Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 09-Ιουν-2020 18:57

    Γ. Τσάλτας: "Υψίστης πολιτικής σημασίας" η συμφωνία Ελλάδας - Ιταλίας

    Γ. Τσάλτας: "Υψίστης πολιτικής σημασίας" η συμφωνία Ελλάδας - Ιταλίας
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    "Υψίστης πολιτικής σημασίας" χαρακτήρισε τη συμφωνία που υπέγραψαν σήμερα η Ελλάδα και η Ιταλία για την οριοθέτηση των Αποκλειστικών Οικονομικών τους Ζωνών ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, Γρηγόρης Τσάλτας, στον οποίο απευθύνθηκε το Capital.gr για έναν πρώτο σχολιασμό των εξελίξεων. 

    Όπως εξηγεί ο κ. Τσάλτας, η σημασία της ελληνο-ιταλικής συμφωνίας έγκειται σε δύο στοιχεία. Το πρώτο είναι η οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στη βάση της ήδη οριοθετηθείσας από το 1977 μεταξύ των δύο κρατών υφαλοκρηπίδας και με τη μέθοδο της μέσης γραμμής. Το δεύτερο αφορά την αναγνώριση της επήρειας των νησιών σε όλες της θαλάσσιες ζώνες.

    Όλα αυτά συνάδουν πλήρως και αποκλειστικά με το Δίκαιο της Θάλασσας, όπως αυτό κωδικοποιήθηκε για τελευταία φορά στη Διεθνή Σύμβαση του Montego Bay το 1982 και δημιουργούν προηγούμενο η όποια άλλη συμφωνία στην ευρύτερη περιοχή να ακολουθήσει την ίδια λογική. Άλλωστε η ελληνο-ιταλική συμφωνία έρχεται να προστεθεί στο σώμα των δεκάδων άλλων συμφωνιών που έχουν συμφωνηθεί μεταξύ πρακτίων κρατών της Μεσογείου Θάλασσας.

    Τα κριτήρια τα οποία ακολουθεί η ελληνο-ιταλική συμφωνία έρχονται σε αντίθεση, με τη φιλοσοφία του (παράνομου κατά το Διεθνές Δίκαιο) τουρκο-λιβυκού μνημονίου οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών, ενώ πολιτικά συμπαρασύρουν κατά μία έννοια και την Αλβανία η οποία, ως γνωστόν, έπειτα από αμφιλεγόμενη απόφαση του Συνταγματικού της Δικαστηρίου υπαναχώρησε από την σχετική ελληνο-αλβανική συμφωνία του 2009.

    Σημειώνεται ότι οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας αναλώθηκαν κυρίως στο ζήτημα των δικαιωμάτων αλιείας, αφού σε αυτό κυρίως αναφέρεται η έννοια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (η εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου νομιμοποιείται από την οριοθέτηση υφαλoκρηπίδας). 

    Το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας αναγνωρίζει ορισμένες συστατικές ελευθερίες των κρατών στις ανοικτές θάλασσες: τις τρεις "παραδοσιακές" της αλιείας, αεροπλοΐας και ναυσιπλοΐας, καθώς και την τοποθέτηση υπογείων αγωγών και καλωδίων (αναγνωρίστηκε το 1958 με τη Σύμβαση της Γενεύης) και την θαλάσσια επιστημονική έρευνα, που περιλήφθηκε στη Σύμβαση του Montego Bay. Όλες αυτές διατηρούνται και μετά την οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, με την εξαίρεση ουσιαστικά της ελευθερίας αλιείας.

    Αντιθέτως, στην περιοχή της αιγιαλίτιδας ζώνης (δηλ. των χωρικών υδάτων) η κυριαρχία του παράκτιου κράτους είναι πλήρης, σαν να γινόταν λόγος περί εδάφους. Στην περίπτωση του Ιονίου,  η πρόθεση της Ελλάδας να επεκτείνει, όπως έχει δικαίωμα μονομερώς, την αιγιαλίτιδα ζώνη της στα 12 ναυτικά μίλια, διευκολύνεται από την αρχή της αμοιβαιότητας, καιώς ότι το ίδιο έχουν πράξει η αντικρινή Ιταλία και η όμορη Αλβανία στην αυτή κοινή θαλάσσια περιοχή.                                                                                                                             
     

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ