Συνεχης ενημερωση

    Σάββατο, 14-Νοε-2020 08:58

    Κ. Λυμπεροπούλου: "Μπαμπά, μην τρέχεις"

    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Αυτή η στερεότυπη φράση που θυμίζει στους πατεράδες να μην "πατάνε γκάζι” δεν εισακούστηκε από τον Χάρη Λυμπερόπουλο. Στην νεότητά του διακεκριμένος αθλητής, στη συνέχεια του βίου του εξ ίσου διακεκριμένος δημοσιογράφος, έζησε μια ζωή γεμάτη με αυτή την δημιουργική ένταση που κάνει ορισμένους ανθρώπους να ξεχωρίζουν. Και να αφήνουν πίσω τους μαζί με το έργο και το ήθος τους και μια γλυκιά ανάμνηση για όσους τους έζησαν από κοντά. Αυτή ακριβώς την ολοκληρωμένη προσωπικότητα του πατέρας της, θέλησε να μοιραστεί μαζί μας η δημοσιογράφος Κατερίνα Λυμπεροπούλου με το βιβλίο της "Χάρης Λυμπερόπουλος-"Κοντά στον Αιώνα"-Συνομιλώντας με τον πατέρας μου" Εκδ. Πατάκη. Η απολαυστική εξιστόρηση μιας ιδιαίτερης ζωής με φόντο τα σημαντικά γεγονότα ενός εξ ίσου ιδιαίτερου αιώνα, του 20ου. Όμως...

    Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν να πάρετε αυτή την συνέντευξη, από έναν άνθρωπο τόσο οικείο όσο ο πατέρας σας, που είναι προφανές ότι θαυμάζατε πολύ…

    Η αλήθεια είναι πως μετά από τις συνεντεύξεις που έχω κάνει ως δημοσιογράφος, ήρθε και η ώρα για την πιο προσωπική συνέντευξη, αυτή του πατέρα μου. Άπλωσα το κασετοφωνάκι μπροστά του, σχεδόν ενστικτωδώς θα έλεγα, σε μια κίνηση που υπαγόρευσε η επιθυμία να μην σκορπιστούν στην λήθη οι μνήμες ενός δημοσιογράφου, πρωταθλητή Ελλάδος στα δύσκολα μετακατοχικά χρόνια και κοσμοπολίτη Αθηναίου, αυτόπτη μάρτυρα των σημαντικότερων γεγονότων του 20ου αιώνα από τον μεσοπόλεμο και μετά – να θυμίσω εδώ ότι γεννήθηκε το 1922 κι έφυγε από την ζωή πλήρης ημερών τον Ιούνιο του 2020 σε ηλικία 98 ετών.

    Για τον αναγνώστη αυτή η συνέντευξη-ποταμός, που είναι η εξιστόρηση μιας γεμάτης ζωής για έναν περίπου αιώνα, αποκαλύπτει και φωτίζει μια ολόκληρη εποχή. Για εσάς τι άλλο αποκάλυψε;

    Μου αποκάλυψε, μεταξύ άλλων, πως δύσκολες εποχές, όπως της Κατοχής, δημιουργούν ανθεκτικούς ανθρώπους, πως η εμπιστοσύνη στις αποφάσεις μας, μας οδηγούν μπροστά, και πως αν σε γενικές γραμμές η ζωή σου έχει φερθεί γενναιόδωρα, το πιο πιθανόν είναι να είσαι κι εσύ γενναιόδωρος με τους γύρω σου.

     

    ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ

     

    Από αυτό το μεγάλο τόξο της αφήγηση εσάς τι σας έμεινε περισσότερο απ’ όλα;

    Θα ήμουν άδικη σε μια τόσο γεμάτη ζωή να κάνω διακρίσεις. Θα μπορούσα να πω, ωστόσο, πως οι παγκόσμιοι υπεραθλητές που παρελαύνουν στους έξι Ολυμπιακούς Αγώνες του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα τους οποίους παρακολούθησε και συνάντησε από κοντά φτάνοντας στα πέρατα του κόσμου δίνουν μαθήματα ζωής – όχι μόνο για τις επιδόσεις τους. Από τους κορυφαίους μαραθωνοδρόμους όλων των εποχών, όπως ο Τσέχος γιος ενός ξυλουργού, Εμίλ Ζάτοπεκ κι ο ξυπόλητος πρίγκιπας της Αφρικής, Αμπέμπε Μπικίλα που έγιναν εθνικά σύμβολα των χωρών τους, ως τους δρομείς, Τομι Σμιθ και Τζον Κάρλος που ύψωσαν τις γροθιές τους στο βάθρο της απονομής υπέρ των δικαιωμάτων των Αφροαμερικανών το ταραγμένο ’68 σε μια από τις ιστορικότερες στιγμές των Ολυμπιακών Αγώνων. Και βεβαίως ο Τζέσε Οουενς, κατά την γνώμη του ο μεγαλύτερος αθλητής όλων των εποχών, που όρθωσε το αθλητικό ανάστημά του στον Χίτλερ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το 1936 όπου ο δικτάτορας δεν κατήλθε στο στάδιο να τον παρασημοφορήσει διότι κατέρριψε τον μύθο του περί ανωτερότητας της Άριας φυλής.

    Ο Χάρης Λυμπερόπουλος σας μίλησε για την δημοσιογραφική του εμπειρία στις σημαντικότερες εφημερίδες της εποχής. Ασκώντας εσείς την δημοσιογραφία του σήμερα, τι αναπόφευκτα συγκρίσεις κάνετε;

    Αν δοκιμάζαμε σε αδρές γραμμές να διαχωρίσουμε τους ΄Ελληνες δημοσιογράφους στο ιστορικό τους πλαίσιο, θα μιλούσαμε μέχρι και λίγο μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο για δημοσιογράφους – λόγιους (δημοσιογράφοι χρημάτισαν σημαντικοί λογοτέχνες του 20ου αιώνα), από τη δεκαετία του ‘60 και μετά για δημοσιογράφους - εφημεριδάδες (όπως αποκαλούσαν οι παλαιοί εκείνους που "μεθούσαν" από τη μυρωδιά του αντιμονίου, σύμφωνα με τα λεγόμενα του τ. Διευθυντή της Απογευματινής, Τίτου Αθανασιάδη που επιμελήθηκε τα ιστορικά στοιχεία της έκδοσης) στους οποίους ανήκει ο Χάρης Λυμπερόπουλος, και τις τελευταίες δεκαετίες για δημοσιογράφους -τεχνοκράτες στους οποίους ανήκουμε εμείς. Κάθε γενιά έχει τα θετικά και τα αρνητικά της και δεν θα ήθελα να αδικήσω καμία ως χειρότερη από την άλλη.

    Παρ’ ότι οι δημοσιογράφοι γράφουν την ιστορία, η ίδια η ιστορία δεν αναφέρεται ποτέ σ αυτούς. Ας το κάνουμε κάτ΄ελάχιστον εμείς. Ποιοι ήταν οι σημαντικοί δημοσιογράφοι με τους οποίους συνεργάστηκε ο πατέρας σας;

    Δεν θα σταθώ στους κορυφαίους αθλητικογράφους του 20ου αιώνα που αναφέρει διεξοδικά, ούτε στο υπέροχο τιμ της "Απογευματινής" που διηύθυνε, το οποίο με εκδότη τον Νάσο Μπότση και διευθυντή εφημερίδας τον Αλέκο Φιλιππόπουλο καθιέρωσε για πρώτη φορά στην ιστορία του Τύπου μια εφημερίδα αθλητικών ειδήσεων και σχολίων ένθετη σε μια μεγαλύτερη πολιτική εφημερίδα – μια αλλαγή που εδραιώθηκε το 1968. Από τόσους μεγάλους δημοσιογράφους που είχε την τύχη να συνυπάρξει στην μακρά πορεία του θα επιλέξω τον κοσμοπολίτη αρχισυντάκτη του στην "Αθηναϊκή" την δεκαετία του ΄50, Γιάννη Κοκκινάκη, ο οποίος για την αντιδικτατορική του δράση την περίοδο του Μεταξικού καθεστώτος συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο - η θανατική ποινή δεν εκτελέστηκε τελικά. Ήταν ο δημοσιογράφος που είπε στον πατέρα μου όταν εκείνος του τηλεφώνησε από την πρώην Γιουγκοσλαβία για να του ανακοινώσει ότι είχε συνέντευξη από τον Στρατάρχη Τίτο το ψυχροπολεμικό 1952: "Φωτογραφία έχεις; Δεν έχεις τίποτα!" (Και τον κινητοποίησε να βγάλει την περίφημη φωτογραφία μαζί του που φιλοξενεί το βιβλίο).

    Πιστεύεται ότι μια προσωπική αφήγηση, όπως αυτή που έχει κατατεθεί στο βιβλίο σας μας διδάσκει περισσότερα από την απρόσωπη ιστορία;

    Σίγουρα η προσωπική αφήγηση είναι πολύ χρήσιμη και διαφωτιστική απέναντι στην "μεγάλη" ιστορία. Γι’ αυτό θεωρώ ότι το βιβλίο αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ιστορικό ρεπορτάζ και μάλιστα με πρωτογενή πηγή.

    Η Αθήνα που έζησε και σας περιέγραψε ο πατέρας σας είχε πολλές στερήσεις αλλά και μια λάμψη σαν μικρό χόλιγουντ. Πώς εξηγείτε αυτή την αντίφαση;

    Ωραία παρατήρηση. Η Αθήνα που πατέρας μου θυμόταν το χειροκίνητο καρότσι του δήμου να μαζεύει τους πεθαμένους από την πείνα στην οδό Σίνα τον παγωμένο χειμώνα του ’41, ήταν η ίδια πόλη που έζησε περίπου δέκα χρόνια αργότερα τις δόξες του νυχτερινού κέντρου Argentina με θαμώνες όπως ο αστέρας της Cinecitta Βάλτερ Κιάρι (με τον οποίο ο πατέρας μου είχε ένα επεισοδιακό μπραντεφέρ) και τον Αριστοτέλη Ωνάση. Γι’ αυτό ο 20ος αιώνας – και σε εθνικό επίπεδο – θεωρώ ότι ήταν ένας από τους πιο πυκνούς της ανθρώπινης ιστορίας.

    Σαν δημοσιογράφος ο Χάρης Λυμπερόπουλος ταυτίστηκε με μια επιτυχία, που ήταν το αθλητικό τετρασέλιδο της εφημερίδας Απογευματινή, κάθε Δευτέρα. Ο ίδιος πώς το θυμάται αυτό;

    Σαν μια συλλογική προσπάθεια. "Δεν θα είχα καταφέρει τίποτα χωρίς την βοήθεια των εξαίρετων συναδέλφων μου που αποτελούσαν την αφρόκρεμα της αθλητικής δημοσιογραφίας", λέει ο ίδιος περιγράφοντας αυτή την ενδοδημοσιογραφική επανάσταση που άνοιξε δρόμους στο αθλητικό ρεπορτάζ. Η σημασία της νομίζω έχει να κάνει και με το γεγονός ότι τα χρόνια που προηγήθηκαν οι αθλητικογράφοι άργησαν να αντιμετωπισθούν ως "ισότιμοι" με τους συναδέλφους τους, όπως έχει επιβεβαιώσει κι ο συνεργάτης του πατέρα μου, βετεράνος αθλητικογράφος, Νίκος Κατσαρός που υπογράφει το επίμετρο του βιβλίου.

    Ας έρθουμε και σε κάτι δικό σας. Πρόσφατα παρουσιάσατε με τον Αμερικανό φωτογράφο Robert McCabe στο Μουσείο Μπενάκη μια έκθεση για το καστρομονάστηρο των νήσων Στροφάδων και την τραγική του μοίρα. Αυτή η έκθεση που εν μέσω κορονοϊού βρήκε τόση μεγάλη ανταπόκριση θα έχει και συνεχεια;

    Το αποτύπωμα ψυχής του κορυφαίου "ποιητή" της φωτογραφίας Robert McCabe (με τον οποίο ευτύχησα να συνεργαστώ κάνοντας την έρευνα για την έκθεση και το ομότιτλο βιβλίο) ο οποίος έσμιξε την "φωνή" του με την κραυγή του τελευταίου Μοναχού των Στροφάδων για να μην καταρρεύσει το βυζαντινό καστρομονάστηρο. Με τους επιμελητές μας, Ε. Αθανασίου και Α. Βερούκα, ετοιμάζουμε ένα ψηφιακό tour ως συνέχεια της έκθεσης.

    Θα κλείσουμε με τον πατέρα σας: ποιο είναι το απόσταγμα της ζωής του, έτσι όπως το καταλάβατε εσείς;

    Ισως να απαντούσα καλύτερα μονολεκτικά: Μέτρο. Μια μεγάλη κατάκτηση ζωής.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων