Συνεχης ενημερωση

    Τετάρτη, 23-Φεβ-2022 13:18

    Κυρώσεις: Ένα όπλο αμφιλεγόμενης αποτελεσματικότητας

    ΕΕ Ρωσια ΗΠΑ κυρωσεις
    • Εκτύπωση
    • Αποστολή με email
    • Προσθήκη στη λίστα ανάγνωσης
    • Μεγαλύτερο μέγεθος κειμένου
    • Μικρότερο μέγεθος κειμένου

    Του Κώστα Ράπτη

    Για όποιον έχει αποφασίσει να κινηθεί "επί του εδάφους" η πραγματική αποτροπή κρίνεται στο ίδιο πεδίο. Οι κυρώσεις εξ ορισμού είναι υποκατάστατο (ή προετοιμασία) μιας πραγματικά ισοδύναμης απάντησης.

    Αρκεί να αναλογισθεί κανείς ότι η δραματική απομόνωση από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν "λύγισε” πολιτικά μία χώρα του μεγέθους του Ιράν, το οποίο έφθασε μέχρι του σημείου να πλήττει αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στο γειτονικό Ιράκ, σε απάντηση για τη δολοφονία του στρατηγού Σολεϊμανί.

    Αντιθέτως, οι κυρώσεις καταρράκωσαν τους Ιρανούς μεταρρυθμιστές, χαρίζοντας τις εκλογές στους συντηρητικούς, οι οποίοι παρεμπιπτόντως είναι πλέον έτοιμοι να δρέψουν τους καρπούς της επανεισδοχής της ιρανικής οικονομίας στο διεθνές σύστημα. Άλλωστε, η ανάγκη της Δύσης να περιορίσει τη βαρύτητα των ρωσικών εξαγωγών πετρελαίου καθιστά την απελευθέρωση των ιρανικών εξαγωγών περίπου μονόδρομο.

    Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο οι κυρώσεις δεν "δαγκώνουν” επαρκώς είναι ότι από το 2014 και εξής η ρωσική οικονομία έχει μετατραπεί σε "οχυρό". Έχει προχωρήσει σε ανάκτηση εγχώριας αγοράς, εξασφαλίζοντας λ.χ. διατροφική αυτάρκεια, έχει εγκαταστήσει εναλλακτικό προς το Swift σύστημα πληρωμών και έχει οικοδομήσει μεγάλα και διαφοροποιημένα συναλλαγματικά αποθέματα.

    Ο τρίτος λόγος είναι... η παγκοσμιοποίηση. Η αποσύνδεση (decoupling) της Δύσης από μία μεγάλη οικονομία, όπως η ρωσική ή η κινεζική. ευκολότερα περιγράφεται στα χαρτιά, παρά υλοποιείται – και αυτό ήδη φάνηκε καθαρά στις αντιφάσεις της αμερικανικής πολιτικής επί Τραμπ έναντι του Πεκίνου.

    Το κόστος των κυρώσεων είναι τουλάχιστον ισοδύναμο για όσους τις αποφασίζουν και για όσους τις υφίστανται. Και αυτό δεν αφορά μόνο το προφανές, δηλ. την ενεργειακή επάρκεια της Ευρώπης (για την οποία, σημειωτέον, το Κατάρ, ως προφανής εναλλακτικός πάροχος, μόλις εξήγησε επισήμως ότι δεν έχει τη δυνατότητα να καλύψει τα κενά), αλλά και τομείς λιγότερο προσεγμένους, όπως η αλυσίδα τροφοδοσίας του κλάδου της υψηλής τεχνολογίας.

    Όπως επισημαίνει η Daily Telegraph, η Ρωσία ελέγχει το 40% της παγκόσμιας αγοράς παλλαδίου, ενώ και η αμερικανική πολεμική ή πολιτική αεροπορία εξαρτάται από το ρωσικό τιτάνιο.

    Επιπλέον, η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να πειθαναγκάσει, μέσω δευτερογενών κυρώσεων, το σύνολο των διεθνών παικτών να συμμορφωθεί προς μία πολιτική οικονομικής απομόνωσης της Ρωσίας – μεταξύ άλλων, διότι για την Κίνα του Σι Τζινπινγκ, η μη συμμόρφωση προς αυτές αποτελεί ζήτημα τιμής.

    Και άλλωστε, η "πολεμική" χρήση του δολαρίου για πολιτικούς σκοπούς απλώς υπονομεύει μεσοπρόθεσμα το "υπέρογκο προνόμιο” της ίδιας της Ουάσιγκτον να ελέγχει το διεθνές νόμισμα.

    ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ;

    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ