Το προηγούμενο έτος το Politico επέλεξε να είναι αισιόδοξο στις προβλέψεις του καθώς περιέγραψε ορισμένους -όχι εντελώς ειρωνικούς- λόγους αισιοδοξίας για το 2025. Ορισμένες προβλέψεις ήταν εύστοχες, αν και άλλες λιγότερο: ο Ντόναλντ Τραμπ κατάφερε να τερματίσει (ίσως) τον πόλεμο στη Γάζα, αλλά η ειρήνη στην Ουκρανία αποδεικνύεται πιο άπιαστη.

Για το 2026 το Politico επέλεξε να ακολουθήσει μια διαφορετική προσέγγιση, εκτιμώντας τις πιθανότητες σε κάποια σενάρια - από την πολιτική επιβίωση του Βίκτορ Όρμπαν της Ουγγαρίας και του Μπενιαμίν Νετανιάχου του Ισραήλ μέχρι το ξέσπασμα μιας νέας οικονομικής κρίσης και τους πιθανούς νικητές των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ. 

Υπάρχει όμως και μια προειδοποίηση. Η πολιτική σκηνή σε αυτή την εποχή των ανατροπών είναι ακόμη λιγότερο προβλέψιμη απ' ό,τι ο αθλητισμός. Και ακόμη περισσότερο με τον πάντα απρόβλεπτο Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Μετά από μια χρονιά θυελλωδών ανέμων στο ξεκίνημα της δεύτερης θητείας Τραμπ, αυτές είναι οι προβλέψεις του Politico για το 2026.

Ο Τραμπ πετυχαίνει να τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία

Παρά τις συζητήσεις για τις δυτικές κυρώσεις που θα συντρίψουν τη ρωσική οικονομία γονατίζοντας το Κρεμλίνο, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν φαίνεται να μην ανησυχεί. Ανεξάρτητα από τη σφαγή στην πρώτη γραμμή ή τους Ρώσους που περιμένουν στην ουρά για βενζίνη λόγω των ουκρανικών επιθέσεων με drones σε διυλιστήρια, ο Πούτιν παραμένει προσηλωμένος στο να προωθεί τις μαξιμαλιστικές του απαιτήσεις. 

Εν τω μεταξύ, ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι έχει πολιτικά όρια σε αυτά που μπορεί να συμφωνήσει χωρίς να προκαλέσει σφοδρές εγχώριες αντιδράσεις.

Παρ' όλα αυτά, ο Τραμπ συχνά φαίνεται να πιστεύει ότι μια συμφωνία θα μπορούσε να είναι εφικτή. Μετά τη σύνοδο κορυφής στην Αλάσκα με τον Πούτιν, ο Τραμπ ακούστηκε σε ένα ανοιχτό μικρόφωνο να εξηγεί στον πρόεδρο της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν ότι πιστεύει πως ο Πούτιν θέλει πραγματικά να "κάνει μια συμφωνία μαζί μου".

"Νομίζω ότι θέλει να κάνει μια συμφωνία μαζί μου. Το καταλαβαίνεις αυτό; Όσο τρελό κι αν ακούγεται", πρόσθεσε ο Τραμπ.

Φυσικά, το πείσμα του Ρώσου ηγέτη έχει αφήσει τον Τραμπ απογοητευμένο και περιστασιακά να αναρωτιέται αν τον κοροϊδεύουν - κάτι που σύμφωνα με αναφορές φαίνεται να πιστεύει η Μελάνια Τραμπ πως κάνει ο Πούτιν.

Ο Ρώσος ηγέτης είναι επιδέξιος στο να χειρίζεται τον Τραμπ - ενώ ο συγχρονισμός του είναι άψογος όταν επικοινωνεί με τον Αμερικανό ομόλογό του. Πάρτε για παράδειγμα την δίωρη τηλεφωνική του συνομιλία τον περασμένο μήνα όταν συζήτησε τις προοπτικές μιας συνόδου κορυφής, ακριβώς τη στιγμή που ο Τραμπ άφησε να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να δώσει στην Ουκρανία τους πυραύλους Τόμαχοκ.

Αναμφισβήτητα, η παράταση του πολέμου είναι χρήσιμη για τον Πούτιν. Έχει το πλεονέκτημα να επιβαρύνει περαιτέρω τα ευρωπαϊκά κράτη που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες αυξάνοντας ταυτόχρονα τον κίνδυνο να δημιουργηθούν ρωγμές στη διατλαντική συμμαχία. Μια απασχολημένη Δύση βοηθά επίσης τον σύμμαχο του Πούτιν, τον πρόεδρο της Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, καθώς αυτός εξετάζει αν ή πότε θα κάνει μια κίνηση στο θέμα της Ταϊβάν.

Και το καθεστώς του Πούτιν θα μπορούσε να κινδυνεύσει αν τερματίσει απότομα τη σύγκρουση. Μια γρήγορη μετάβαση από μια πολεμική οικονομία θα πυροδοτούσε πιθανότατα κάποια επικίνδυνη κοινωνικοπολιτική εσωτερική διαμάχη, σύμφωνα με την Ella Paneyakh, κοινωνιολόγο στο think tank New Eurasian Strategies Centre. Η ίδια αναφέρει ότι αυτό θα πυροδοτούσε "έναν σκληρό και άγριο ανταγωνισμό για τους μειωμένους πόρους".

Με την Ουκρανία να αντιμετωπίζει σοβαρή έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού υπάρχει πάντα η πιθανότητα μιας σημαντικής ανατροπής στην πρώτη γραμμή. Εν ολίγοις, ο Πούτιν μπορεί κάλλιστα να υπολογίζει ότι μπορεί να κερδίσει περισσότερα επιμένοντας: περισσότερη γη, δυτικές εγγυήσεις ασφάλειας τόσο αποδυναμωμένες που θα είναι άχρηστες και ένα όριο στο μέγεθος του ουκρανικού στρατού μετά το πόλεμο. Αυτό θα μπορούσε να διαμορφώσει εύκολα το σκηνικό για μια επανάληψη των ρωσικών ρεβανσιστικών εχθροπραξιών στο μέλλον.

Το αντεπιχείρημα; Η ρωσική οικονομία παλεύει με υψηλά επιτόκια, ελλείψεις εργατικού δυναμικού και αυξανόμενο κόστος δανεισμού. Υπάρχει ανησυχία για τα επισφαλή δάνεια που αναλαμβάνουν οι ρωσικές τράπεζες. Αυτό το status quo ενδεχομένως να μην μπορεί να συνεχιστεί για πάντα. Την ίδια στιγμή όμως, η Ουκρανία ενδεχομένως να βρεθεί σε δύσκολη θέση αυτόν τον χειμώνα, καθώς η Ρωσία στοχεύει αδιάκοπα τις ενεργειακές υποδομές της χώρας και οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν επαρκώς το Κίεβο.

Πιθανότητες: 4/1 

Το 2026 γίνεται η χρονιά που η αγορά των ομολόγων λέει "φτάνει"

Ο γκουρού της προεκλογικής εκστρατείας του Μπιλ Κλίντον, James Carville είχε κάποτε αναφέρει ότι θα ήταν διασκεδαστικό να μετενσαρκωθεί ως... η αγορά των ομολόγων. "Μπορείς να εκφοβίσεις τους πάντες", είχε πει. 

Ακόμα και ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι τον ξεπερνούν οι πραγματικοί άρχοντες του σύμπαντος – οι πωλητές κρατικού χρέους, επικεφαλής των hedge funds και συνταξιοδοτικών ταμείων και φορέων παγκόσμιας χρηματοδότησης. Την περασμένη άνοιξη αναγκάστηκε να παγώσει την πολιτική των "αμοιβαίων δασμών" που είναι αντιπροσωπευτική της ιδεολογίας του, όταν είδε την αγορά ομολόγων να την αποδοκιμάζει. 

Η εκπληκτική συλλογική δύναμη των παγκόσμιων επενδυτικών κολοσσών και traders ήρθε στο προσκήνιο πριν από τρία χρόνια όταν οι αγορές αντέδρασαν αρνητικά σε έναν κακοσχεδιασμένο μίνι προϋπολογισμό της Βρετανίδας Λιζ Τρας για τη μείωση φόρων. Η πρωθυπουργία της ήταν η πιο σύντομη στην βρετανική ιστορία. Οι συνολικά 49 ημέρες της Τρας στο αξίωμα έσπασαν το προηγούμενο ρεκόρ του Τζορτζ Κάνινγκ, ο οποίος υπηρέτησε για 119 ημέρες το 1827 - αλλά είχε τη δικαιολογία ότι πέθανε εν ώρα εργασίας.

Πόσοι άλλοι αρχηγοί κυβερνήσεων της Δύσης μπορεί να οδηγηθούν στην πόρτα της εξόδου τον επόμενο χρόνο από την αγορά ομολόγων καθώς θα αποτυγχάνουν να μειώσουν τα αυξανόμενα ελλείμματα του προϋπολογισμού;

Η δεινή κατάσταση των δημόσιων οικονομικών - από την Ιαπωνία μέχρι τη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες - έχει διατηρήσει το μακροπρόθεσμο κόστος δανεισμού σε σχεδόν πολυετή υψηλά. Οι δημοσιονομικές προκλήσεις από τα υψηλά επίπεδα κρατικού δανεισμού, την αργή ανάπτυξη και την υποτονική παραγωγικότητα συνεχώς αυξάνονται. Και θα είναι μια ανηφορική μάχη για να διατηρηθεί η ηρεμία στις αγορές ομολόγων. 

Η ζήτηση για κρατικά ομόλογα παγκοσμίως έχει επιβραδύνει καθώς οι θεσμικοί επενδυτές απογοητεύονται από τη διαπίστωση ότι ορισμένες μεγάλες κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, απλά συντηρούν τα δημόσια οικονομικά τους. "Λείπουν οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για την πραγματική κάλυψη του αυξανόμενου χρέους και η κεφαλαιαγορά το βλέπει αυτό", δήλωσε τον Σεπτέμβριο ο Διευθύνων Σύμβουλος της Deutsche Bank, Christian Sewing. 

Με το εκρηκτικό δημόσιο χρέος της, η Γαλλία έχει γίνει το καναρίνι στο ορυχείο, με διαδοχικούς πρωθυπουργούς, διορισμένους από τον Εμανουέλ Μακρόν, να μην μπορούν να συγκεντρώσουν κοινοβουλευτική - ή δημόσια - υποστήριξη για μια σοβαρή μείωση του χρέους. Η Βρετανία ακολουθεί από κοντά. Η οικονομική και πολιτική κρίση πάνε χέρι-χέρι, ενισχύοντας και τροφοδοτώντας η μία την άλλη. Για εκλογικούς λόγους, οι κυβερνήσεις είναι εξίσου απρόθυμες να αυξήσουν τους φόρους ή να μειώσουν τις δαπάνες, αλλά κάτι πρέπει να αλλάξει.

Πιθανότητες: 5/1

Ο Νετανιάχου επιβιώνει ξανά

Τον αποκαλούν "Μάγο" για κάποιο λόγο. Όταν όλα φαίνονταν χαμένα στη μακρά πολιτική του καριέρα, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου με έναν απίθανο τρόπο, πάντα μπορούσε να ανακάμψει. "Ένας εμμονικός, αδυσώπητος μαχητής, η αποτυχία δεν αποτελεί επιλογή γι' αυτόν", σημείωσε ένας από τους βιογράφους του, ο Ben Caspit.

Ο Ισραηλινός ηγέτης ονομάστηκε για πρώτη φορά "Μπίμπι ο Μάγος" τη δεκαετία του 1990, αφού νίκησε τον Σιμόν Πέρες στις εκλογές που διεξήχθησαν λίγους μήνες μετά τη δολοφονία του τότε πρωθυπουργού Γιτζάκ Ράμπιν. Αργότερα, λίγοι πίστευαν ότι θα μπορούσε να πετύχει μια νίκη το 2015, εν μέσω της δημόσιας συζήτησης για ποινικές έρευνες και τους ισχυρισμούς για παραβίαση εμπιστοσύνης και δωροδοκίες. Παρ' όλα αυτά, ο Μπίμπι έβγαλε άλλο ένα κουνέλι από το καπέλο του και εξασφάλισε την επανεκλογή του φλερτάροντας με την ισραηλινή ακροδεξιά και τους θρησκευτικούς εθνικιστές - μια τακτική που επανέλαβε το 2019 για να επιστρέψει και πάλι. 

Οι πολιτικοί νεκρολόγοι έσπευσαν να ανακηρύξουν το τέλος του πριν από δύο χρόνια, αφότου η Χαμάς λεηλάτησε τα κιμπούτς του νότιου Ισραήλ. Η κυβέρνησή του κατηγορήθηκε ευρέως για την καταστροφική αποτυχία να αποτρέψει την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου, η οποία θεωρήθηκε ως το χειρότερο κενό ασφαλείας από τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973, ο οποίος κατέστρεψε την καριέρα της θρυλικής Γκόλντα Μέιρ.

Οι βουλευτικές εκλογές πρέπει να διεξαχθούν έως τον Οκτώβριο του επόμενου έτους. Το έξυπνο χρήμα "βλέπει" τις εκλογές να διεξάγονται νωρίτερα, πιθανώς η προτιμώμενη επιλογή και για τον ίδιο τον Νετανιάχου. Και παρά την 7η Οκτωβρίου και τις νομικές ταλαιπωρίες που γνωρίζει, ο Νετανιάχου έχει βελτιώσει σταδιακά την πολιτική του θέση. Τα χαμηλά ποσοστά δημοτικότητας του κυβερνώντος κόμματός, Λικούντ, άρχισαν να αυξάνονται μετά την στρατιωτική εκστρατεία κατά της Χεζμπολάχ στον Λίβανο και συνέχισαν να αυξάνονται με την ταπείνωση του Ιράν.

Και ο Τραμπ μπορεί να έκανε στον Μπίμπι μια μεγάλη χάρη πιέζοντας τον να αποδεχτεί το ειρηνευτικό σχέδιο για τη Γάζα και να συμφωνήσει σε κατάπαυση του πυρός. Ο Νετανιάχου μπόρεσε να χρησιμοποιήσει τον Τραμπ ως δικαιολογία για να σταματήσει την στρατιωτική του εκστρατεία στη Γάζα, κάτι που του επέτρεψε να παρακάμψει τους θρησκευτικούς εθνικιστές και τους ακροδεξιούς εταίρους στον κυβερνητικό συνασπισμό οι οποίοι ήθελαν να συνεχιστεί ο πόλεμος.

Οι πολιτικοί αντίπαλοι του Νετανιάχου αντλούν παρηγοριά από το γεγονός ότι το Λικούντ φαίνεται να μην έχει πια τις 35 έδρες που εξασφάλισε στις τελευταίες εκλογές. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο δεξιός συνασπισμός θα δυσκολευτεί να εξασφαλίσει 61 έδρες στην Κνεσέτ των 120 εδρών. Αλλά το ίδιο συμβαίνει και με το μπλοκ της αντιπολίτευσης. Και μια δημοσκόπηση τον περασμένο μήνα για την ιστοσελίδα Zman Yisrael, έδειξε ότι ο Μπίμπι απολαμβάνει αυξημένη υποστήριξη μετά την κατάπαυση του πυρός στη Γάζα και τη συμφωνία απελευθέρωσης των ομήρων. Το Λικούντ φαίνεται να εξασφαλίζει τις περισσότερες έδρες στην Κνεσέτ.

Η καλύτερη ελπίδα για τους αντιπάλους του Νετανιάχου είναι να ενωθούν και να προσφέρουν στους Ισραηλινούς μια απλή επιλογή. Αυτή είναι η στρατηγική που ακολουθεί ο πρώην πρωθυπουργός Ναφτάλι Μπένετ. Φλερτάρει τον Γκάντι Άιζενκοτ, πρώην αρχηγό των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, σε μια προσπάθεια να μετατρέψει τις εκλογές σε μια μάχη σώμα με σώμα μεταξύ του ίδιου και του Μπίμπι. Έχει ο Νετανιάχου κάποιο άλλο χαρτί στο μανίκι του;

Πιθανότητες 3/1

Ο Βίκτορ Όρμπαν κερδίζει την επανεκλογή του

Ποιος θα στοιχημάτιζε ότι ο Βίκτορ Όρμπαν δεν θα καταφέρει να οδηγήσει το εθνικό συντηρητικό κόμμα του, το Fidesz, σε μια ακόμη κοινοβουλευτική νίκη;

Ο Viktator - ένα λογοπαίγνιο που συνδυάζει το μικρό του όνομα και την ουγγρική λέξη για τον δικτάτορα - έχει νικήσει στις τρεις τελευταίες εκλογές. Το αντικείμενο της αντιπάθειας για τους κεντρώους και τους αριστερούς της Ευρώπης, δημιουργεί μια σφοδρή επιθυμία να τον δουν να σκοντάφτει αυτή τη φορά -όταν οι Ούγγροι πάνε στις κάλπες τον Απρίλιο- προκειμένου να απαλλαγούν από τις παρεμποδιστικές του τακτικές στην ΕΕ.

"Οι εκλογές δεν πρόκειται να είναι ερμητικά απομονωμένες από την υπόλοιπη Ευρώπη", σημειώνει ο Frank Furedi, επικεφαλής του παραρτήματος Βρυξελλών του κολεγίου Mathias Corvinus Collegium, που υποστηρίζεται από την ουγγρική κυβέρνηση. Ο ίδιος προβλέπει ότι η Ουγγαρία θα γίνει ο τόπος μιας τεράστιας ιδεολογικής διαμάχης, η οποία θα πολώσει περαιτέρω μια ήδη πολύ διχασμένη χώρα.

Ο Τραμπ, οι επιρροές του MAGA και οι σύμμαχοι του Όρμπαν στην ομάδα Patriots for Europe θα είναι εξίσου αποφασισμένοι να τον δουν να παραμένει πρωθυπουργός. Ήδη αντλούν αισιοδοξία από το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της Τσεχικής Δημοκρατίας τον Οκτώβριο, στις οποίες το δεξιό λαϊκιστικό κόμμα ANO του Αντρέι Μπάμπις εξασφάλισε μια μεγάλη νίκη, επισημαίνει ο Furedi. Η νίκη στις προεδρικές εκλογές ενός συντηρητικού στην Πολωνία φέτος αποτελεί επίσης πηγή αισιοδοξίας. Αλλά ακόμη και οι πιστοί στον Όρμπαν δεν αμφιβάλλουν ότι αυτές θα είναι οι πιο δύσκολες εκλογές που έχει αντιμετωπίσει τα τελευταία 15 χρόνια, με την θητεία του να αποδεικνύεται μειονέκτημα.

Και η προεκλογική εκστρατεία βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Ο Πέτερ Μαγιάρ, ευρωβουλευτής και πρώην μέλος του κόμματος του Όρμπαν, του Fidesz, είναι ο κύριος αντίπαλος του και ελπίζει να εκμεταλλευτεί την εκτεταμένη δημόσια δυσαρέσκεια με τον πληθωρισμό σε ρεκόρ, τα οικονομικά προβλήματα και μια σειρά από πολιτικά σκάνδαλα. Ελπίζει ότι η κόπωση του Όρμπαν θα επηρεάσει την κατάσταση. Το φιλοδυτικό και κεντροδεξιό κόμμα του, το Tisza, ανταγωνίζεται το Fidesz σε πολλές δημοσκοπήσεις, αν και ορισμένοι ανεξάρτητοι δημοσκόποι εκτιμούν ότι ο Μαγιάρ προηγείται. 

Ωστόσο, ένας στους τέσσερις συνεχίζει να δηλώνει αναποφάσιστος. "Λίγη απάτη και πολλή προεκλογική εκστρατεία" θα μπορούσε να αλλάξει τις δημοσκοπήσεις, σύμφωνα με τον πολιτικό αναλυτή Péter Krekó του think tank Political Capital με έδρα τη Βουδαπέστη. "Το προβάδισμα του Tisza δεν είναι κάτι που δεν αλλάζει".

Ο Όρμπαν παρουσιάζει τον Μαγιάρ ως μαριονέτα της ΕΕ, ακόμη και ως πράκτορα της Ουκρανίας που θέλει να βάλει την Ουγγαρία στον πόλεμο. Ελπίζει ότι οι λαϊκιστικές χειριστικές αφηγήσεις του για την ΕΕ, με τη βοήθεια των μέσων ενημέρωσης που ελέγχονται από τους φίλους του, θα μετατοπίσουν το επίκεντρο των εκλογών προς το θέμα μιας πολιτιστικής σύγκρουσης. Αυτό ενδεχομένως να λειτουργήσει ξανά.

Πιθανότητες: 2/1

Κρίση στο σκιώδες τραπεζικό σύστημα

Ας στρέψουμε την ανησυχία μας στην ανεξέλεγκτη ιδιωτική αγορά χρέους και τις λεγόμενες σκιώδεις τράπεζες. Ο συνήθως ψύχραιμος διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας, Άντριου Μπέιλι, έχει ήδη σημάνει τον κώδωνα του κινδύνου.

Τον Οκτώβριο, προειδοποίησε για κοινά στοιχεία με την οικονομική κρίση του 2008, η οποία πυροδοτήθηκε από μια αμερικανική φούσκα ακινήτων που τροφοδοτήθηκε από την εύκολη πίστωση και την έκδοση επικίνδυνων ενυπόθηκων δανείων υψηλού κινδύνου, με την επακόλουθη ομαδοποίησή τους σε αδιαφανή χρηματοοικονομικά προϊόντα που μετέδωσαν τον κίνδυνο σε ολόκληρο το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ο κίνδυνος μετατράπηκε σε πανδημία.

Θα γονατίσει ξανά το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα; Οι ιδιωτικές πιστωτικές αγορές έχουν γίνει μια σημαντική πηγή χρηματοδότησης για τις επιχειρήσεις. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι οι παραδοσιακές τράπεζες δεν ανέκτησαν ποτέ την όρεξή τους για πιο επικίνδυνο δανεισμό μετά την κρίση του 2008, ενώ επίσης έχουν μπει αυστηρότεροι περιορισμοί λόγω του μεγαλύτερου κανονιστικού ελέγχου.

Τα hedge funds και οι εταιρείες ιδιωτικών κεφαλαίων που αποτελούν τον σκιώδη τραπεζικό τομέα αντιπροσωπεύουν πλέον σχεδόν το μισό από τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία, συνολικής αξίας περίπου 250 τρισ. δολ., σύμφωνα με το Συμβούλιο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας των ΗΠΑ.

Τα καλά νέα είναι ότι, σε αντίθεση με τις παραδοσιακές και επενδυτικές τράπεζες, δεν χρησιμοποιούν τις καταθέσεις των καταναλωτών για να επενδύουν σε μακροπρόθεσμα, μη ρευστοποιήσιμα περιουσιακά στοιχεία. Συγκεντρώνουν και δανείζονται κεφάλαια από επενδυτές, οι οποίοι σε μεγάλο βαθμό συμφωνούν να κλειδωθούν οι επενδύσεις τους για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Αυτό μειώνει τους βραχυπρόθεσμους κινδύνους για τις σκιώδεις τράπεζες - επομένως, θεωρητικά, δεν θα πρέπει να δημιουργούνται καταστάσεις πανικού όπως, ας πούμε, στην περίπτωση της Lehman Brothers το 2008.

Αλλά όλα αυτά είναι στη θεωρία. Εάν η αγορά των ιδιωτικών πιστώσεων γνωρίσει μεγάλη αναταραχή, είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν επιπτώσεις και σε άλλα μέρη του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Και οι κυβερνήσεις που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες δεν θα είναι σε θέση να οργανώσουν ένα σχέδιο διάσωσης όπως το 2008, ειδικά σε μια εποχή ακόμη μεγαλύτερης λαϊκής αντίδρασης. 

Επιπλέον, οι σκιώδεις τράπεζες έχουν στοιχηματίσει πολλά στην Τεχνητή Νοημοσύνη - και η έκρηξη της Τεχνητής Νοημοσύνης μπορεί στο τέλος να είναι μια φούσκα έτοιμη να σκάσει. Ίσως σύντομα να είναι καιρός να βρούμε ένα μέρος να καλυφθούμε.

Πιθανότητες 3/1

Ενδιάμεσες εκλογές: Δημοκρατικοί εναντίον Ρεπουμπλικανών

Θα είναι δύσκολο για τους Ρεπουμπλικάνους να διατηρήσουν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων. Η ιστορία έχει δείξει ότι στις ΗΠΑ το κόμμα του προέδρου – σε αυτή την περίπτωση του προέδρου Τραμπ – χάνει αναπόφευκτα τον έλεγχο της Βουλής στις ενδιάμεσες εκλογές. Μόνο δύο φορές από το 1938 δεν έχει συμβεί αυτό. "Και οι δύο εξαιρέσεις αντανακλούσαν ασυνήθιστες συνθήκες", σύμφωνα με τον William A. Galston του Brookings Institution, ενός κεντρώου think tank.

Το 2002, οι Ρεπουμπλικάνοι του προέδρου Τζορτζ Μπους άντλησαν οφέλη από το πατριωτικό κύμα που ακολούθησε τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Και το 1998, οι Δημοκρατικοί του Μπιλ Κλίντον επωφελήθηκαν από την αντιδημοφιλή προσπάθεια των Ρεπουμπλικανών να τον παραπέμψουν.

Αυτό που περιπλέκει το έργο για τους Δημοκρατικούς τον επόμενο χρόνο είναι ένα αμφιλεγόμενο σχέδιο ανακατανομής των περιφερειών που προωθεί ο πρόεδρος Τραμπ στο Τέξας και σε άλλες πολιτείες, το οποίο αναμένεται να εξασφαλίσει στους Ρεπουμπλικάνους επιπλέον έδρες, αν και μέρος αυτού θα αντισταθμιστεί από την ανακατανομή περιφερειών των Δημοκρατικών στην Καλιφόρνια. Παρ' όλα αυτά, με τους Ρεπουμπλικάνους να απολαμβάνουν μόνο μια μικρή πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων, οι Δημοκρατικοί αναμένεται να παραμείνουν το φαβορί για να ανακτήσουν τον έλεγχο, ειδικά αν τα ποσοστά αποδοχής του Τραμπ συνεχίσουν να παραμένουν αρνητικά. Σε ένα καθησυχαστικό σημάδι για το κόμμα, οι Δημοκρατικοί σημείωσαν μεγάλες νίκες στις κυβερνητικές εκλογές στο Νιου Τζέρσεϊ και τη Βιρτζίνια το Νοέμβριο.

Η Γερουσία είναι ένα άλλο θέμα. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει αυτή τη στιγμή πλειοψηφία έξι εδρών και βρίσκεται έτσι σε πολύ ασφαλέστερο έδαφος. Αν και θα υπερασπιστούν 22 έδρες τον επόμενο χρόνο σε σύγκριση με τις 13 των Δημοκρατικών, οι περισσότεροι από τους εν ενεργεία γερουσιαστές θεωρούνται ασφαλείς. Μόνο ένας Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής είναι υποψήφιος σε πολιτεία που ψήφισε την Καμάλα Χάρις στις περσινές προεδρικές εκλογές. Παράλληλα, δύο Δημοκρατικοί εν ενεργεία γερουσιαστές θα είναι υποψήφιοι σε πολιτείες που κέρδισε ο Τραμπ πέρυσι.

Συνολικά, οι Ρεπουμπλικάνοι στη Γερουσία φαίνεται να βρίσκονται σε πολύ ισχυρότερη θέση από τους ομολόγους τους στη Βουλή. Για να κερδίσουν οι Δημοκρατικοί τη Γερουσία, θα απαιτηθεί ένα γιγάντιο κύμα αντι-Τραμπ που θα σαρώσει ακόμη και μερικές από τις πιο συντηρητικές πολιτείες της χώρας. Είναι απίθανο, αλλά έχουν συμβεί και πιο περίεργα πράγματα.

Οι Δημοκρατικοί κερδίζουν τη Βουλή: πιθανότητες 2/1. 
Οι Ρεπουμπλικάνοι διατηρούν τη Γερουσία: πιθανότητες 2/1.