Συνεχης ενημερωση

    Τρίτη, 09-Αυγ-2022 07:55

    Η "μάχη της ινσουλίνης" στις ΗΠΑ

    Η "μάχη της ινσουλίνης" στις ΗΠΑ
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κώστα Ράπτη

    Η έγκριση από το αμερικανικό Κογκρέσο του πολυνομοσχεδίου περί κλίματος και περίθαλψης που εισηγήθηκε η κυβέρνηση Μπάιντεν θεωρείται μεγάλο βήμα στην προώθηση της ατζέντας με την οποία επανήλθαν στην διακυβέρνηση της υπερδύναμης οι Δημοκρατικοί. Ωστόσο, μια παράπλευρη μάχη, που διεξήχθη στο πεδίο των διαδικαστικών διαφωνιών, κατέληξε σε πικρή ήττα. Και αποκαλύπτει πολλά για τις παθογένειες του αμερικανικού συστήματος.

    Οι Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές κατόρθωσαν να μπλοκάρουν την πρωτοβουλία για θέσπιση μηνιαίου ορίου 35 δολαρίων στην προμήθεια ινσουλίνης από ασφαλισμένους του ιδιωτικού τομέα.

    Η ινσουλίνη κοστίζει στις ΗΠΑ οκτώ φορές περισσότερο απ' ό,τι στις άλλες 32 ανεπτυγμένες χώρες του ΟΟΣΑ, σύμφωνα με μελέτη του αμερικανικού υπουργείου Υγείας που δημοσιεύθηκε το 2020.

    Άλλη μελέτη, που δημοσιεύθηκε στην ιατρική επιθεώρηση JAMA το 2016, αποκαλύπτει ότι η μέση τιμή της ινσουλίνης τριπλασιάσθηκε μέσα σε μία δεκαετία, από 4,34 δολάρια ανά χιλιοστόμετρο το 2002 στα 12,92 δολάρια ανά χιλιοστόμετρο το 2013.

    Προβλήματα διαβήτη έχουν, είτε το γνωρίζουν είτε όχι, τουλάχιστον 37 εκατομμύρια Αμερικανοί, ήτοι περισσότεροι από το ένα δέκατο του συνολικού πληθυσμού. Στην χρήση ινσουλίνης καταφεύγουν περισσότεροι από 7 εκατομμύρια άνθρωποι.

    Όπως ανέφερε η δικηγόρος και ακτιβίστρια Λόρα Μάρστον, περίπου το ένα τέταρτο των διαβητικών σε ινσουλίνη περιορίζουν τις δόσεις τους για να μπορέσουν να ανταποκριθούν οικονομικά, γεγονός με προφανείς επιπτώσεις για την υγεία τους. Διαβόητες είναι και οι περιπτώσεις εκείνων των διαβητικών που κατέφυγαν σε crowdfunding μέσω διαδικτύου για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν την ινσουλίνη τους.

    Οι πρώτες προσπάθειες για την θέσπιση ορίου τιμών στην ινσουλίνη χρονολογούνται από την εποχή του Ντόναλντ Τραμπ. Όμως για τους Δημοκρατικούς το θέμα έχει καταστεί εμβληματικό.

    Η θέσπιση του ορίου των 35 δολαρίων περιλαμβανόταν στις εξαγγελίες της φετινής State of the Union Address του Τζο Μπάιντεν, ενώ είχε συμπεριληφθεί στο πολυνομοσχέδιο Build Back Better που εγκρίθηκε το φθινόπωρο από την Βουλή των Αντιπροσώπων, αλλά λίμνασε στη Γερουσία. Εξ ού και οι σχετικές προσπάθειες στράφηκαν προς το νέο νομοθέτημα περί κλίματος και περίθαλψης.

    Παρά ταύτα, η προσπάθεια για την εισαγωγή στο πολυνομοσχέδιο διάταξης η οποία θα επιβάλλει όριο 35 δολαρίων μηνιαίως στην αγορά συνταγογραφημένης ινσουλίνης από ιδιώτες ασφαλισμένους στο πρόγραμμα Medicare ή σε ιδιωτική ασφάλεια, ατύχησε κατά το δεύτερο σκέλος - ήτοι τα 170 εκατομμύρια των ιδιωτικά ασφαλισμένων Αμερικανών.

    Οι διακομματικές ζυμώσεις κατέληξαν στην ως εκ θαύματος συρρίκνωση της διάταξης στο κατατεθέν πολυνομοσχέδιο, με αποτέλεσμα να εκδηλωθεί πρωτοβουλία ανατροπής των κοινοβουλευτικών διαδικαστικών προβλέψεων (reconciliation), ώστε να επανεισαχθεί η ευρύτερη πρόταση. Η απαιτούμενη αυξημένη πλειοψηφία των 60 γερουσιαστών δεν επιτεύχθηκε, καθώς την πρόταση στήριξαν οι 50 Δημοκρατικοί και 7 Ρεπουμπλικανοί.

    Όλα αυτά ενώ οι Δημοκρατικοί είχαν προ πολλού υπαναχωρήσει από την ιδέα να μην περιοριστούν σε θέσπιση πλαφόν στα όσα πληρώνει ο καταναλωτής, αλλά να δώσουν στο Mediacare, ως τον μεγαλύτερο ασφαλιστικό φορέα, την δυνατότητα να διαπραγματεύεται απευθείας τιμές αγοράς.

    Σημειώνεται ότι, με βάση ανάλυση του Kaiser Family Foundation, το ένα πέμπτο των χρηστών ινσουλίνης που έχει ασφαλιστική κάλυψη από μεγάλο εργοδότη πληρώνει περισσότερο από 35 δολάρια τον μήνα για την αγωγή του, ενώ το ίδιο ισχύει για σχεδόν το ένα τρίτο των ασφαλισμένων από μικρούς εργοδότες και άνω του ενός τετάρτου των καλυπτόμενων από τις προβλέψεις του "Obamacare”.

    Όλα αυτά παραπέμπουν στο παράδοξο να είναι η Αμερική η μόνη ανεπτυγμένη χώρα που διαθέτει το μεγαλύτερο τμήμα του ΑΕΠ της σε δαπάνες υγείας (17%) έχοντας ταυτόχρονα το μεγαλύτερο ποσοστό πληθυσμού που είτε δεν καλύπτεται είτε αντιμετωπίζει "καταστροφικές δαπάνες υγείας”. Το ότι η αντιμετώπιση των προβλημάτων υγείας δεν υπακούει σε λογικές εξισορρόπησης προσφοράς και ζήτησης δημιουργεί κερδοσκοπικό σπιράλ όταν τόσο στο σκέλος της περίθαλψης όσο και στο σκέλος της ασφάλισης κυριαρχεί ο ιδιωτικός τομέας. Και τα κολοσσιαία κέρδη του ιατρο-φαρμακο-βιομηχανικού συμπλέγματος εγγυώνται και την πολιτική επιρροή που χρειάζεται για τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης. 

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ