Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 15-Νοε-2017 11:18

    Ο μακρύς δρόμος για τη "Jamaica" στη Γερμανία

    Ο μακρύς δρόμος για τη "Jamaica" στη Γερμανία
    • Εκτύπωση
    • Αποθήκευση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    του Josef Janning

    Έξι εβδομάδες έχουν περάσει από τις εκλογές στη Γερμανία. Ωστόσο οι μελλοντικοί εταίροι του συνασπισμού δεν έχουν τολμήσει ακόμη να εισέλθουν σε επίσημες διαπραγματεύσεις για τα βασικά στοιχεία της πολιτικής τους για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. όχι πως δεν έγινε και τίποτα ασφαλώς -υπήρξε πολύ άτυπη συζήτηση, επιδιώκοντας να βρεθούν κοινοί στόχοι πολιτικής και προτιμήσεις. Παρόλα αυτά, θα χρειαστεί τουλάχιστον άλλες έξι εβδομάδες διαπραγματεύσεων για να σχηματιστεί στα αλήθεια μια κυβέρνηση -και αυτό αν όλα πάνε καλά.

    Μπορεί η Ευρώπη να αντέξει μια τρίμηνη απουσία της γερμανικής χάραξης πολιτικής; Μπορεί η Γερμανία να περάσει τόσο χρόνο στο παρασκήνιο και την ίδια στιγμή να θέλει να έχει ηγετική θέση; Και το αποτέλεσμα θα αξίζει την αναμονή;

    Προφανώς, η οικοδόμηση συνασπισμού γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Καθώς τα παραδοσιακά κεντροαριστερά και κεντροδεξιά κόμματα χάνουν την υποστήριξη των εκλογικών σωμάτων στις περισσότερες δυτικές δημοκρατίες, η δημιουργία συνασπισμών έχει γίνει όλο και πιο περίπλοκη. Περισσότερα περιθωριακά κόμματα με τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους και τις ιδιαίτερες απαιτήσεις τους κάθονται στο τραπέζι, και οι πλειοψηφίες είναι πιο δύσκολο να εξασφαλιστούν.

    Στη Γερμανία, η οικοδόμηση συνασπισμού έχει γίνει αναγκαιότητα -μόνο μια κυβέρνηση από την ίδρυση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας το 1949 δεν έχει βασιστεί σε συνασπισμό. Ωστόσο, το θέμα είναι περίπλοκο, με επτά κόμματα να εκπροσωπούνται στη Βουλή μετά από τις γενικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2017, σχηματίζοντας έξι πλευρές.

    Τέσσερις από αυτές διαπραγματεύονται τη δημιουργία μιας κυβέρνησης -εάν πετύχει, θα είναι ο πρώτος Jamaica συνασπισμός μεταξύ των δύο Χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων (που παραδοσιακά σχηματίζουν μια ενιαία παράταξη στη Βουλή), των Φιλελευθέρων και των Πρασίνων. Ως εκ τούτου, μεγάλη αβεβαιότητα συνοδεύει τις αρκετά προσεκτικές διαπραγματεύσεις.

    Στην πρώτη φάση, τα δύο συντηρητικά κόμματα επιδίωξαν να διευθετήσουν τις διαφορές τους -κυρίως στη μετανάστευση, στο άσυλο και στις προσφυγικές πολιτικές. Η δεύτερη φάση, που είναι σε εξέλιξη τώρα, χαρακτηρίζεται ως "διερευνητικές εντολές”. Σκοπός τους είναι να καθοριστεί εάν μπορεί να επιτευχθεί συμφωνία για να υπάρξουν επίσημες διαπραγματεύσεις. Αυτό καθιστά την διερευνητική φάση κάτι σαν μια επιχείρηση διάσωσης της φήμης: εάν δεν μπορεί να επιτευχθεί βασική συμφωνία, είναι πολύ πιο εύκολο να αποχωρήσουν από αυτή σε αυτό το στάδιο, παρά στη διάρκεια επίσημης διαδικασίας.

    Πριν από το τέλος Νοεμβρίου, οι ηγεσίες των κομμάτων θα παρουσιάσουν το προσχέδιο συμφωνίας στους εκπροσώπους τους που πρέπει να το εγκρίνουν προκειμένου να προχωρήσουν στην τρίτη φάση. Εάν συμβεί αυτό, η Angela Merkel μπορεί να εκλεγεί Καγκελάριος στη Βουλή πριν από τα Χριστούγεννα και τα μέλη του υπουργικού της συμβουλίου μπορεί να ορκιστούν την επόμενη ημέρα, με την κυβέρνηση να τίθεται σε πλήρη ισχύ στις 8 Ιανουαρίου, μετά από το διάλειμμα των διακοπών.

    Αλλά εάν αποτύχουν οι επίσημες διαπραγματεύσεις, και εάν οι Σοσιαλδημοκράτες αρνηθούν να εισέλθουν σε έναν ακόμη Μεγάλο Συνασπισμό με τους Χριστιανοδημοκράτες (μία δημοφιλής θέση μεταξύ μιας πτέρυγας του SPD), μπορεί να διεξαχθούν νέες εκλογές κάποια στιγμή το Φεβρουάριο. Αυτό θα ήταν άλλη μία πρωτιά για τη γερμανική πολιτική.

    Ως συνήθως, τα κυριότερα εμπόδια αφορούν εσωτερικά ζητήματα, αν και αρκετά από αυτά είναι συνορεύουν με την εξωτερική πολιτική, με την μεταναστευτική πολιτική και την πολιτική ασύλου να είναι τα πιο αμφιλεγόμενα. Εδώ, οι Βαυαροί Χριστιανοδημοκράτες και οι Φιλελεύθεροι, που επιδιώκουν ένα πιο περιοριστικό σύστημα, φαίνεται να θέτουν τα μεγαλύτερα εμπόδια στη συμφωνία.

    Η κλιματική και ενεργειακή πολιτική είναι άλλο ένα αμφιλεγόμενο θέμα. Εδώ, είναι οι Πράσινοι που κουνούν τη βάρκα, επιμένοντας σε μια ρύθμιση που α είναι εναντίον των συμφερόντων της βιομηχανίας και της απασχόλησης, που ενδιαφέρουν τους Χριστιανοδημοκράτες και τους Φιλελεύθερους.  ψηφιακή μεταμόρφωση στο μεταξύ, φαίνεται να είναι μια πολιτική των Φιλελευθέρων, που αντιμετωπίζεται με ανησυχία από τους Χριστιανοδημοκράτες, που φοβούνται άλλη μία αναδιοργάνωση της αγοράς εργασίας, και με αντίσταση από τους Πράσινους για λόγους προστασίας του ιδιωτικού.

    Τα γνήσια θέματα εξωτερικής πολιτικής έχουν συζητηθεί μόνο εν συντομία μέχρι στιγμής. Όχι λόγω απουσίας διαφωνιών, αλλά εξαιτίας της χαμηλότερης προτεραιότητας που δίνεται σε διεθνή ζητήματα. Ενώ αυτό είναι φυσιολογικό στις περισσότερες χώρες, θα μπορούσε και πάλι να σταματήσει τις σκέψεις των Ευρωπαίων που επιδιώκουν γερμανική κυριαρχία σε παγκόσμιο επίπεδο.

    Η Ευρώπη έχει αντιμετωπιστεί μέχρι στιγμής κυρίως με συναινετικούς αλλά ασαφείς όρους. Ένας σχηματισμός Jamaica θα είναι υπέρ της ενοποίησης και γενικώς υπέρ των ισχυρότερων ευρωπαϊκών ικανοτήτων. Το Βερολίνο επιδιώκει να αντιμετωπίσει την Ευρώπη όπως και πριν, καταπολεμώντας με ρεαλιστικό τρόπο τη μια κρίση μετά την άλλη, ελπίζοντας ότι θα ενισχυθεί με τον καλύτερο συντονισμό των πολιτικών στην εγχώρια αγορά. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την ουσιαστική και οραματική ομιλία του Macron στη Σορβόννη.

    Όταν αποφασίσουν να μιλήσουν για εξωτερική πολιτική, πρέπει να ληφθούν κάποιες σοβαρές αποφάσεις. Οι Φιλελεύθεροι πρέπει να εγκαταλείψουν την κάπως πολιτική απομόνωσης για την μεταρρύθμιση της ευρωζώνης, εκεί όπου το ενωτικό στρατόπεδο στο CDU και στους Πράσινους, βρίσκει κοινό έδαφος. Και οι Πράσινοι θα δυσκολευτούν με την κυριαρχούσα πολιτική εξαγωγών όπλων (αν και την ανέχθηκαν όταν βρισκόταν στην κυβέρνηση με τους Σοσιαλδημοκράτες από το 1998 μέχρι το 2005), με την αύξηση του αμυντικού προϋπολογισμού και κυρίως με την προοπτική περισσότερης στρατιωτικής δέσμευσης εκτός Ευρώπης και του πιο αυτοματοποιημένου πολέμου.

    Μέχρι στιγμής, οι ενδείξεις λένε ότι αυτή η νέα γερμανική κυβέρνηση θα δυσκολευτεί να επωφεληθεί από τις ευκαιρίες εξωτερικής πολιτικής που παρουσιάζονται σε αυτές τις εκλογές. Δεν υπάρχει πλειοψηφία για την αύξηση των αμυντικών δαπανών στο 2% του ΑΕΠ και οι φιλοδοξίες για την προβολή στρατιωτικής ισχύος είναι περιορισμένες. Σε ό,τι αφορά τις σχέσεις με τη Ρωσία ή την Τουρκία, ένας συνασπισμός Jamaica είναι απίθανο να επιδιώξει μεγάλες αλλαγές, παρά τα σκληρά λόγια του Cem Ozdemir για την Τουρκία ή τις διαμαρτυρίες του Christian Lindner για την Κριμαία.

    Αναφορικά με την Ευρώπη, φαίνεται ότι θα συνεχιστεί η τακτική της Merkel με την χωρίς όραμα πορεία (που συχνά χαρακτηρίζεται λανθασμένα ως αρετή). Το Βερολίνο δεν θα συσπειρώσει τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες με σχέδια για περισσότερη Ευρώπη. Αντιθέτως, θα κόψει το σχέδιο του Macron και θα βάλει τα κομμάτια να δοκιμαστούν εδώ ή να εφαρμοστούν εκεί, συμφωνώντας στο μεγαλύτερο μέρος των λεγομένων, αλλά ενεργώντας επιλεκτικά επί της ουσίας.

    Τέλος, φαίνεται ότι μία κυβέρνηση της Jamaica θα μπορεί να ασκήσει το κρίσιμο έργο της διαχείρισης κρίσεων και επίλυσης των συγκρούσεων στη γειτονιά της Ευρώπης. Θα χρειαζόταν μία μεγάλη προσπάθεια για την αντιμετώπιση της αχίλλειου πτέρνας της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της διασφάλισης των εξωτερικών συνόρων, της εφαρμογής διπλωματικών πρωτοβουλιών για τον περιορισμό και τη λήξη περιφερειακών συγκρούσεων και την ανάληψη δράσης για την αντιμετώπιση της οικονομικής κάμψης και της κακής διακυβέρνησης στην περιφέρεια της Ευρώπης.

    Το έργο είναι τεράστιο και κάθε σχέδιο θα έπρεπε να συνδέει τα εσωτερικά εργαλεία με τα εξωτερικά, χωρίς να υπάρχει εγγύηση για γρήγορη νίκη. Θα ήταν ένα σχέδιο για τη διαμόρφωση της μοίρας της Ευρώπης με τα δικά της μέσα -και αυτό θα ήταν ένα πολύ μεγάλο βήμα για τη σημερινή Γερμανία.

    Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: http://www.ecfr.eu/article/commentary_the_long_and_winding_road_to_jamaica

     

    Διαβάστε ακόμα για:

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

    Δειτε τα πρωτοσελιδα ολων των εφημεριδων