Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 26-Ιουν-2014 09:15

    Τρεις γενιές δημιούργησε το 2004

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Θα συνεχίσουμε να μετράμε, μέχρι τη στιγμή που δεν θα μπορούμε να το κάνουμε από μνήμης. Μέχρι τη στιγμή που θα πρέπει να ανατρέχουμε στα κιτάπια για να βγάλουμε τον λογαριασμό.

    Εχουμε και λέμε, λοιπόν, παρουσία στις έξι από τις πέντε τελικές φάσεις μεγάλων διοργανώσεων, πρόκριση στη νοκ άουτ φάση τις τρεις από τις πέντε και διεκδίκηση μέχρι και την τελευταία αγωνιστική στις τέσσερις από τις πέντε. Αμφιβάλει, ακόμα, κανείς για το τι έχει πετύχει η Εθνική μας τα τελευταία δέκα χρόνια;

    Το ζητούμενο από το 2004 και μετά ποτέ δεν ήταν για το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα να καταφέρει να επαναλάβει εκείνη την επιτυχία με την κατάκτηση του Euro. Το ζητούμενο, όταν πλέον αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε ότι εκείνη η γενιά των διεθνών αλλάζει, ήταν να έρθει η στιγμή που θα ξεπεράσουμε ως Εθνική αυτό που συνέβη πριν από δέκα χρόνια στα γήπεδα της Πορτογαλίας. Να έρθει η στιγμή που στην ομάδα δεν θα υπάρχει κανείς από τότε, αλλά η ομάδα θα είναι όπως τότε.

    Η γενιά του 2004, μέχρι και σήμερα που πανηγυρίζουμε πλέον τη μεγαλύτερη επιτυχία του ελληνικού ποδοσφαίρου σε εθνικό επίπεδο μετά την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, δεν άφησε ποτέ μόνη την Εθνική. Δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑ επίσημο παιχνίδι του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος, στο οποίο να μην αγωνίστηκε ούτε ένα λεπτό έστω και ένας ποδοσφαιριστής από όσους κατέκτησαν το Euro. Για την ακρίβεια, υπάρχει μόλις ένα παιχνίδι, αυτό με την Σλοβακία στις 11 Οκτωβρίου στο Καραϊσκάκη, στο οποίο δεν υπήρχε στην 11άδα ποδοσφαιριστής που ήταν πριν δέκα χρόνια στην Πορτογαλία. Και τότε, όμως, σε εκείνη τη δύσκολη και καθοριστική νίκη με 1-0 για τα προκριματικά του Μουντιάλ της Βραζιλίας, με τον Κατσουράνη τιμωρημένο, ο Καραγκούνης μπήκε ως αλλαγή στο 76`.

    Μιλώντας για τους συγκεκριμένους δύο, οι οποίοι άλλωστε τα τελευταία χρόνια έχουν μείνει μόνοι τους να εκπροσωπούν στην Εθνική τη γενιά του 2004, οι συνεχιζόμενες επιτυχίες της ελληνικής ομάδας όλα αυτά τα χρόνια είναι και η απάντηση σε όσους, ακόμη και από τότε που ξεκινούσε τη θητεία του ο Φερνάντο Σάντος, πριν από τέσσερα ολόκληρα χρόνια δηλαδή, τον κατηγορούσαν για το γεγονός ότι συνέχιζε να στηρίζεται σε αυτούς. Να, λοιπόν, γιατί. Εχει μεγαλύτερο νόημα να το πούμε τώρα, που ο ένας από τους δύο δεν ήταν στον αγωνιστικό χώρο.

    Γιατί πάντα, όταν χρειαζόταν να λείψει ο ένας, ο άλλος ήταν εκεί. Για την ακρίβεια, υπάρχει ένα και μόνο επίσημο παιχνίδι που οι δύο τους είχαν μικρή αγωνιστική παρουσία. Πολύ κοντά στο 2004, μόλις έναν χρόνο μετά τον Ιούνιο του 2005, η Ελλάδα υποδέχτηκε την Ουκρανία για τα προκριματικά του Μουντιάλ 2006. Ο Κατσουράνης εκτός, ο Καραγκούνης αποχώρησε τραυματίας στο 35`, η Εθνική έχασε 1-0 και εκείνο το αποτέλεσμα ήταν που τελικά την άφησε εκτός της τελικής φάσης. Τη μοναδική φορά τα τελευταία δέκα χρόνια που έμεινε εκτός τελικής φάσης…

    Όλα αυτά, για να πάψουμε να μιλάμε για πρόσωπα, είναι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο η απόδειξη για το πόσο πολύτιμο για την Εθνική και τον Ελληνα ποδοσφαιριστή (και όχι συνολικά για το ελληνικό ποδόσφαιρο) ήταν το Euro 2004. Από τότε, το ζητούμενο ήταν όχι να ξαναφτάσουμε σε μια τέτοια κορυφή (μακάρι να γίνει βέβαια) αλλά μέσα της ο οργανισμός που λέγεται Εθνική, το ερώτημα ήταν πότε και πώς θα την αφήσει πίσω της. Ο αγώνας με την Ακτή Ελεφαντοστού ήρθε να επιβεβαιώσει ότι μπορούμε να νιώθουμε ασφαλείς πλέον για το μέλλον της Εθνικής μας. Διότι αυτά τα παιδιά, μέσα σε όλες αυτές τις κατηγορίες που άκουσαν, φρόντισαν να δημιουργήσουν πλέον όχι μία, όχι δύο, αλλά τρεις γενιές για την ελληνική ομάδα.

    Όχι μόνο για να παραδώσουν τη σκυτάλη στους Σαλπιγγίδη, Σαμαρά, Τοροσίδη, Γκέκα, αλλά για να μπορούν κι εκείνοι αργότερα να την παραδώσουν στους Παπασταθόπουλο, Μανιάτη, Χολέμπας, Μήτρογλου. Κι εκείνοι με τη σειρά τους στους φρέσκους στο μυαλό μας για όσα μπορούν να πετύχουν με την Εθνική, Μανωλά, Σάμαρη, Κονέ, Χριστοδουλόπουλο. Και πάει λέγοντας, πλέον μπορούμε να το πούμε με σιγουριά…

    Τρεις γενιές δημιούργησαν, όχι απλώς υποδέχτηκαν, αλλά τους έβαλαν στο καλούπι τους. Τους έμαθαν πώς πρέπει να υπηρετούν την Εθνική στα υψηλά στάνταρ που απαιτεί πια η ομάδα. Και αυτό για την Εθνική μας είναι τόσο σημαντικό, όσο ίσως και εκείνο που πέτυχαν στις 4 Ιουλίου 2004 στην Πορτογαλία. Μάλιστα, όχι απλώς δεν ήταν εύκολο, νομοτελειακά ήταν απίθανο να το καταφέρουν. Κι όμως το πέτυχαν και έχει νόημα να το πούμε και σε εκείνους που δεν το αντιλαμβάνονται. Σε αυτό του Μουντιάλ, λοιπόν, αυτό που συνειδητοποιήσαμε καλύτερα από οτιδήποτε άλλο και αποτελεί την πιο καλή είδηση, είναι ότι μόλις αυτό τελειώσει, η Εθνική μας θα συνεχίσει να είναι αυτή που γνωρίσαμε την τελευταία 10ετία.

    Μόλις τελειώσει, έτσι; Γιατί τώρα που τους «κατσικωθήκαμε», άντε να μας διώξουν!
     



    Πηγή: COPPA.gr - MUNDIAL 2014

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων