Συνεχης ενημερωση

    Πέμπτη, 16-Νοε-2017 15:41

    Η αποσταθεροποίηση του Λιβάνου απλώς θα ενισχύσει τη Χεζμπολάχ

    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου
    Η αποσταθεροποίηση του Λιβάνου απλώς θα ενισχύσει τη Χεζμπολάχ

    του Julien Barnes-Dacey

    Η ξαφνική παραίτηση του πρωθυπουργού του Λιβάνου έχει οδηγήσει τη χώρα σε μια νέα πολιτική κρίση. Λιγότερο από ένα χρόνο από όταν ο Saad Hariri επανήλθε στην εξουσία, η αποχώρησή του εγείρει φόβους ότι το Λιβάνο σύρεται εκ νέου στο επικίνδυνο σταυροδρόμι της αντιπαλότητας της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράν. Ο Hariri αιτιολόγησε την παραίτησή του επισημαίνοντας τις καταστροφικές περιφερειακές παρεμβάσεις της Τεχεράνης και τις απειλές για την ίδια του τη ζωή. Αλλά η παραίτησή του θεωρείται ευρέως ότι ενορχηστρώθηκε από τη Σαουδική Αραβία, αν μη τι άλλο επειδή ο Hariri ανακοίνωσε την παραίτησή του από το Ριάντ.

    Η αποχώρησή του φαίνεται να καθοδηγείται από την επιθυμία της ηγεσίας της Σαουδικής Αραβίας να αντιμετωπίσει την ιρανική περιφερειακή επιρροή, με το Ριάντ να είναι απρόθυμο να δει τον Hariri να προσφέρει νόμιμη κάλυψη για τον Λιβανέζο σύμμαχο του Ιράν, τη Χεζμπολάχ. Η επιστροφή του Hariri στην εξουσία το Δεκέμβριο του 2016, έφερε τον Michel Aoun, τον Χριστιανό σύμμαχο της Χεζμπολάχ, εκλεγμένο πρόεδρο και τη δημιουργία μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας που περιλάμβανε την Χεζμπολάχ. Επίσης ακολούθησε η έγκριση νέου εκλογικού νόμου και άλλα μέτρα που θεωρήθηκαν ότι εδραίωναν την κυριαρχία της Χεμπολάχ.

    Υπό την καθοδήγηση του Σαουδάραβα πρίγκιπα Mohammad bin Salman, ο οποίος ταυτόχρονα εδραιώνει την κυριαρχία στο εσωτερικό, το Ριάντ αλλάζει δραματικά την τακτική στο Λίβανο. Έχει φτάσει να κηρύξει κατάσταση πολέμου μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και του λιβανέζικου κράτους που κυριαρχείται από τη Χεζμπολάχ, αυξάνοντας τις πιθανότητες για περαιτέρω επικείμενη κλιμάκωση.

    Αλλά ενώ η παραίτηση και η ευρύτερη στρατηγική έχουν στόχο να τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια της Χεζμπολάχ, είναι περισσότερο πιθανό να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα και τελικά να ενισχύσουν την επιρροή της οργάνωσης.

    Ο Λίβανος απέφυγε να έρθει σε σύγκρουση τα τελευταία έξι χρόνια ενώ μαινόταν ο πόλεμος στη γειτονική Συρία. Η συλλογική μνήμη του εμφυλίου πολέμου στο Λίβανο και η συμφωνία των βασικών πολιτικών ηγετών για την τρέχουσα τάξη, παραμένουν σταθερές. Αλλά η νέα πολιτική παράλυση και η συνακόλουθη οικονομική κρίση -που θα μπορούσε να ήταν πολύ χειρότερη εάν το Ριάντ σφίξει τις στρόφιγγες- θα τροφοδοτήσει την εντεινόμενη αστάθεια και την περαιτέρω αποδιοργάνωση του κράτους.

    Αυτές είναι ακριβώς οι συνθήκες που θα βοηθήσουν την Χεζμπολάχ να ενισχύσει την παράλληλη, μη κρατική κυριαρχία και επιρροή της. Τα τελευταία χρόνια το Ιράν έχει εκμεταλλευτεί τα κενά διακυβέρνησης και τις συνθήκες σύγκρουσης για να αυξήσει την επιρροή του στο Ιράκ, στη Συρία και στην Υεμένη. Δεν υπάρχει λόγος να πιστέψουμε ότι το αποτέλεσμα θα είναι πολύ διαφορετικό στο Λίβανο.

    Επιπλέον, οποιαδήποτε στρατιωτική στόχευση της Χεζμπολάχ θα μπορούσε να ήταν καταστροφική για την χώρα. Αυτό ισχύει και για πιθανές ισραηλινές επιθέσεις, που μπορεί να ενθαρρυνθούν από την εστίαση της προσοχής στην κυριαρχία της Χεζμπολάχ, αλλά που ρισκάρει να προκαλέσει ευρύτερη αντιπαράθεση δεδομένων των ανταγωνιστικών αξιώσεων στη Συρία.

    Οι Ευρωπαίοι μπορούν να περιμένουν ότι θα αντιμετωπίσουν έντονη πίεση τόσο από το Ριάντ και οι ΗΠΑ να λάβουν μια πιο σκληρή στάση έναντι της Χεζμπολάχ. Η κυβέρνηση Trump έχει ξεχωρίσει την Χεζμπολάχ και το Κογκρέσο προσφάτως πέρασε ένα νομοσχέδιο που ζητά από την ΕΕ να χαρακτηρίσει την Χεζμπολάχ ως τρομοκρατική οργάνωση στο σύνολό της (οι Ευρωπαίοι για την ώρα την διαχωρίζουν μεταξύ της στρατιωτικής πτέρυγας και του πολιτικού βραχίονα, στον οποίο δεν υπάρχουν κυρώσεις).

    Αλλά αντί να ακολουθήσουν αυτή την πορεία, οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να δουν τον άλλο δρόμο, να λάβουν μέτρα που στόχο έχουν να διαφυλάξουν τις δομές σταθερότητας και διακυβέρνησης, και να αποτρέψουν ευρύτερη αναταραχή. Το Ιράν είναι σαφώς μια βασική πηγή περιφερειακής αστάθειας, και η Χεζμπολάχ έχει γίνει ολοένα και πιο διεκδικητικό στο Λίβανο. Αλλά δεν υπάρχει ευρύτερη στρατηγική πίσω από την παραίτηση του Hariri που να μπορεί ρεαλιστικά να απομακρύνει την επιρροή της οργάνωσης.

    Στο πλαίσιο αυτής της προσέγγισης οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να προσπαθήσουν να πείσουν τη σαουδαραβική ηγεσία και τους Αμερικανούς υποστηρικτές της για τα πλεονεκτήματα μιας πολιτικής ευθυγραμμισμένης με την πρόσφατη αντιστροφή του Βασιλείου για το Ιράκ. Μετά από μια μακρά περίοδο διαφωνίας από το 2003, το Ριάντ τώρα συνάπτει εκ νέου σχέσεις με την κυβέρνηση της Βαγδάτης, σε μια προσπάθεια να εξισορροπήσει την ιρανική επιρροή. ΟΙ Ευρωπαίοι θα πρέπει να πιέσουν για παρόμοια στρατηγική λογική στο Λίβανο και να θέσουν στόχο να τραβήξουν πίσω την Σαουδική πολιτική προτού φτάσει ένα επικίνδυνο σημείο χωρίς επιστροφή.

    Στο εσωτερικό του Λιβάνου, οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να υποστηρίξουν τις προσπάθειες που έχουν στόχο να εξασφαλίσουν ότι θα υπάρχει μία κυβέρνηση και ότι οι εδώ και καιρό καθυστερημένες κοινοβουλευτικές εκλογές θα προχωρήσουν όπως είναι προγραμματισμένο για το Μάιο του 2018 (σχεδόν μια δεκαετία μετά από τις τελευταίες εκλογές το 2009). Οι ευρωπαϊκές σχέσεις με βασικούς παράγοντες στο Λίβανο -συμπεριλαμβανομένου και του πολιτικού βραχίονα της Χεζμπολάχ- τους δίνουν κάποια επιρροή διαμεσολάβησης, η οποία έχει αναπτυχθεί αποτελεσματικά τα τελευταία χρόνια.

    Η πρωθυπουργία είναι ένας ρόλος για σουνίτες στο Λίβανο. Και αν και ο Hariri είναι ο κυρίαρχος Σουνιτικός παράγοντας στο Λίβανο, υπάρχουν και άλλοι όπως ο πρώην πρωθυπουργός Najib Mikati και ο Tammam Salam, οι οποίοι θα μπορούσαν να παρέμβουν. Οι Ευρωπαίοι συνομιλητές θα πρέπει να εργαστούν για να υποστηρίξουν μια προσωρινή κυβέρνηση που να περιλαμβάνει μία από αυτές ή μία παρόμοια σουνιτική προσωπικότητα, που να προσφέρει συνέχεια.

    Οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να συνοδεύουν αυτή την προσέγγιση με μια εστίαση στο να πιέσουν διπλωματικά τη Χεζμπολάχ να αφήσουν την απόφαση να ληφθεί μέσω συναίνεσης, αναφορικά με την μονομερή κυριαρχία. Οι Ευρωπαίοι δεν θα πρέπει να είναι αφελείς ώστε να αναμένουν πλήρη συμμόρφωση, αλλά η Χεζμπολάχ έχει σαφές ενδιαφέρον για τη διατήρηση της εγχώριας σταθερότητας.

    Η αρχική απάντηση της οργάνωσης στην παραίτηση Hariri ήταν να κατηγορήσει το Ριάντ παρά τον Hariri, ενώ ο πρόεδρος Aoun έχει για την ώρα, απορρίψει την παραίτηση. Μια επιθυμία να μην κάψουν τις γέφυρες με τον Hariri και να τον διατηρήσουν στην κυβέρνηση, υποδηλώνει μια πιο συμφιλιωτική προσέγγιση ότι θα πρέπει να ενισχυθεί η ανάγκη για τη σταθεροποίηση της στρατηγικής προσέγγισης έναντι της ενδεχομένως αντιπαραγωγική διαφωνία και αντιπαράθεση.

    ΟΙ Ευρωπαίοι έχουν εδώ και καιρό δηλώσει τη στήριξή τους για τη σταθερότητα στο Λίβανο ως μια βασική διάσταση της περιφερειακής στρατηγικής τους. Η παραίτηση του Hariri είναι μια ευκαιρία να δείξουν πραγματική δέσμευση σε αυτόν τον στόχο. Χωρίς μια μετριοπαθή δύναμη, το Λίβανο ρισκάρει να συρθεί στις επικίνδυνες διασταυρώσεις των εντεινόμενων περιφερειακών εντάσεων της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράν.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: http://www.ecfr.eu/article/commentary_destabilising_lebanon_will_only_strengthen_hezbollah_7235

     

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων