Του Σταμάτη Ζαχαρού

Χρυσοτόκος όρνιθα αποδεικνύεται για το ελληνικό δημόσιο ο Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος. Παρά την απαξίωση που έχει υποστεί στο παρελθόν από τις λανθασμένες επιλογές διοικήσεων, ο ΟΤΕ ενισχύει τα έσοδα του ελληνικού κράτους καθώς τα τελευταία δώδεκα χρόνια οι διαδοχικές πωλήσεις ποσοστών έχουν αποφέρει περισσότερα από 5 δισ. ευρώ.

Τις περισσότερες φορές, όπως και τώρα, το κράτος επιχειρεί την "ιδιωτικοποίηση" του Οργανισμού με την εξεύρεση "στρατηγικού επενδυτή" που όμως... δεν θα ελέγχει το management. Τελικά ο "στρατηγικός" δεν βρίσκεται (προφανώς αφού χωρίς management κανείς δεν ρισκάρει τόσα χρήματα) και η κυβέρνηση "επιλέγει" (ούτως ή άλλως δεν έχει άλλη λύση) να διαθέσει ποσοστά.

Πρόσφατα ο κ. Αλογοσκούφης προσπάθησε να υποβαθμίσει το θέμα της αποτυχίας εύρεσης στρατηγικού εταίρου λέγοντας ότι μεταξύ της εισόδου στρατηγικού επενδυτή και της μετοχοποίησης υπάρχουν μικρές διαφορές (!) ενώ επιπλέον "παρασημοφόρησε" τον κ. Βουρλούμη και την υπόλοιπη διοίκηση, χαρακτηρίζοντας την εφάμιλλη με το ξένο management. Οι απόψεις του κ. Αλογοσκούφη είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, καθώς μεταξύ άλλων έχει δηλώσει ότι δεν θα κάνει τον ΟΤΕ έρμαιο των ξένων funds. Είναι πάντως πολύ ενδιαφέρον να δούμε πώς θα "επιλέξει" τους επενδυτές που θα συμμετάσχουν στη διαδικασία που θα πραγματοποιηθεί.

Οι πληροφορίες συντείνουν στο γεγονός ότι η κυβέρνηση θα διαθέσει ποσοστό περίπου 10% του συνολικού μετοχικού κεφαλαίου. Με βάση τις τρέχουσες αποτιμήσεις το δημόσιο μπορεί να εισπράξει ποσό που μεγαλύτερο του 1 δισ. ευρώ και ουσιαστικά θα είναι το μεγαλύτερο (σε μη αποπληθωρισμένα ποσά) που θα έχει εισπράξει από πώληση μετοχών του ΟΤΕ. Επιπλέον, με τον τρόπο αυτό θα διατηρήσει και τη διοίκηση, θέμα που αποτελεί αγκάθι στις σχέσεις με τα συνδικάτα, ενώ προκάλεσε και εσωκομματικές αντιδράσεις παλαιότερα στην Νέα Δημοκρατία με βασικό εκφραστή τους, τον Υπουργό ΠΕΧΩΔΕ κ. Σουφλιά.

Πάντως, η εκχώρηση του management δεν είναι "καινό δαιμόνιο". Παρά ταύτα καμία κυβέρνηση δεν ανέλαβε το πολιτικό κόστος να προχωρήσει σε μια τέτοια κίνηση που μπορεί να είχε απρόβλεπτες συνέπειες (θετικές ή αρνητικές) για τη διαμόρφωση του τοπίου των τηλεπικοινωνιών στη χώρα μας. Από την εποχή που σχεδιαζόταν η ιδιωτικοποίηση του Οργανισμού στις αρχές της δεκαετίας του 90, βασικός στόχος ήταν και η εκχώρηση του management.

Τον Αύγουστο του 1993 ψηφίστηκε ο σχετικός νόμος που προέβλεπε την ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ μέσω της εκχώρησης του management και πακέτου μετοχών 35% σε ιδιώτη στρατηγικό επενδυτή και την διάθεση του 14% των μετοχών μέσω χρηματιστηρίου. Ωστόσο, με την αντίδραση των συνδικάτων ο σχετικός νόμος καταργήθηκε " στην πράξη". Ουσιαστικά λοιπόν, η πρώτη μετοχοποίηση πραγματοποιείται το 1996 με την διάθεση του 8% των μετοχών μέσω χρηματιστηρίου, ενώ το 1997 διατίθεται επιπλέον 12% των μετοχών. Ακολούθησαν δύο ακόμη μετοχοποιήσεις. Η πρώτη αφορούσε ποσοστό περίπου 15% το 1998 και η δεύτερη περίπου 14% το 1999. Από τη διαδικασία αυτή, το δημόσιο αποκόμισε συνολικά ποσό μεγαλύτερο των 5 δις. ευρώ, αλλά το management παραμένει υπόθεση του εκάστοτε αρμόδιου Υπουργού.