Του Χάρη Φλουδόπουλου

Σε νέο κύκλο αβεβαιότητας εισέρχεται το ζήτημα του κόστους ηλεκτρικής ενέργειας για τη βιομηχανία, καθώς οι αποφάσεις για το πλαίσιο στήριξης φαίνεται να μετατίθενται χρονικά, δημιουργώντας εύλογο προβληματισμό στις ενεργοβόρες επιχειρήσεις. Σύμφωνα με πληροφορίες, βασικό αγκάθι παραμένει η έγκριση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή του λεγόμενου "ιταλικού μοντέλου", το οποίο προωθείται ως εναλλακτική λύση έναντι του CISAF, δηλαδή του ήδη εγκεκριμένου μηχανισμού κρατικών ενισχύσεων για τη βιομηχανία.

Έγκριση με… χρονόμετρο έξι μηνών

Το πρόβλημα, όπως μεταφέρεται από αρμόδιες πηγές, είναι ότι το ιταλικό μοντέλο συνιστά παρέκκλιση από το CISAF και άρα απαιτεί νέα, ξεχωριστή έγκριση από την Κομισιόν. Μια διαδικασία που, στην καλύτερη περίπτωση, εκτιμάται ότι θα διαρκέσει τουλάχιστον έξι μήνες. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι οποιαδήποτε ουσιαστική παρέμβαση στο κόστος ρεύματος της βιομηχανίας μεταφέρεται χρονικά προς το δεύτερο εξάμηνο του έτους.

Σημειώνεται ότι οι ενισχύσεις του CISAF αφαιρούνται από την αντιστάθμιση, γεγονός που κάνει διστακτικές τις ελληνικές Σε κάθε περίπτωση, επισημαίνεται ότι ο συνδυασμός των μέτρων στήριξης –όποια μορφή κι αν λάβουν– δεν μπορεί να οδηγεί σε τελικό κόστος ηλεκτρικής ενέργειας χαμηλότερο από τα 50 ευρώ/MWh, όριο που προβλέπει και το CISAF.

Αντιστάθμιση CO₂ και τσιμεντοβιομηχανία

Εκτός από το ιταλικό μοντέλο που υποστηρίζεται από το ΣΕΒ, στο μέτωπο της αντιστάθμισης, καταβάλλεται –σύμφωνα με πληροφορίες– προσπάθεια ώστε να ενταχθεί και η τσιμεντοβιομηχανία, η οποία σήμερα παραμένει εκτός πλαισίου, καθώς δεν θεωρείται επιλέξιμος κλάδος. Πρόκειται για ένα αίτημα με ιδιαίτερη βαρύτητα, δεδομένου του ενεργειακού αποτυπώματος του κλάδου και της πίεσης που δέχεται η ανταγωνιστικότητά του.

Η αντίδραση της ΕΒΙΚΕΝ

Με φόντο αυτές τις εξελίξεις, η ένωση των ενεργοβόρων βιομηχανικών καταναλωτών ενέργειας ΕΒΙΚΕΝ κρατά στάση αναμονής, επισημαίνοντας ωστόσο ότι το τοπίο που διαμορφώνεται εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά αρμόδιες πηγές, "θα περιμένουμε την επίσημη ενημέρωση για τις εξελίξεις στο ιταλικό μοντέλο και για τις νέες προτάσεις του Υπουργείου, προκειμένου να τοποθετηθούμε συνολικά".

Την ίδια στιγμή, η ΕΒΙΚΕΝ δεν κρύβει τον προβληματισμό της, σημειώνοντας ότι εφόσον επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες, "μιλάμε για ανατροπή των όσων σχεδιάζονταν επί τόσους μήνες, ερήμην μας". Κατά την ΕΒΙΚΕΝ, τυχόν εμπλοκή στην εφαρμογή του ιταλικού μοντέλου δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη στασιμότητα σε μια σειρά από αυτονόητα μέτρα που θα μπορούσαν άμεσα να μειώσουν το καθημερινό κόστος της βιομηχανίας.

Τα "αυτονόητα" που μένουν πίσω

Στο επίκεντρο της κριτικής μπαίνουν συγκεκριμένα ζητήματα, με πρώτο το ΕΤΜΕΑΡ. Η βιομηχανία θέτει το ερώτημα γιατί δεν αποδίδονται τα περίπου 17 εκατ. ευρώ ετησίως που οφείλονται από το 2022 και μετά, αλλά και γιατί συνεχίζεται η λανθασμένη χρέωση στη Μέση Τάση, με ίδια επιβάρυνση για επιλέξιμους και μη επιλέξιμους καταναλωτές.

Παράλληλα, ζητείται ενίσχυση της ΡΑΑΕΥ, ώστε να μπορεί να ασκήσει ουσιαστικό έλεγχο στη λειτουργία της αγοράς και στις αυξήσεις του κόστους εξισορρόπησης, που επιβαρύνουν δυσανάλογα τη βιομηχανία. Ερωτήματα εγείρονται και για τα ΥΚΩ, καθώς –παρά τη λειτουργία των διασυνδέσεων με Κρήτη και Κυκλάδες– δεν παρατηρείται μείωση, ενώ αντιθέτως αυξάνεται η Χρέωση Χρήσης Συστήματος, με τις βιομηχανίες να επισημαίνουν ότι δεν ευθύνονται για το έλλειμμα του ΕΛΥΚΩ.

Ένα δίλημμα χωρίς άμεση απάντηση

Το αποτέλεσμα είναι ένα σύνθετο δίλημμα: από τη μία η επιμονή στο ιταλικό μοντέλο, που υπόσχεται πιο μόνιμες λύσεις αλλά απαιτεί χρόνο και δύσκολες εγκρίσεις, και από την άλλη το CISAF, που είναι άμεσα εφαρμόσιμο αλλά θεωρείται λιγότερο αποτελεσματικό από τους εκπροσώπους της αγοράς. Μέχρι να ληφθούν οι τελικές αποφάσεις, η βιομηχανία παραμένει εκτεθειμένη σε υψηλό ενεργειακό κόστος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ανταγωνιστικότητα και τις επενδυτικές αποφάσεις των επόμενων μηνών.