "ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ επιδεικνύει για μία ακόμη φορά την απώλεια επαφής με την πραγματικότητα των αξιωματούχων των Βρυξελλών”.

    Τελευταίες μετρήσεις

    Οι δημοσκοπήσεις είναι σαφείς και η μία και μοναδική τηλεμαχία της Άγκελα Μέρκελ με τον Μάρτιν Σούλτς δεν έφερε την ανατροπή: οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU/CSU) της καγκελαρίου εξασφαλίζουν ευρύ προβάδισμα έναντι των Σοσιαλδημοκρατών (SPD), της τάξης του 37% προς 23%, σύμφωνα με την τελευταία έρευνα του ΙνστιτούτουForsa για λογαριασμό του περιοδικού Stern. Από την ίδια πηγή, προκύπτει ότι τρίτο κόμμα αναδεικνύεται η Αριστερά (Die Linke) με 10%, και ακολουθούν η ξενοφοβική-λαϊκιστική "Εναλλακτική για τη Γερμανία” (AfD) με 9%, οι Πράσινοι (Die Gruenen) με 8% και με το ίδιο ποσοστό οι Φιλελεύθεροι (FDP) που προορίζονται να επιστρέψουνστη Μπούντεσταγκ.

    Οι αναλυτές αναμένουν αύξηση της προσέλευσης στις κάλπες από 71,5% το 2013 σε ποσοστό περί το 80% φέτος. Πρόκειται για το ένα από τα πιο ενδιαφέροντα δημοσκοπικά ευρήματα, το οποίο αποδίδεται στην προσέλκυση από την AfD πολιτών που έως τώρα απείχαν, αλλά και στην αντισυσπείρωση άλλων, καθώς ξαφνικά η εκλογική αντιπαράθεση έπαψε να είναι "βαρετή” και απέκτησε συγκρουσιακά χαρακτηριστικά.

    Με το FDP, τον "μεγάλο συνασπισμό” ή τη "Τζαμάικα”;

    Και την επόμενη μέρα, τι; Τα σενάρια σχηματισμού κυβέρνησης επηρεάζονται από το νέο δεδομένο της εμφάνισης της AfD, που ανατρέπει την κοινοβουλευτική αριθμητική και από την αδυναμία του SPD (καταρχήν εκλογική, αλλά και πολιτική, λόγω της "καραντίνας” στην Αριστερά) να ηγηθεί "εναλλακτικής πλειοψηφίας”.

    Αν το άθροισμα CDU και FDP εξασφαλίζει τη δεδηλωμένη, η Μέρκελ θα βρεθεί ενώπιον του διλήμματος να επιλέξει τους ιστορικούς συμμάχους της (που όμως έχουν πάρει δεξιά ευρωφοβική στροφή) ή να διαιωνίσει τον "μεγάλο συνασπισμό” με τους Σοσιαλδημοκράτες, προκειμένου να διευκολύνει τις αυριανές μετατοπίσεις της στο ευρωπαϊκό πεδίο. Αν, πάλι, το κοινοβουλευτικό τοπίο είναι περισσότερο περίπλοκο, θα εξετασθεί, παράλληλα με τον "μεγάλο συνασπισμό” και η πρωτότυπη λύση της "Τζαμάικα”, δηλ. της σύμπραξης CDU, FDP και Πρασίνων.

    Σοβαρό δίλημμα όμως θα αντιμετωπίσουν και οι Σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι αδυνατούν να διαφοροποιηθούν πολιτικά από την Χριστιανοδημοκρατία, αλλά και να ξεφύγουν από την εκλογική καθήλωση. Η βάση του κόμματος πιέζει για εγκατάλειψη του "μεγάλου συνασπισμού”, όμως το στελεχιακό δυναμικό μοιάζει εθισμένο στα κυβερνητικά προνόμια.

    Σε κάθε περίπτωση, η Γερμανία μοιάζει να κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση από το όνειρο της Γαλλίας και του Νότου για μεγαλύτερη ευρωπαϊκή "εμβάθυνση”.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων